When The Drugs Don't Work

Ik dacht gisteravond even dat ik de weg helemaal kwijt was, dat ik hevig zat te trippen in mijn tv stoel, ik besloot daarom maar om vroeg naar bed te gaan, na 2 uur kwam ik er weer uit want ik was tot de conclusie gekomen dat het allemaal werkelijkheid was, een bizarre werkelijkheid. Een extra journaal uitzending vanwege de komst van een Joegoslaaf, met een privé-vliegtuig, gepantserde auto’s en een helikopter bereikte hij zijn bestemming, een gevangenis in Scheveningen, lekker dicht bij het strand zodat hij deze zomer fijn zandkastelen kan maken met zijn vroegere maatjes. Verder een overspannen minister die zijn hele jaarbudget in 3 maanden had opgemaakt, nu wil hij 10 miljoen extra om nog lekker een paar bommen te kunnen gooien, maar wat zullen al die mensen die bij de Voedselbank in de rij staan daar van vinden, of al die mensen die wekelijks 30 euro moeten ophalen bij de schuldhulpsanering, 30 euro voor eten, drinken, kleding, roken en alle andere vormen van genot. Heeft Nederland ineens de Europese boterberg op het hoofd, waarom moet een misdadiger uit een ver land per helikopter worden aangevlogen terwijl Gerrit Zalm en Dirk Scheringa hier nog vrij rondlopen, de eerste heeft de helft van ons vermogen gestolen en de tweede heeft het spaargeld van veel Nederlanders verduisterd. Er zijn zoveel misdadigers hier, die gasten hoef je echt niet te importeren, daar hebben we er zelf meer dan genoeg van. En die minister? Ach die blaast zichzelf wel op, een implosie dus!

No Future!

Wauw, ik heb een kleine week niet kunnen schrijven en verder kwam er ook niet veel uit mijn handen, goed, ik had een dagje griep want ik had teveel in de wind gezeten maar tijdens de andere dagen was dat niet het geval. Ik had ineens een vriendin, alles leek leuk en aardig maar de vriendin had een nogal jaloerse vriendin die ons het leven onmogelijk maakte, ik ken dat hele mens niet maar toch zat ze mij zwart te maken, tot het moment dat ik het genoeg vond, ik ben niet boos geworden, heb het mens dus niet over de balustrade gegooid, ik heb gewoon bedankt voor de eer want het hele ritueel deed mij enorm denken aan mijn puberjaren, ik ben nu te oud voor die onzin, niet te oud voor een vriendin, wel te oud voor absurd gedrag. Het heeft mij wel veel gepieker opgeleverd, niet erg want het hoofd is nu weer schoon en ik schrijf weer, verder ben ik nog steeds nummers aan het schrijven en dat is echt vele malen belangrijker dan jaloerse vriendinnetjes. Mijn bandleden zijn trouwens nog steeds verbaasd over het feit dat ik mijn voet heb gebroken in een hotel, als je in Nederland iets breekt dan hoor je te zijn uitgegleden over de hondenpoep, ja, Nederland heeft in de wereld een naam hoog te houden op het gebied van volgepoepte straten, hondenpoep, daar staan wij bekend om, niet vanwege de bloembollen!