A Friend For Live

Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan tot gisterochtend. Vreemd, want ik heb na de dood van mijn ouders afgrijselijke tijden beleefd, door aan hun wensen te voldoen en een bestemming te vinden voor alle spullen die ze in de loop der jaren bijeen hadden verzameld. Er kwamen allerlei gedachten naar boven toen mij de vraag werd gesteld wat mijn laatste wensen zijn. Er is dan ook zoveel veranderd. Mijn ouders zijn er niet meer evenals mijn zussen, ooms, tantes, neven en nichten. Sommigen zullen het nog wel doen, maar ik merk er niets van, dus voor mij zijn ze dood. Mijn ex is niet voor niets mijn ex, bovendien mag ik vanaf begin januari mijn dochters niet meer zien van haar. Of ik die meiden ooit nog zal zien is een vraag die binnenkort bij de rechtbank een antwoord krijgt. Blijven over mijn aanstaande en haar familie, twee echte vrienden en een groep kennissen. De situatie is behoorlijk gewijzigd! Ik hou mij overeind met de gedachte dat er veel leukere en interessantere mensen zijn dan al die types die ik niet meer zie. Bovendien wil ik nog zoveel dingen doen, zoveel mensen leren kennen, zoveel dingen aan de kaak stellen, zoveel mensen tot op het bot beledigen. En ach, het is maar een wilsbeschikking, ik hoef geen contract te tekenen waarin ik bepaal waar en wanneer ik dood ga. Toch kan zoiets je dag enorm over hoop halen! Maar toch, old rockers never die!

Here Comes The Summer!

Vreemd eigenlijk, als de zon schijnt vraagt niemand aan mij of ik dit weer heb besteld, die vraag wordt bewaard tot het pijpenstelen regent. Natuurlijk heb ik niets besteld, bij mijn laatste bestelling ging het om vijf gegrilde plof-kippenpoten, heerlijk waren ze!  Het weer is gewoon grillig, dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo blijven. Het is vreselijk voor alle mensen die hun mei vakantie met het gezinnetje doorbrachten bij Center Parcs, zeurende kinderen want ze konden in de regen niet buitenspelen, alle speelapparaten waren immers kletsnat, een zeurende vrouw, ze vond het vreselijk om boodschappen te doen want ze moest zich bij thuiskomst iedere keer omkleden omdat haar kleding door en door nat was. Haar echtgenoot ging iedere ochtend om tien uur naar zijn buurman om het wereldleed te bespreken, om elf uur zaten ze nog aan de koffie, maar tegen twaalven kwam de fles drank op tafel en tegen vijf uur kwam hij waggelend en hikkend thuis, er was dan geen land met hem te bezeilen en daarom ging hij maar om zes uur naar bed. Dat was dan de meivakantie en in de loop van de week gaan de temperaturen weer om laag. Vorige week was er nachtvorst en moesten mensen in de vroege ochtend hun voorramen krabben. Het zal allemaal wel, ik kijk er niet van op als de rayon-hoofden midden juni bijeenkomen, om een naderende elfstedentocht te bespreken. Een zonnige dag is er om van te genieten, zie het als je allerlaatste mogelijk om van de zon te genieten en stop met zeuren over alle regen want daarna komt er toch echt weer........juist! Vanavond barbecuen?