Summer of '97

Winter 1997, de elfstedentocht is net vergleden en Nederland staat in het teken van Unox en sneeuw, veel sneeuw. Wij hebben ook naar de elfstedentocht gekeken, maar mijn verloofde had meer iets met sneeuw. Coke beheerste haar denken en op een gegeven moment leidde dat tot een explosie. Ik had geprobeerd om te slapen maar zelfs met slaappil hoorde ik MTV. Om 6 uur ging ik naar beneden en voor ik wat kon zeggen kreeg ik de volle inhoud van een mosselpan gevuld met slaolie over mijn lijf. Ik werd aangevallen met een broodmes en wist mij te verweren met de rubberen sierbandjes om mijn rechterpols. In een waas pakte ik een fles om mij verder te verweren maar het was niet meer nodig, haar woede was gezakt. Ik verliet het huis en droop af in de gehuurde auto. Hondervijftig meter verder hield mijn vrijheid op, politiecel. Verloofde deed eerst aangifte, trok die later weer in. Tien dagen voorarrest in een politiecel en drie maanden Huis van Bewaring in Grave. De aanklacht was ingetrokken, maar strafrecht, de officier zette de klacht door en daar zat ik, Rocker Behind Bars. Thuis gingen de zaken goed, mijn hele cd verzameling, 2 kasten, 14 laden vol met cd’s, alle soorten,  van ABBA tot ZAPPA met daartussen de COCKNEY REJECTS en de FORGOTTEN REBELS, alles opgerookt. Mijn verloofde rookte haar coke op een pijpje. Dure hobby en ultraverslavend. Ik kwam vrij in de lente, 28 mei. Niets gedaan en toch maanden opgesloten. 110 dagen, dat was de straf die de rechter gaf voor doorrijden na een aanhouding. Hij moest iets verzinnen, de aanklacht was tenslotte ingetrokken. Mijn verloofde heb ik het destijds vergeven, ze was zwanger en dan doet een mens rare dingen. De gevangenis was saai, voor zware jongen heb ik nooit gedeugd, de cd’s zijn vast nog wel ergens terug te vinden, tweedehands of op koninginnedag en de verloofde is spoorloos, gone with the wind, missing without a trace. De zomer was een stuk zonniger!

Shit Happens!

Het leven was vroeger anders. Ik wilde bijna schrijven dat het leven vroeger beter was, maar dat zou geschiedvervalsing zijn, het was hooguit makkelijker in bepaalde opzichten. Er was een zekerheid in mijn leven, mijn vader. Zat ik in de shit, of het nou om het politiebureau of de gevangenis ging, mijn vader stond aan mijn zijde. Als ik in de financiële puree zat dan kwamen mijn beide ouders, terwijl mijn moeder de schade trachtte te herstellen, keurde mijn vader de vele soorten biertjes die je in het oosten hebt, en als hij daar genoeg van had, dan was er altijd nog de Beerenburg, heel erg veel soorten, maar liefst die grijze in de stenen kruik. De gevangenis, een ongelukje. Vrijspraak en gaan. Sommige ongelukjes blijven je een leven lang achtervolgen, de gevangenis is er een van. Ik kon met mijn vader niet echt schuddebuiken, mijn vader was meer van de ingehouden pretjes en hij bleef eeuwig de kwajongen. Ik weet nog in het centrum, net kroketten gehaald. Oude man voor ons, handen op de rug, iets gekromd. Mijn vader doet een kroket in de man zijn hand. De man knijpt uit reflex, een ragoutfontein als gevolg, dat was mijn vader. Hij maakte het leven makkelijk, ik kan al jaren niet meer bij hem terecht. Hij komt niet meer helpen in huis, het is dat ik geen huis meer heb. Ook alle hulp in de tuin kan ik niet missen om diezelfde reden. Het is de steun en de saamhorigheid die het gevolg daarvan was, het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Ik ben al jaren hoofdgeadresseerde, als ik de post tegenwoordig niet openmaak dan zal niemand anders dat doen, ik kan me niet meer verschuilen achter zijn rug en soms is dat erg jammer, maar ja, shit happens!

Selfpity

Ik heb weleens het gevoel dat ik mijn liefde niet kwijt kan. De werkdag zit erop, het avondeten is alweer
ver achter mij. Journaal, mail, hyves en het rondje met de hond. De tv is allang weer gedoofd vanwege inbreuk in de privé-sfeer en wat rest is stilte. Een lange stilte tot de hond gaat snurken, of ik een been verplaats. Je kiest voor een leven alleen, herstel, je wordt veroordeeld tot een leven alleen, en dan mis je af en toe die arm om je heen. Als je diep in de shit zit, of juist als je heel erg blij of trots bent, en dat wilt delen. Ik heb er niet voor gekozen om te moeten praten tegen een muur dus de wens lijkt mij heel reëel. Alleen leven kent heel veel voordelen, toch zal ik er nooit aan wennen, ik ben meer een groepsmens, niet een kuddedier, dat is wat anders, dat hoop ik nooit te zijn. Toch kan ik die liefde soms niet kwijt en dat is niet erg want daar verderop, daar staat mijn gitaar.