Bartie Slob is Wakker!!!!

Ik heb er een halve dag van moeten bijkomen. Een volle tribune met bezoekers en een tv camera die ik amper kon ontwijken. Stoned als een garnaal bleef ik het publiek aankijken en de camera gaf ik mijn rocksterrenblik. Ik had thuis al mijn kettingen omgedaan maar de make-up was ik vergeten. Toch voelde ik mij in mijn element met al die aandacht, ik voelde mij eindelijk weer thuis. Zo n vergadering gaat doorgaans over tunnels of straatnaamborden maar dit keer ging het ergens over. Een artiest geilt op aandacht, hij speelt met de camera’s en flirt met de meisjes op de tribune, de jongens krijgen een kameraadschappelijke blik, zo eentje van ik ben een van jullie. Daarna is er altijd de ruis, een groot zwart gat want je gaat slapen en pas de volgende dag kom je een beetje bij. Opeens kom ik tot de conclusie dat de artiest wakker is geworden. Vier maanden te vroeg want totdan duurt de politiek. Ik vraag mij af of ik hem al die tijd kan temmen want hij kan erg wild zijn. Je kunt ook eigenlijk niet een Crybaby in de gemeenteraad zetten, daar komt altijd rottigheid van en er is bovendien niet goed over nagedacht. Er is veel te weinig publiek en dan krijg ik altijd honger naar meer. Ze hebben de artiest in mij wakker gemaakt en ik ben daar klaar mee want vooralsnog zit ik in mijn poppenhuisje. Een Crybaby hoort eigenlijk op een hotelkamer en niet in een afgedankte oude schuur. Ik ga maar eens kijken of ze het accepteren als ik hotelkamers ga declareren.

Dressed To Kill

Je zou het nu niet snel verwachten, maar ik pas in een boodschappenkarretje! In Almelo deden John en ik inkopen alsof we een gezin hadden, de hele handel reden we in een karretje naar het marktplein voor een wijnkeuring. Na een aantal uur was ik ladderzat, wellicht doordat ik vooraf gezond had gegeten, en dat is doorgaans killing! John deed de hele handel in het karretje, als volleerd verhuizer gebruikte hij ieder plekje, ik onderop met een gitaar, naast mij mosselen, mosselgroente en wijn, op het plankje onder de kar een kratje bier, voor de dorst en de stabiliteit van het geheel, met een kratje bier heb je een betere wegligging! Dwars door een overvolle Grotestraat op zaterdag bracht hij het geheelte veilig thuis, althans, dat dachten we. We waren de sleutel vergeten, maar de oude vertrouwde regenpijp bracht uitkomst. In Almelo hadden we gelijk fans, de mensen keken ons na alsof we aliens waren. Almelo lijkt wat dat betreft op Volendam, iedereen lijkt op de zanger van BZN. Met een vlassnorretje en van die kleine varkensoogjes. Volendammers kan je gemakkelijk verstaan maar voor Almeloers ligt dat iets anders, volledig onverstaanbaar, niet te doen zonder ondertiteling! Anyway, veel fans, en toen de volgende dag de drummer en de bassiste arriveerden, was het plaatje compleet! Een drummer met het witste haar dat Almeloers ooit hebben gezien, haar alle kanten op en gekleed zoals een echte rocker dat doet, De bassiste deed er niet voor onder, een ultrakorte pvc minirok, met een panty voorzien van gaatjesmotief. Als bovenkleding een topje dat nog maar net haar grote borsten in bedwang kon houden, en ze was voorzien van een baksteenrood kapsel dat iedere kant opstond, de lievelingsschoondochter van iedere huisvader! We werden aanvankelijk aangekeken alsof we aliens waren, dit keer was het iets heftiger, De Almeloers zochten ons moederschip! Mannelijke Almeloers konden niet van onze bassiste afblijven, toen het vervelend begon te worden zijn we een Indiaas restaurant ingedoken om daar rond sluitingstijd weer stoned en aangenaam dronken uit te rollen. Tegen die tijd lagen alle gerespecteerde Almeloers op een oor, en konden we veilig naar huis!

You Can't Hurt A Memory

Dat was vreemd zeg, ik kreeg daarnet een klik in mijn hoofd en opeens kan ik haar alles vergeven. Een overleden zoon, 3 maanden gevangenis en het ergste was nog dat ze mijn hele cd collectie heeft opgerookt. Mijn mini studio, de gitaren en de microfoons, alles was opgegaan aan de crack. Ik kan het ineens vergeven want we hebben een prachtige tijd gehad. Anderhalf jaar lang waren we de Bonnie en Clyde van de Bijlmer en thuis in Doetinchem was ik haar Bartie en zij was mijn verloofde. Zoveel ellende en dan toch ineens zo n omslag. Ik heb niet gedronken, ik ben hooguit knetterstoned maar dat moet ik van de dokter dus daar heb ik een vergunning voor. Zelfs de Heer heb ik niet gezien, hooguit mijn hospita dus schiet mij maar lek. Het waren eigenlijk best leuke jaren en wat hebben we veel Gelderlanders opgelicht. Het zou zomaar kunnen dat ik daarom ben gescheiden, dat ze haar op mij hebben afgestuurd om mij de rekening te presenteren voor al mijn streken Het hield eigenlijk op toen Eric was overleden. Hij was onze zoon en kwam voort uit een onstuimige nacht bij van der Valk in Vianen. De maanden daarna waren wij een rockechtpaar in Doetinchem, we leefden van mijn voorschot bij de platenmaatschappij en als zij geld nodig had voor drugs dan trokken wij vaak naar het Spijkerkwartier in Arnhem. De hoeren kenden mij al snel en op straat noemde iedereen mij Herman omdat ik nogal op Brood leek. Na een tijdje kwam mijn verloofde dan weer terug met een beha vol coke. Genietend van het landschap en van onze streken reden wij dan terug naar Doetinchem om de drugs op te maken. In de avond maakte zij heerlijke Surinaamse maaltijden en voor het slapen gaan hadden we seks totdat wij moe waren. Een leuk stel voor op de foto. Ik heb van haar geen foto meer maar dat is niet erg want zij zit van binnen heel erg diep gegrift, waarschijnlijk met een stift, en die herinnering die raak ik nooit meer kwijt.

Elvira Sweet is Innocent

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik wakker werd aan het uiteinde van een rol tapijt. Mijn verloofde lag aan het andere uiteinde van de rol.We hadden de laatste metro gemist en daarom moesten wij slapen in een garagebox. Ik werd overdag achterna gezeten door een Turkse snorder met pistool. We hadden niet genoeg contant geld voor de rit en dan is de man altijd de schuldige. Mijn verloofde was verdwenen met de tassen vol met eten en ik moest mij van een schietende taxichauffeur ontdoen. Ik rende over de galerijen en in een trappenhuis raakte ik hem kwijt. Ik moest aan dit verhaal denken toen ik iets las over Elvira Sweet. Zij denkt dat zij de koningin is van zuidoost en omdat er verkiezingen aankomen heeft zij geroepen dat er veel wordt geschoten in zuidoost. Het is gevaarlijk en zelfs Cohen moest er aan te pas komen om de boel te sussen. Sweet heeft haar publiciteit gehad en staat ineens bovenaan de kieslijst van de PvdA. De Surinamers lachen zich rot, de echte koningin van zuidoost heet Mammi en woont op Kraayenhof en op 3 maart krijgt Sweet de rekening gepresenteerd voor haar publiciteitsgeile optreden. Een leuk volk die Surinamers, lekker eten en vooral relaxed. De hardlopers zijn altijd de doodlopers, let maar op met de verkiezingen!

Anti-Baby-Condom

Ik moest zomaar ineens denken aan de zomer van 1979. Het waren de nadagen van de punk en desondanks was er nog leuke muziek. Ik leek zelf enigszins op Graham Parker als ik de foto’s terugzie en ik had een prachtige vriendin. Alles was nog onschuldig in die tijd dus we waren eigenlijk meer als een broer en zus. We hadden wijnavonden met Franse kaas en Herman van Veen. In de vakanties misten wij elkaar vreselijk, bij de A&O haalde ik haar favoriete kauwgom, Benbits Blauw. Het ging in een envelop in haar brievenbus. Ik weet zelfs nog een vakantie te herinneren dat zij meeging op een boot. Op de voorplecht van de boot heb ik haar urenlang gemasseerd met zonnebrand, maar misschien was het toch minder lang. In mijn herinnering waren wij eigenlijk aldoor bij elkaar behalve dan als we moesten slapen. We zijn ook nog eens een avond ingehuurd als barkeepers en ik wist toen zelfs nuchter te blijven. Het was een hele leuke tijd maar er is een ding wat ik na al die jaren nog steeds niet snap en dat is waarom wij in vredesnaam geen onstuimige seks hadden waar de rookwolken vanaf kwamen. We waren immers een prachtig stel? Misschien is die foto na al die jaren toch wat onscherp geworden!

Back Street Girls

Ik kon mijn ogen niet geloven, een opnamestudio vol fotomodellen! Van die types die je eigenlijk alleen maar ziet in tijdschriften, ultra sexy gekleed en te mooi om waar te zijn. Ze kwamen van een andere planeet, dat was wel duidelijk, en het gekke was dat ze mijn teksten stonden te zingen. Verbaasd bekeek ik de situatie vanaf mijn bank. Ik lag in de studio en verderop stond de mengtafel. In slaap gevallen na een zware maaltijd. Het eten deed mij altijd de das om, nooit de drank of de drugs, van eten moest ik slapen! We hadden die dag refreintjes ingezongen en ondanks alle uien en knoflook konden we maar niet de hoge la la’s bereiken in Back Street Girl. Terwijl ik lag te snurken was de producer met Honest John Plain naar Bloemendaal gereden om bij Woodstock aan zee wat meiden op te halen voor onze koortjes. Ze waren met fotomodellen teruggekomen, maar er kwam een aardig geluid uit en het oog wil ook wat! De volgende ochtend bleek het allemaal geen nachtmerrie te zijn, ze stonden echt op de band en het klonk nog aardig ook! Bij de eindmix, die pas veel later plaatsvond zijn de koortjes van de modellen grotendeels gesneuveld net als de saxofoonsolo uit Staggerin’ Lenghts van de saxofonist die ik in beschonken toestand ondersteboven liep na een bezoek aan de Happypool, maar dat is een ander verhaal!

God Save The Chrysantenbol

Het straatbeeld wordt momenteel bepaald door de grote bolchrysant. Overal zie je die dingen, in alle kleuren en liefst goedkoper dan bij de winkel verderop. In heb een haat-liefde verhouding met ze, het wil ook maar niet lukken om ze mooi te vinden en daar heb ik toch heel wat jaren de tijd voor gehad. Ze doen mij denken aan hele gezellige tijden. Samenwonen met een hele lieve verloofde, schaatsen met Harrie op de Leidsevaart, de oefenruimte in de Staatsliedenbuurt en niet te vergeten het krakerscafe, onze ontmoetingsplaats. Ik mag het wak in de gootsteen niet vergeten of de optredens in Petten met na afloop de seks op het strand. Tientallen punks en krakers met hele mooie kapsels en dito kleding. Nog nooit was het daar zo gezellig geweest op het Pettense strand. Er waren de urenlange discussies over de onzin in de wereld en meestal kwamen we er wel uit. De periode werd eigenlijk afgesloten rond live aid en mijn afscheidsoptreden in de Haarlemse stamkroeg. Normaal was het daar op vrijdagavond uitgestorven maar dit keer was de tent afgeladen. Onze hele PA hebben we voor die gelegenheid laten neerzetten en er waren roadies en geluidsmensen. Ik werd met mijn verloofde gebracht met de taxi en ik was gehuld in een strakke zwarte pvcbroek en ik had een roze agorratrui, zo n ding met lange haren. Mijn haar was ultrablond en het stond alle kanten op en mijn gezicht zat onder de make-up. Van het optreden kan ik mij vooral de warmte door mijn broek, de uitgelopen make-up en de lange toegift We gotta get out of this place herinneren. We gingen met de taxi naar huis en het was mooi geweest. Einde eerste professionele band en wat volgt hoort meer thuis in een ander verhaal. Het gekke is dat die periode mij doet denken aan die grote bolchrysanten. Ik denk dat ik er toch maar een ga halen.

Forza HFC Haarlem

Het was een extreem lange nacht. De regen op mijn platte dak met geschutskoepeltje zorgde voor zoveel geluid dat ik de slaap niet kon vatten. Als ik niet kan slapen ga ik liggen denken en in dit geval was het tijd voor herinneringen, 49 jaar aan herinneringen. Vanavond komt in de gemeenteraad de slechte situatie bij HFC Haarlem aan bod. De club heeft voor veel herinneringen gezorgd want ik ben er mee opgegroeid. Ik heb op de onoverdekte zittribune gezeten en later werd het de staantribune achter het doel. De tijd van koetjesrepen en later de vele interviews voor Nieuwe Revu en de radio. Toen ik het nieuws las bij Happy Radio mocht ik altijd op de eretribune zitten en de koffie stond klaar in de businessclub. De zender was sponsor, vandaar mijn privileges. Ik moest denken aan leuke Belgen en een wedstrijd in de Kennemer sporthal. Er zijn nog veel meer herinneringen maar zolang duurde de nacht niet. Vanavond is er weer een avondje voetbal maar dit keer in de raadszaal. Hoe het ook zal gaan, mijn stem zal altijd ten faveure van de club zijn. Ik zal altijd in het belang van de club kiezen want dat hebben ze verdiend. Niet door al die mooie herinneringen want die waren gewoon meegenomen. De ronduit smerige geur van pies en opgehoopt kots zorgde op die zondagmiddag in de jaren negentig voor een rotgevoel waar ik nu op kan terugkomen. De gemeente was destijds huisbaas en een van het slechte soort. Vanavond kan de gemeente veel goedmaken want het is payback-time zoals ze dat in Engeland zeggen. Over vijf jaar wil ik met mijn dochter een seizoenskaart voor de eretribune. In de rust nemen we koffie in de kantine en gaan we zitten mopperen op de stomme beslissingen van de arbitrage. Vanavond gaan we in de raadszaal ervoor zorgen dat die mogelijkheid ons niet wordt ontnomen.