I'm Free To Think What I Want

Ik doe mee aan de dodenherdenking, als guppie deed ik dat al, zo ben ik nou eenmaal opgevoed, mijn ouders hebben er weliswaar een zware kluif aan gehad, maar hun inspanningen zijn niet voor niets geweest. Als raadslid heb ik vanaf de Groote Kerk in een rouwstoet naar het herdenkingsmonument op de Dreef gelopen, daar hebben mijn voormalige fractievoorzitter en ik een rouwkrans gelegd voor de gevallenen, in dit geval een groep mensen die in 2e wereldoorlog zijn gefusilleerd. Aanvankelijk werden alleen de gevallenen uit de 2e wereldoorlog herdacht, al snel volgden de mensen die in Indie het leven lieten en de mensen die tijdens vredesmissies kwamen te overlijden. Voor mij persoonlijk werd het nog meer, ik stond stil bij de dood van mijn ouders,bij Eric, mijn zoontje die slechts 16 dagen oud werd, maar onwillekeurig ook aan hond Britta met wie ik een jaar in een schuurtje heb gewoond, ze is 2 jaar geleden overleden en ze heeft mij door heel wat moeilijke momenten heen gesleept. Het is voor mij een dodenherdenking geworden voor iedereen die het leven heeft gelaten, de 2e wereldoorlog ligt ver achter ons, 62 jaar, loop ik in een rouwstoet, dan gaan mijn gedachten uit respect naar oorlogsleed, maar er is gelukkig meer, veel meer, er zijn in Nederland tegenwoordig grote groepen die slachtoffers uit burgeroorlogen herdenken, de herdenking is algemener geworden, en daar ben ik blij mee. In het dorpje Vorden in Gelderland wil een organisatie alleen Nederlandse slachtoffers herdenken, gelukkig is mijn brein volledig vrij, het heeft geen last van nationalistische trekjes, het denkt aan wat ik wil, zou ik nou ook voor de rechtbank in Zutphen worden gesleept?