Horrible Woman

Ik heb gisteren bewust niets geschreven want ik was er achter gekomen dat mijn fiets 3x bewust was lek gemaakt, een mongooltje had al die keren mijn ventiel eruit gedraaid en weggegooid. Aanvankelijk wilde ik de gluiperige nietsnut over de balustrade gooien maar ik wist mij gelukkig in te houden. De flat waar ik woon bestaat voor de helft uit normale mensen, de andere helft bestaat uit mensen die bij een instelling horen, ik hoor ook bij die laatste groep want het was de enige mogelijkheid om aan een woning te komen, die groep is veel te divers samengesteld, geestelijk gestoorde mensen komen hier op een hoop met normale mensen, en na verloop van tijd ga je dat merken, het mongooltje bedreigt alles en iedereen, doet doodsbedreigingen in brievenbussen en terroriseert al haar medebewoners, het zit mij erg hoog, ik heb intussen alweer gereageerd op zelfstandige woningen want zoals ik eerder al zei, de zorgsector is door en door verrot. Gelukkig is het niet een en al kommer en kwel, gisteren werd mijn jongste 8 jaar, gelukkig kon ik naar haar toe nadat de schade door de mongool was hersteld. Ik heb 46 jaar een mongool meegemaakt, mijn oudste zus, als ik vooraf had geweten dat hier ook zo’n gladiool had gezeten, dan had ik bedankt voor de eer, liever een woondoos dan zoiets!

Wankers!

Ik ben vandaag stevig met de realiteit geconfronteerd, de wereld is door en door verrot en iedereen heeft daar mee te maken, normen en waarden zijn behoorlijk afgekalfd of bestaan niet meer en de klant is koning is slechts een gezegde uit het verleden dat allang niet meer geldt. Mijn fiets zou gisteren rond 2 uur worden gerepareerd, na 5 uur heb ik maar opnieuw gebeld waar de reparateur bleef, hij kwam daarna wel maar bleek geen verstand van fietsen te hebben, of hij hem mocht meenemen, vandaag kreeg ik de fiets na 5x bellen om half 12 terug, ik wist niet dat een band plakken zo moeilijk was, ik heb mijn eten hier van een gaarkeuken waar alles wordt gestoomd, toen ik in een rolstoel zat was het handig, nu is het ronduit smerig, ik ben al een kleine 3 maanden bezig om zelf te kunnen koken maar waarschijnlijk stopt de levering van die viezigheid pas als ik dood ben, het eten hoort tussen 11 en 12 te worden gebracht, meestal komt het echter een paar uur later omdat de mensen die het rondbrengen ook zelf moeten eten, zelf moeten eten, ik betaal verdorie hun salaris, een klant gaat voor, de wereld is doorgedraaid, de zorgsector is dood en doodziek, en ik, ik signaleer en walg van die wantoestanden maar ja, een maatschappij vol hufters hè?

Psycho Girl

Mijn baan bij de overheid was na 10 jaar voorbij, met een hoogzwangere verloofde en een dure huurwoning kon ik maar een ding doen, werken, via een uitzendbureau kwam ik terecht bij een bedrijf dat bakvormen maakte voor bakkers, broodblikken, cakeblikken, noem maar op wat voor blikken en het bedrijf maakte die krengen! Toen ik na een dag van dwangarbeid thuis kwam was mijn verloofde foetsie, ze had zelfs geen biertje achtergelaten, na een uur ging de telefoon, je bent vader en ik lig in het ziekenhuis! Mijn zoontje Eric ging na een paar uur naar een ziekenhuis verderop, naar Neonatologie in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen, een dorp in de buurt, ik nam mijn intrek in het Mac Donaldhuis om hem zo vaak mogelijk te bezoeken, na 3 dagen kreeg ik gezelschap, mijn verloofde was losgelaten en trok daarom bij mij in. Verloofde ging de volgende dag naar de Intensive Care, Eric stierf op zijn 16e dag en ik had de zwaarste periode in mijn leven tot dat moment, de 1e september ga ik een kaarsje voor hem branden, wat kan het leven toch hard zijn!

Going Deaf For A Living

De zondag komt tegenwoordig wel erg vaak voorbij, de weken gaan vrij snel, zou het door mijn medicijnen komen of is het leven gejaagd en snel? Ik gebruik zo min mogelijk pillen, ik heb die rommel stevig afgebouwd want het effect van al die chemicaliën op mijn hersenpan kan nooit goed zijn, laat ik het dus maar houden op de gejaagdheid van het leven, verplichtingen en de daarbij horende kopzorgen, ik heb zelfs een hele nacht wakker gelegen omdat ik naar de rechtbank moest, kotsend en broekhoestend heb ik de nacht doorgebracht met goedkope televisie, op de meeste zenders waren vrouwen die wilden dat ik ze ging bellen, ze kunnen lang wachten op mijn telefoontje, ik ben niet een wanhopig mensch! De komende week is het leuker, de verjaardag van mijn jongste dochter en een aantal leuke afspraken, dat zal alle ellende wel weer compenseren, ik hoop ook op een telefoontje over de aanstaande trip naar London, dan zie ik eindelijk mijn beste vriend/getuige bij mijn huwelijk en schrijfpartner, een omhelzing, bijpraten , tranen en daarna naar de pub in Holland Street, kennissen rond de stamtafel en in de avond gaan onze teksten door de gehaktmolen, wat zal ik daarna licht zijn zeg!