Oops, The Car Is Exploded!

We moesten bijtijds op pad om zangkoortjes op te nemen, op weg naar de snelweg deden we nog even een doe-het-zelf-winkel aan, want die verkocht motorolie. De auto had last van allerlei kwaaltjes door de vele kilometers die we dagelijks moesten rijden naar de studio. Iedere dag 350 kilometer, en de auto dronk steeds meer olie. Toen het reservoir was bijgevuld gingen we op pad en na 500 meter zei ik tegen Honest John Plain, die naast mij zat, hij maakt een mooi geluidje, volgens mij is het weer goed. Op dat moment begon de auto keihard te gillen, ik moest remmen want hij wilde wegspuiten. Vlak voordat we de ringweg hadden bereikt kon ik de auto tot stilstand brengen, John en ik keken elkaar aan en wie het eerst let's hide zei weet ik niet meer, maar kort daarna lagen we in een greppel, daar bemerkten wij dat Darrel Bath nog onverstoorbaar op de achterbank zat met zijn Johnny Thunders-biografie, nadat ik hem had bevrijd zag ik dat de gillende auto al voor aardig wat commotie had gezorgd, een roetzwarte rookpluim toornde inmiddels boven de plek des onheils uit, een hoog kantoorpand stond vlak achter ons en ik zag allemaal stropdassen naar mij kijken. Uiteindelijk lagen we dan met zijn drieën in de greppel, echte rockers met zonnebrillen en gitzwart haar, we beschermden ons onder onze zwarte leren jackies, een heel kantoorgebouw dat de boel gadeslaat, got the picture?