Listen To Your Father

Vroeger had je de verhuisverplichting, ik had een ander baantje gekregen bij mijn werkgever en toen moest ik verhuizen naar het verre oosten, ik moest een woning zoeken in een straal van 30 kilometer vanaf Lochem. Het werd Almelo, een van de weinige plaatsen waar een huurwoning nog betaalbaar was, voor 1000 gulden in de maand kreeg ik een kast van een huis, rondom dakterras en 4 slaapkamers, ik was bezweken voor het grote geld, ik verdiende 5000 gulden in de maand en ik dacht nog dat geld gelukkig zou maken, vergeet het maar, terugdenkend heb ik het over de slechtste periode in mijn leven, de Almeloers leken allemaal op elkaar, een varkenskop met snor, enge vrouwen met dikke konten, het leek wel Volendam, een echte inteeltplaats. In de weekenden kon ik gelukkig naar mijn geboorteplaats, ik had daar repetities en op de zaterdagavonden waren er de optredens, cafébezoek en op visite bij vrienden, ik voelde mij niet thuis in het verre oosten, de samenleving was erg gesloten dus ik ging er met niemand om. Mijn vader had het in de gaten, hij kwam regelmatig langs en hij probeerde mij altijd op te beuren, hij zei dat als ik genoeg had van al die rare types, ik mijzelf moest opbeuren, ruik eens aan een hyacint, het liefst een donkerblauwe of een witte, die dingen ruiken heerlijk en het zorgt ervoor dat je al die eikels even vergeet, ik ben zijn wijze woorden niet vergeten, ik denk dat ik ze zelfs nooit meer vergeet, ik heb heel veel geleerd van mijn ouwe, als ik weer eens in de shit zit,dan probeer ik altijd een van zijn wijsheden op te diepen, hé ouwe, nog bedankt, ik zal je nooit vergeten!

Complete Control

Toen ik in 1998 met mijn voormalige vrouw ging samenwonen besloot ik om iets ruigs te doen, ik stopte radicaal met alcoholconsumpties om mijn buik op pijl te houden, als je iets doet, dan moet je het goed doen, dus ik stopte in samenwerking met een alcohol en drugsclub, dat wordt dan vervolgens betaald door de ziektekostenverzekering, ik heb daarna 12 jaar geen druppel gedronken. Had ik het maar nooit gedaan, was ik maar vrolijk verder gegaan met mijn leven, je krijgt namelijk een aantekening in je medisch dossier en daar zit je voor de rest van je leven aan vast. In 2007 werd ik opgenomen met een medicijnvergiftiging, mijn revalidatiearts had een verkeerd pilletje voorgeschreven, mijn vrouw kwam de eerste avond op bezoek, zij vroeg de hoofdzuster wat er aan de hand was want ik kon niet meer praten en lopen, we weten het nog niet zeker mevrouw, maar waarschijnlijk komt het door overmatig drankgebruik, mijn vrouw werd witheet en die hoofdzuster heeft mazzel gehad dat ze geen kopstoot kreeg, van mij had ze tegen de muur geramd mogen worden tot je een zachtsoppend geluid hoort. Toen ik een intakegesprek kreeg voor mijn huidige woning heb ik een uur lang moeten praten over alcohol en toen ik in de huidige woning kwam kreeg ik er doorlopend mee te maken, allerlei ongediplomeerde mensen begonnen te zeuren over drank met de dreiging van tassencontrole en mensen die met mij mee moeten om boodschappen te doen, de maat is nu echter vol, tassencontrole mag niet van onze wetgeving, hooguit bevoegde ambtenaren mogen zoiets doen, zie het arrest over de Aldi, caissières of ander ongediplomeerd volk mogen dat absoluut niet, verder moet je ervoor tekenen dat een andere arts je medisch dossier mag inzien, andere personen dan een arts hebben absoluut geen inzage in je dossier want dat is strafbaar volgens de wet op de privacy, daar heb ik momenteel dus mee te maken, schending van de privacy op persoonsgegevens en geleuter van allemaal ongediplomeerd volk, kan je het je voorstellen, een bouwvakker die mij de les leest, al die rare gegevens liggen inmiddels bij een omroep, krijg ik een tassencontrole, dan moet ik eerst de politie bellen, daarna komt de omroep een reportage maken over alle onwettige dingen, grappig toch, al die ongelofelijke prutsers die met hun baantje spelen, zouden ze het ook nog leuk vinden als ze in de rij staan bij het arbeidsbureau? Ze waren zeker niet voor mij gewaarschuwd, ik bijt terug en ik kom altijd als winnaar uit de strijd naar voren!

Pretty Vacant

Er is eindelijk licht aan het einde van de tunnel, het is nog wel niet veel, hooguit een waakvlammetje, maar 6 maanden na mijn laatste wachtgeld komt er eindelijk een vooruitzicht waarbij ik mij minder een zwerver zal voelen. Wat geeft dat een spanning, 6 maanden lang met lege zakken rondlopen en niet weten waar je aan toe bent, ik wens het mijn grootste vijand nog niet eens toe, al de interessante aanbiedingen bij winkels, het enige dat ik er mee kon doen was snel doorlopen, ik hoorde niet meer bij de maatschappij, ik mocht er hooguit nog aan snuffelen. De nieuwe situatie betekent niet dat ik rondloop met een kontzak vol met flappen, ik heb iets meer te besteden dan alleen aan shag, ik kan weer een cadeautje kopen voor mijn dochters als ze jarig zijn, misschien kan ik zelfs een kroketje trekken bij FEBO, als ik daar zin in heb, oh, en natuurlijk de bus, ik kan weer met de bus, ik kan mij weer ergeren als hij niet verschijnt, armoede is maar niks, daar stop ik radicaal mee. Het begint ook een beetje nieuw elan te geven, ik krijg weer zin om dingen te doen!