It's Magic

Door de aanhoudende crisis komen veel mensen in zwaar weer. Winkels die tientallen jaren hebben bestaan, kunnen niet meer rondkomen omdat hun klanten ieder dubbeltje moeten omkeren. Als die klanten niet meer kunnen betalen, komen ze in de schuldsanering, een curator die door de rechtbank is toegewezen, ontvangt al het geld, betaalt schulden af en geeft de klanten een klein bedrag om te overleven. Na drie jaar is de klant van zijn schulden af, en kan weer aan zijn toekomst werken. Een regeling die door de overheid is bedacht en omgezet in wetgeving. Zoals wel vaker als de overheid van de partij is, schort er veel aan die wetgeving. Zo is bewindvoerder een vrij beroep, je hoeft er niet voor te hebben doorgeleerd en een bordje in de voortuin is meestal voldoende om van start te gaan als bewindvoerder. Omdat de wetgeving nogal half bakken is, zit er veel kaf tussen het koren, bewindvoerders die maandelijks hun vergoeding opstrijken en verder niets doen, maar helaas ook bewindvoerders die een groot rookgordijn optrekken, zodat niemand weet waar hij aan toe is, de rechtbank, de klant, de spaarbank, de belasting, niemand weet hoeveel geld er is binnengekomen, niemand weet hoeveel er is uitgegeven, een rookgordijn dat allerlei duistere praktijken van de bewindvoerder afschermt. Eigenlijk is het ongedierte dat op andermans ellende afkomt, die bewindvoerders! Met zo'n overheid verdienen wij in Nederland geen voorspoed....

I'm Free

Ik doe mee aan de dodenherdenking, als guppie deed ik dat al, zo ben ik nou eenmaal opgevoed, mijn ouders hebben er weliswaar een zware kluif aan gehad, maar hun inspanningen zijn niet voor niets geweest. Als raadslid heb ik vanaf de Groote Kerk in een rouwstoet naar het herdenkingsmonument op de Dreef gelopen, daar hebben mijn voormalige fractievoorzitter en ik een rouwkrans gelegd voor de gevallenen, in dit geval een groep mensen die in 2e wereldoorlog zijn gefusilleerd. Aanvankelijk werden alleen de gevallenen uit de 2e wereldoorlog herdacht, al snel volgden de mensen die in Indie het leven lieten en de mensen die tijdens vredesmissies kwamen te overlijden. Voor mij persoonlijk werd het nog meer, ik stond stil bij de dood van mijn ouders, bij Eric, mijn zoontje die slechts 16 dagen oud werd, maar onwillekeurig ook aan hond Britta met wie ik een jaar in een schuurtje heb gewoond, ze is 4 jaar geleden overleden en ze heeft mij door heel wat moeilijke momenten heen gesleept. Het is voor mij een dodenherdenking geworden voor iedereen die het leven heeft gelaten, de 2e wereldoorlog ligt ver achter ons, 64 jaar, loop ik in een rouwstoet, dan gaan mijn gedachten uit respect naar oorlogsleed, maar er is gelukkig meer, veel meer, er zijn in Nederland tegenwoordig grote groepen die slachtoffers uit burgeroorlogen herdenken, de herdenking is algemener geworden, en daar ben ik blij mee. Toch vraag ik mij af of het zin heeft, dat herdenken. Nederlanders worden steeds dommer, haat op grond van huidskleur, geloof of sekse wordt normaal gevonden. De PVV gaat eind mei de grootste partij worden tijdens de verkiezingen. Nederland blijft gevoelsmatig hangen in het leed van de tweede wereldoorlog. Ik hoop dat de oogkleppen op tijd afgaan, anders gaat het mis, heel erg mis......