Half The World Away

Ieder mens heeft peilers onder zijn bestaan, mensen of dingen die maken wie je bent. Ouders, familie, vriendenkring, status, het zijn allemaal peilers. Mandela was zo'n peiler, iemand die mijn denken radicaal heeft beïnvloed. Zoals ik het nu verwacht, zal hij de rest van mijn leven als een soort van gids functioneren. Een belangrijke dode in de laatste maand van het jaar, het lijkt wel een traditie, ieder jaar ontvallen ons een aantal "groten der aarde", het zijn overigens altijd mensen die lager in de pikorde staan dan Mandela, maar zo iemand dient zich eens in de 500 jaar aan. Met de Kerst in aantocht is er nog steeds nieuws, niet spectaculair en niemand zal er wakker van liggen. Neem nou de zaak Edwin de Roy van Zuijdewijn, eens getrouwd met een pizza, zou zijn afgeluisterd, achtervolgd en nog veel meer in 2003, tien jaar later blijkt dat hij gelijk had, prins Bernard had opdracht gegeven om de dubbele achternaam in de gaten te houden. Lekker spannend allemaal en tien jaar geleden, dat lijkt op een vorig leven, alle betrokkenen leefden nog, het lijkt dat het is verjaard! Met light-nieuws gaan we naar de feestdagen. Rutte en zijn beestenboel gaan in het kielzog mee. Een groot aantal Nederlanders weet dat het niet langer kan, de slechtste premier sinds mensenheugenis maakt het land in sneltreinvaart kapot, iedereen weet het, niemand doet iets, is de pauzeknop  misschien ingedrukt? Dan gaan we maar met Rutte het nieuwe jaar in, kunnen we gelijk met een goeie daad van start gaan!

Rock The Casbah!

Geheel onverwacht is er een belangrijke periode aangebroken, drie jaar celstraf voor een graaiende politicus, zes jaar cel geëist tegen Dr. Death én de bevestiging dat 8 op de 10 gezinnen in armoede leven. Het laatste heeft veel met het eerste te maken, maar niet alles. Er wordt gigantisch gegraaid door de politiek maar de graaicultuur is op veel fronten actief, de banken en het bedrijfsleven zijn minstens zo erg. Verder is het tijd voor een omslag bij de mensen zelf, er is geen geld om de kinderen te voeden, waarom moeten er dan miljoenen worden ingezameld voor de Filipijnen terwijl dat geld hard nodig is om de eigen kinderen van een maaltijd te voorzien. In het verleden stond Nederland bekend als een goedgeefs land, maar dat is door de recessie niet meer mogelijk, het geld is op, weggegraaid door politici, bestuurders en weggegeven aan Griekenland. Uit een vandaag gepubliceerd onderzoek bleek dat 80% van de Nederlanders niets moet hebben van de stroom Bulgaren en Roemenen die vanaf 1 januari gaan concurreren met de Nederlandse werkmensch, de Nederlanders vragen een normaal loon, dat is wettelijk verplicht, de nieuwkomers vragen veel minder omdat het wettelijk zo is geregeld. De gevolgen zijn bij voorbaat duidelijk, nog meer werkelozen, nog minder geld en bevolkingsgroepen die tegenover elkaar komen te staan. Wanneer pakt het volk zijn verantwoordelijkheid en zegt tegen Rutte en Samson dat het genoeg is, over en sluiten. Saddam werd onthoofd, Khadaffi werd doodgeschopt, wij noemen onszelf beschaafd dus wij geven ze de zak. Wellicht een enkeltje Filipijnen erbij?

A Perfect Day To Drop The Bomb

Dat is een mooie boel zeg, we zijn afgewaardeerd, onze status gaat naar de gallemiezen. We zouden aan het einde van de recessie zitten en nu dit nieuws! We zitten al vijf jaar in de ellende, dus we laten niet ons humeur bederven nu de december-festiviteiten bijna losbarsten en ach, bij de voedselbank staan we al geregistreerd, gelukkig maar, want nieuwkomers staan op een ellenlange wachtlijst. Dat was dan de vrijdag, over naar de zaterdag om een feest te vieren over 200 jaar koninkrijk, de koninklijke familie is daar steenrijk mee geworden, zo rijk dat ze de bezuinigingen van 2014 zouden kunnen betalen, daarna zijn ze nog steeds steenrijk. Ze kregen op hun feestje aardig wat te verstouwen, maar voor hun geld moeten ze wel wat doen, zo waren er allerlei luitjes in klederdracht, precies als 200 jaar geleden, de luitjes zien er heden ten dagen anders uit, het koningshuis bleef onveranderd. Daarna mocht iedereen naar een feestzaal om eerst even te ontdooien na de koude ontvangst op het strand. Geheel onverwacht barstte Brigitte Kaandorp los met een potpourri van Nederlandse bagger. Het mens probeerde ooit grappig te zijn, maar omdat er niemand lachte, zingt zij tegenwoordig Nederlandstalige bagger van het ergste soort. Dekking zoeken was zinloos want iedereen zat in stoeltjes, je kon moeilijk over de benen van je buurman de zaal verlaten. Daar zat hij dan, onze koning Willy met zijn familie, de enige die ontbrak was Chiel Montagne, zoveel ellende op de zaterdag had hij nog nooit meegemaakt. Gelukkig was er nog de zondag om bij te komen van deze tenenkrommende dag!