De rocker is ontwaakt!

Ik heb een gitaar gekocht. Op zich is dat niet speciaal want dat heb ik wel vaker gedaan maar dit keer is het bijzonder. Ik had al een elektrisch gitaar, een hele goeie die ik alleen maar gebruik voor in de studio of op het podium en dat ding staat niet eens hier want een poppenhuisje is haar te min en daarom overnacht ze in een herenhuis met echte glas in loodramen. Het nieuwe gitaar komt pontificaal in het poppenhuisje te staan en de hoes laat ik eraf, die gaat in de kast. Ik heb er een robuuste standaard bijgedaan zodat ik hem elk moment van de dag kan pakken zodra er een vleugje inspiratie is. Ik heb een doel want ik wil binnen een maand mijn bijdrage aan een nieuwe cd klaarhebben. Mijn corebussiness want voor de politiek en de journalistiek was er de muziek. De politiek duurt nog maar kort want in maart is het over met de pret en dan ga ik mij weer volledig op het artistieke werpen. Uiteraard is dat elke dag schrijven en voor de rest is het muziek. Eerst de cd en daarna is het tijd om weer op te treden met de Crybabys. Er staan mij weer bizarre dingen te wachten want zo gaat dat nou eenmaal in de studio. Dit keer is het toch ook weer anders want in vergelijking met de vorige keren ben ik papa en ik heb ook mijn verantwoordelijkheid in de privé-sfeer maar dat zal ik niet overschatten want het voornaamste is toch dat de rocker is ontwaakt!

BARTCROOS.BLOGSPOT.COM

Ik ben sinds gisteren bartcroos.blogspot.com. De laatste tijd ben ik als een gek gaan schrijven. Eerst met het idee om van mij af te schrijven maar ik vond het zo leuk dat ik nu over van alles schrijf. Ideeën en herinneringen zat en ik zet ze nu op een blog, dat is dan wel weer vreselijk trendy maar ooit zal ik alles wel in een boek laten pletten. Ik heb ook zo n stick gekocht waarmee ik al mijn verhalen opsla en ook dat was onwennig. Normaal rook ik die dingen en de laatste tijd doe ik dat zelfs op recept en daar ben ik heel trots op. Het moment dat ik van de dokter een recept kreeg voor medicinale weed zag ik zelf als het behalen van een diploma voor het heerlijk roken van jointjes. Walgelijk woord trouwens, in Engeland noemen ze die dingen spliffs en ook daar geef ik mijn goedkeuring niet aan daarom hou ik het maar op mijn rokende medicijn. Sinds ik dat recept heb rook ik overal en als iemand mij daar op aanspreekt dan zeg ik dat ik mijn medicijnen van de dokter aan het oproken ben. Over enkele ogenblikken wordt deze blog geïnterrumpeerd door de reclame piep, piep, piep piep, piep, piep, NIEUW, NU NOG NIEUWER, BARTCROOS.BLOGSPOT.COM!!!!!

Een bosje stelen

Mijn vader kwam op vrijdagmiddagen wel eens vreselijk laat terug van zijn werk. Wij zaten dan al lang aan tafel en moesten af en toe onwillekeurig kijken naar het volle bord dat steeds minder dampte. Mijn moeder haar humeur zag je met de minuut slechter worden tot we het brommertje van mijn vader hoorden. Je zag dat mijn moeder al zat te denken aan wat ze haar echtgenoot zou gaan zeggen. Toen mijn vader eenmaal binnen was gaf hij mijn moeder een bos stelen. De bloemblaadjes waren op de een of andere manieren allemaal losgelaten maar dat was hem niet opgevallen. Het waren chrysanten geweest dat kon je nog zien aan de blaadjes. Mijn moeder vond het niet leuk, woedend pakte ze de bos stelen van mijn vader aan en ging er in het wilde weg mee meppen. Mijn vader maakte dat hij weg kwam en mijn moeder ging al meppend met haar stelen achter mijn vader aan. Op een gegeven moment kwam mijn moeder weer terug en haar bos stelen was gebroken. Mijn vader had zich een veilig heenkomen gezocht en was zich waarschijnlijk nogsteeds aan het verstoppen achter de geparkeerde auto’s. Het weekend dat volgde was een stuk minder spectaculair.

niet grappig

Duif was een stuk jonger dan mijn vader. Hij scheelde wel zo’n 15 jaar met hem en hij was ook jonger dan andere collega’s. Dat heb je tegenwoordig veel minder, dat er zo’ n groot verschil zit in de leeftijden van collega’s maar vroeger was dat kennelijk normaal. Duif werd door iedereen grappig gevonden omdat hij jong was. Mijn moeder vond hem ook grappig en mijn oudste zus noemde hem grote broer. Toen ik twintiger was heb ik nog eens op zijn kinderen gepast en wat mij toen opviel was de Nederlandse vertaling van mein kampf in de boekenkast. Tijdens de laatste dagen van mijn ouders toonde Duif zich een echte vriend want hij kwam vaak over de vloer en af en toe ging hij zelfs met ze weg maar zelfs toen vond ik Duif nog niet grappig. We zijn nu drie jaar verder en de tijd heelt alle wonden maar desondanks geloof ik niet dat Duif inmiddels grappig is.

De mevrouw van de gemeente

Vandaag kwam er een dame van de gemeente op bezoek. Ik had een aanvraag ingediend voor een verhuisadvies en een vervoersvoorziening. Ik ben uit mijn driewieler gegroeid en mijn inschrijving als woningzoekende moet worden aangepast. De dame kwam kijken in wat voor staat ik was en de staat waarin ik woon. Met mij gaat het best aardig en mijn poppenhuisje is beslist wat te klein. Het moet allemaal leiden tot andere woonruimte en nog snel ook want ik moet voor het eind van het jaar uit mijn poppenhuisje. De hospita gaat haar huis verkopen en vertrekt daarna richting Zutphen. Lijkt me niet leuk om daar als westerling te komen wonen. Een veel kleinere gemeente in een andere provincie die in haar denken nogal verschilt met wat er gangbaar is in de randstad. Een wildplasser wordt doorgaans in Zutphen zwaarder gestraft dan ik Haarlem omdat de rechtsorde in Zutphen nou eenmaal wat sneller geschokt is, maar dit terzijde. Waarschijnlijk zit ik met de kerst al ergens anders en dat kan nooit erger zijn dan mijn laatste kerstmis. Ik kwam op eerste kerstdag beneden want ik had kort daarvoor een slaapkamer gekregen. Ik nam plaats aan de verlaten eettafel en daar heb ik een half uur gezeten. Na een half uur zei mijn jongste pap, er ligt nog een pakje voor je onder de boom. Toen ik het pakje had uitgepakt ben ik maar weer naar de slaapkamer gegaan want er was toch niemand die met mij wilde praten. De rest van de kerstmis was al niet veel beter en ook de apotheose, de oudejaarsavond was er een voor in de boeken. Kort daarna het poppenhuisje waar ik nu zeven maanden zit en de toekomst is nu weer eens volledig onbekend. Een heel huis, een etage, met een tuin of zonder. Ik wil drie slaapkamers of meer. Een vaste slaapkamer voor mijn meiden want dat komt in een contract te staan en een kamer voor een logee want ik wil graag mensen om mij heen en ik kan niet al te lang alleen zijn, ik wil een huis waar liefde in zit, waar respect is onder elkaar en saamhorigheid zo van wij vormen een front tegen de rest van de wereld, niemand kan ons wat maken want wij steunen elkaar. Zo’n huis sta ik nu dus nu voor ingeschreven en die mevrouw gaat het allemaal voor me regelen.

Oorlogspad

Geachte heer, mevrouw, mijn heffingsplicht is vervallen nadat ik mijn woonruimte heb verlaten. Omdat u bij het vaststellen van de aanslag daar helaas geen rekening mee hebt gehouden is mijn aanslag verminderd met 108,75 euro. Ik hou toch nog een aanslagbedrag over van 83,10 euro. Nou wil ik graag betalen voor dingen die terecht zijn maar ik woon hier in een poppenhuisje van 3x4, mijn hond neemt ook nog een beetje ruimte daarvan in, ik heb geen eigen wc, douche of keuken. Mijn huis is mij ontnomen evenals mijn kinderen. Mijn erfenis is mij afgenomen, mijn ouders doen het niet meer, ik kreeg een hersenbloeding en ik vraag mij dus oprecht af of er nog iets is van levensvreugde waarvoor ik 83,10 euro dien te betalen.

Het lintje

Mijn moeder heeft haar lintje nog op. Ze was er eigenlijk altijd zo trots op dat het lintje nooit afging en dat hebben we maar zo gelaten. Toen ze hem kreeg hebben we allemaal nog zo staan lachen omdat iedereen het zo onterecht vond maar tijdens de receptie stond iedereen weer in het gelid en de kaken bleven op elkaar. Na afloop naar huis hebben we echter weer allemaal vreselijk moeten lachen. Ik droeg vroeger ook wel van die speldjes met namen van punkbands erop en soms dragen mensen wel eens een speldje van het werk. De burgemeester heeft zelfs een ketting maar dat is dan ook een heel bijzondere baan want daar is er maar een van. Toen de kist dichtmoest hebben we nog even snel staan overleggen want na de dood moest het lintje eigenlijk retour in een koffertje naar de koningin. We hebben het maar zo gelaten en ik hoop dat de koningin die dingen niet gaat tellen.

Nog steeds niet verbaasd

Het is zomervakantie, op straat is het uitgestorven en het lijkt of iedereen het wat rustiger aandoet. Bij de dokter krijg je een callcenter aan de lijn en het beëindigen van een rekening bij de bank blijkt voor de medewerker een loodzware opgave Bij de andere bank heeft een medewerker het ook al zo zwaar met mij omdat ik een meegroeirekening voor mijn dochters aanvraag. Nadat ik al een keer naar huis ben gestuurd voor de burgerservicenummers blijkt dat ik de meiden had moeten meenemen en eigenlijk had ik mijn ex ook mee moeten nemen want de meiden staan tenslotte bijgeschreven in haar paspoort. Ik kreeg vroeger van mijn opa een rijkspostspaarbankboekje met daarop 2 gulden vijftig. Hij was heel erg trots want hij had het boekje voor zijn oudste kleinkind geopend en hij had een rijke carrière opgebouwd bij dat bedrijf van het spaarbankboekje. Hij had er lesgegeven over telegraferen en op het werk had hij mijn latere oma ontmoet die telefoniste was. Ze had nog gewerkt met zo n groot schakelbord met allerlei stekkers. Een lang huwelijk hebben ze gehad en twee dochters kwamen uit het huwelijk voort. Ik ben die oudste kleinzoon en ik ben nooit meer verbaasd, ook niet omdat ik geen spaarbankboekje kan openen voor mijn dochters, ik ben niet verbaasd.

Een beroerte is zo gek nog niet!

Hoera, ik heb een hersenbloeding gehad! In de taal van doktoren wordt het een CVA genoemd en als mensen op straat mijn wel en wee bespreken dan is het een beroerte maar een ding staat vast, ik heb hem echt gehad! Het heeft daarna natuurlijk wel wat gekost, een erfenis en een huwelijk, mijn woonruimte en al mijn bezittingen maar het resultaat is er dan ook naar want ik ben er weer helemaal klaar voor! Ik kreeg zomaar een nieuwe fiets en als het goed is dan gaat mijn woongemak ook met rasse schreden omhoog. Ik wordt ook ontzien met werk want iemand met een hersenbloeding kan je niet al te veel belasten. Ik heb het dan natuurlijk nog maar over slechts een klein deel van mijn leven want er is nog meer nog heel veel meer. Ik ben een compleet ander mens geworden, veel gevoeliger en toegankelijker en nog aardig bovendien. Met nog veel meer interesses en dan vooral op andere vlakken. Dingen zien aankomen, contacten met het verleden, urenlange gesprekken met overledenen maar ik kan het maar beter niet benoemen want als je het tegen de verkeerde zegt dan zit je nog voordat je met je wenkbrauwen kunt knipperen veilig opgesloten en dan kan ik niet meer met de hond uit. Er zijn veel gradaties van mensen die zo n aandoening hebben gekregen, ik heb ze allemaal gezien in het hersteloord. Niet meer kunnen lopen, niet meer kunnen praten, ik heb geluk gehad want de belangrijke dingen doen het nog steeds. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen zo n hersenbloeding en eigenlijk moet het voor iedereen toegankelijk worden gemaakt middels een standaard opname in het ziekenfondspakket. Een beroerte, dat is lang zo gek nog niet!

De meubelboulevard

Het was Pasen 2008 en de tijd was rijp voor een volgend dieptepunt dus namen we de pausmobiel naar de meubelboulevard. Ik was nog nooit aanwezig geweest bij zoiets dergelijks dus ook dit kon er nog wel bij. Na het saucijzenbroodje met koffie en de miniatuur kinderboerderij was het aansluiten in een lange rij van vee dat zich van meubel naar meubel verplaatste en vergat te applaudisseren. Er was niet veel ruimte om te bewegen dus hoesten kon ik niet en ik vraag me dan ook af om een lopende band niet veel gemakkelijker is om al dat vee te vervoeren. Er was wel een enorm hoogtepunt die dag, een naamgenoot van mijn ex maar daar kon ze ook niets aan doen en wat had ze een uitstraling zeg en dan die schoonheid! Inmiddels was het tijd om naar huis te gaan want de aardappelen moesten nog worden geschild en bovendien moesten de kinderen op tijd naar bed want morgen weer school en de pausmobiel kon ook nog vertraging oplopen maar wat heeft die meid de tweede paasdag 2008 opgevrolijkt zeg!

Eens was ik lief

Eens was ik nog lief, tranen, ontboezemingen en nog veel meer ontboezemingen. Ik doe er niets mee want het is mij ooit toevertrouwd. Gedrag overgehouden van mijn opvoeding, beetje het gedrag van een gentleman. Sorry zeg. Kinderen, vakanties of nog erger, van die parken met huisjes, een kampwinkel en een kantine. Het kan nog erger, nog veel erger, een ponypark! Weer een kantine en weer diezelfde huisjes en dan een paard ophalen dat een slechte bui heeft. Pas op voor uw schenen! Je laat ook veel achter in al dat geluk, je ouders, je gezondheid die na een beroerte toch een tikkie anders is, je geld dat eigenlijk in een erfenis zat en dan ben je er wel zo n beetje want mijn waardigheid verlies ik nooit. Twee keer bijna dood inclusief de ervaringen die daarbij horen, ziekenhuis en daarna revalidatieoord, tien weken van een mensenleven, zelden of nooit bezoek, mijn familie, no thanx, allemaal dood, haar familie, kweenie, misschien geen tijd of geen belangstelling of misschien vinden ze mij gewoon niet aardig. Kennissen, nee, die zijn toch echt allemaal weggepest op die ene persoon na, die zich geen houding wist te geven en daarom maar weer snel wegging. Thuiskomst, alleen in een leeg huis, de hond is wel blij! Verhuizen, weg uit de familiewoning die al sinds 1926 bezit is van mijn familie maar die ik noodgedwongen door een foutje in een testament moest verlaten, een huurwoning, een krot waar mijn hele erfenis in gaat zitten om het weer bewoonbaar en leefbaar te maken, de buurt, voor iedere deur een aannemersauto en ieder poort of hek is opgebouwd uit rabatdelen. Krijgt u een beeld? Ik ben ineens niet meer lief want ik lijk niet meer op diegene die op de trouwfoto’s staat. Mooie boel! Scheiden dan maar en dat gaat heel erg lang duren! Ik pakte het weinige dat van belang was en ging op kamers bij een hospita, de hond paste er nog net bij. Zes maanden verder, het schiet op, bijna kerstmis. Ik ben steeds een beetje minder lief alleen de kinderen verbinden ons nog. Ik kan nog heel veel meer zeggen maar eens was ik lief.

Dag lieve Caren

Mijn ouders hadden een nieuwe achterbuurvrouw gekregen in het bejaardenhuisje. Niet een oudje zoals al die jaren daarvoor maar een jonge meid, slechts vier jaar jonger dan ik. Ik vond het interessant en ging mijn auto wassen want ik wist dat ze zou langskomen en toen dat ook eindelijk het geval was hebben we een lange tijd gepraat. Veel overeenkomsten, veel van dezelfde muziek en interesses en na verloop van tijd nam ik haar voor een lang weekend mee naar mijn huis in het verre Doetinchem en daar hebben we onvergetelijke dagen gehad met veel drank, seks en cadeautjes want die gaven we elkaar als we in het centrum boodschappen gingen doen. We gingen ook naar zo n natuurmeertje, dat heb je veel in het oosten, gewoon een lap gras of zand en dan een meertje waarin je kunt zwemmen of op een andere manier kunt recreëren. Urenlang zijn we in het water geweest want thuis was het veel te warm en ik zal nooit de lange omhelzingen in het water vergeten. Het weekend ging snel voorbij en dat was maar goed ook want haar medicijnen lagen thuis en die had ze hard nodig want anders ging ze rare dingen doen. Op een gegeven moment mocht ze verhuizen naar een wat gerieflijker woning, een flat met een grote woonkamer en alles een stukje minder afgeleefd dan in het bejaardenhuisje. Bij de verhuizing ging ik haar helpen met de zware dingen zoals de wasmachine. De woning werd een huis en ik was er vaak, na het werk of zomaar en meestal was het leuk. Behalve die keer dan dat haar ziekte aan de oppervlakte kwam en ik haar niet herkende, wat was dat een schrik. Ze wilde mij een tijdje niet meer zien om tot zichzelf te komen en in die tijd luisterde ik nog goed. Na korte tijd zag ik de rouwadvertentie in de krant en ik wist niet hoe ik daarop moest reageren. Ze zit nu in mijn hart en ik praat nog vaak met haar. Wanneer ik verdrietig ben of juist heel erg vrolijk en dan denk ik aan alles wat we samen hebben beleefd. Ik neem haar met me mee zolang ik verder leef. Dag lieve Caren. .

Tante Han in Amsterdam

Amsterdam heeft iets magisch, het provinciestadje waar ik al zo lang woon, is in bijna niets te vergelijken met Amsterdam. Een stad als Londen heeft dat ook, dat magische, een geheel eigen uitstraling die bepaalde gevoelens oproept. Als kind kwam ik er al graag. Mijn tante, de zus van mijn oma van moeders kant woonde op twee hoog aan de Vijzelgracht op nummer 10. Ik heb het huis de laatste jaren regelmatig op televisie gezien want nu staat de hele boel daar op instorten als gevolg van het gegraaf voor de noord zuid lijn. Tante Han had zo n ouderwetse crapeau en die duwde ik altijd naar het voorraam om trams te tellen. In die tijd had je grijze trams maar het was een sport om de blauwe trams te tellen want voor de grijze trams had je blauwe. We gingen ook vaak naar Artis of naar de roltrappen in de Bijenkorf en etalages kijken was toen ook nog leuk maar het leukste was toch de Cineac. Een bioscoop waar je na betaling vrij naar binnen kon gaan want ze hadden een doorlopend programma en als je dan iets zag dat je al eerder had gezien dan ging je weer naar buiten. De dikke en de dunne werden er gedraaid, misschien draaiden ze er ook wel andere dingen maar die ben ik dan vergeten. Een prachtige tijd heb ik daar gehad in Amsterdam en dan met name aan de Vijzelgracht. De doordringende geur van gerst van de Heineken brouwerij die iets verderop stond hoort ook nog bij het plaatje en het spelen op de zolder en de spikkeltjes mayonaise die ik op de garnaaltjes mocht doen want tante Han at geregeld een toastje met garnalen. Tante Han was een leuke vrouw. Na verloop van tijd kreeg ze een andere woning, een flat in Alkmaar. Ook in Alkmaar zal tante Han een leuke vrouw zijn geweest maar ik vond haar toch veel leuker toen ze nog in Amsterdam aan de Vijzelgracht woonde!

Niet bang voor de dood

Ik heb de dood twee keer van heel dichtbij mogen aanschouwen en daarom kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik niet bang ben voor de dood Mijn tijd was nog niet gekomen en daar ben ik heel erg blij mee want er is nog veel te doen en ik moet nog een heleboel ontdekken en er valt ongetwijfeld nog zat te leren. Het belangrijkste heb ik echter niet eens genoemd en dat zal ik hierbij dan maar doen want niemand hoeft bang te zijn voor de dood en ik kan het weten want ik heb de dood van heel dichtbij mogen aanschouwen.

De wereld is doorgedraaid

Ik denk af en toe dat de wereld is doorgedraaid. Je wordt overladen met leef- en gedragsregels en die zijn vaak zo enorm absurd dat je je afvraagt of je het wel goed begrijpt. Daarna blijkt dat je het wel degelijk goed begrijpt en dat er gewoon absurde dingen van je worden gevraagd. Ik zal daar altijd tegen strijden. De rocker in mij zal nooit met zich laten sollen en niets meer voor zoete koek slikken. Het aantal keren dat ik ja zeg zullen worden beperkt tot een absoluut minimum want de tijd van meegaandheid hoort absoluut tot het verleden.

Eindelijk vrij!

Ik ben trots op mijn werk. Het werk dat ik als musicus ooit heb vastgelegd op plaat of cd en dat daardoor een heleboel zal overleven. Die muziek zou zomaar eens ouder kunnen worden dan ik en dat is dan toch een bewijs dat ik iets tastbaars heb nagelaten. Mijn muziek werd binnen mijn huwelijk nooit gedraaid alsof het niet bestond. Pijnlijk vond ik dat altijd, dan waren er kennissen die wat wilden horen en dan werd mijn muziek overstemd door een jaloerse stem. Iemand die nog nooit iets had bereikt en dat wellicht ook nooit zal doen, met twee mooie dochters dat weer wel. Dat stak dus, maar de pijn wordt steeds minder en over een tijdje is het misschien wel helemaal weg en dan ben ik weer helemaal vrij

Harrie Kuch

Ik heb veel ongemakken gekend maar die vreselijke hoestbuien spanden toch de kroon. Om die reden noemden mijn dochters mij Harrie Kuch destijds en ik heb in die hoedanigheid menige officiële gebeurtenis waar altijd van die plechtige stiltes hangen met veel plezier wakkergehoest. Het was ook best vermoeiend want elke spier, elke zenuw werd gebruikt om tot een zo groot mogelijk volume te komen dus mijn hoestbuien zijn inmiddels legendarischte noemen. Ook de kotsbuien mag ik niet onvermeld laten maar daar waren medicijnen voor te vinden dus dat heeft minder lang geduurd en dat geldt ook voor de obstipatie waar ik van af raakte door een fles pruimensap te drinken waar ik werkelijk van ging stromen en het geïnteresseerde bezoek zat er gewoon bij want die konden geen kant meer op, we hebben het wel over woonruimte uit de jaren twintig van de vorige eeuw en wat een stank zeg, het was absoluut niet meer te beheersen en dat ging in de nacht vrolijk verder want ellende kent geen tijd en toen ging ik maar stoppen met roken want dat is beter zeggen ze.

John Lennon

De echte ware liefde heb ik nooit zo gevonden eigenlijk, het was allemaal tijdelijk, van de allereerste verkering die drie jaar duurde tot het huwelijk dat alles bij elkaar ruim tien jaar in beslag nam. Ik leef tegenwoordig niet meer een volledig publiek leven. Bepaalde onderdelen van mijn leven zal ik niet meer over schrijven omdat ik die voor mezelf wil houden. Ik sta nu op zo’n tweespalt in mijn leven, zo van er gaat iets belangrijks veranderen maar hoe dat er precies gaat uitzien dat is nog even niet zo duidelijk. Maar wat voor mij wel heel duidelijk is, dat waar ik ook woon, ik een groot bord boven de deur wil, met daarop de woorden HOUSE OF LOVE, niet een liefdesnestje of nog erger een sekshuis maar een huis waar liefde nog genegenheid betekend en interesse voor elkaar en niet te vergeten respect voor elkaar en zo weet ik er nog wel een paar maar die schieten me nu even niet te binnen. Maar als je het samenvat dan heeft John Lennon toch weer gelijk want LOVE IS THE ANSWER.

Zeker en vast

Meneer, ik ben behoorlijk teleurgesteld in uw manier van doen, ik kom van behoorlijk ver, ik ben 7 weken intern geweest en dat werd voorafgegaan door drie weken ziekenhuis en ook daarna ben ik iedere week gaan trainen dus nogmaals, ik kom van erg ver en dan wil ik niet van u horen dat ik te laat ben met betalen want als ik niet zoveel moeite had gedaan dan was ik er misschien wel helemaal niet meer geweest en dan had ik uw rekeningen nooit meer kunnen betalen. Laten we hierbij afspreken dat u mij dankbaar bent, Toon u een blij mens dat geniet van de dag, lach u te barsten om het wereldnieuws want dat doe ik ook en daarna praten we verder want die rekening moet worden betaald!

Persvrijheid

Ik wist niet het leven zo simpel kon zijn. Je delete twee namen en vervolgens kan je weer alles schrijven wat je wilt. De namen lekten informatie en zetten aan tot onbegrip en vervelend gedrag en dan is het dus simpel 2x delete en je kunt weer alles schrijven. Als alles zo simpel is dan hoop ik nog veel te ontdekken op dat gebied. Ik heb aan mezelf ontdekt dat ik er helemaal gelukkig van wordt als ik een ander blij maak. Een eigenschap die ik nog niet eerder heb ontdekt aan mijzelf en waar ik absoluut niet ontevreden over kan zijn. Het is ook wel eens fijn om bezig te zijn met iets dat louter positief is, geen negatieve bijsmaken en slechte gedachtes en herinneringen. Verfrissend is misschien wel het juiste woord!

Britta

Dag meneer, ja het is prachtig weer je krijgt weer helemaal zin in de nieuwe dag door het mooie grasveld met die spelende kinderen en die heerlijke lucht van dat pas gemaaide gras waardoor je alle ellende in een klap vergeet en ja, prachtig weer! Ik kom van ver dat hebt u goed, eerst was het de voorkamer gevolgd door de achterkamer en toen moesten we verhuizen en ik kreeg een plek in de woonkamer voor mijn matras, kussen en dekbed en na een jaar moest ik daar weg. Ik ging en na twee weken mocht de hond ook komen wonen op mijn kamertje in het poppenhuis. Kijk, daar loopt ze, die bruine met die grijze slapen. Ja, ze is inderdaad al wat ouder, in maart werd ze 10 maar ze doet het nog goed. Samenvattend moet ik u dus groot gelijk geven dat ik van ver kom en ik moet dan ook maar gelijk zeggen dat het bijelkaar heel wat heeft gekost. Het was het allemaal dubbel en dwars waard meneer en als het moest dan zou ik het gewoon weer overdoen!

Niet Verbaasd

De telefoon doet het niet meer, alle rekeningen waren al betaald en toen kwam er nog een overheen. Niet erg, bij het postagentschap betaald en na drie dagen zou de telefoon het weer doen. Een week later, de telefoon doet het nog steeds niet, opnieuw naar het postagentschap. Ja, u hebt betaald maar we kunnen u verder geen informatie verstrekken, als u meer wilt weten dan moet u maar even naar het Centrum, daar zit een winkel van KPN. U ziet, ik ben wat slecht ter been. Alleen zij kunnen u de informatie verstrekken meneer. Goh, dank voor uw uitgebreide informatie. Bij de KPN slechts twee nummertjes voor mij maar toch 27 minuten en 35 seconden geklokt. U moet telefonisch een afspraak maken met de klantenservice, pas dan gaat uw telefoon het weer doen. Mijn telefoon is toch juist afgesloten, hoe kan ik dan bellen? Dan moet u maar bij iemand anders bellen voor het maken van die afspraak. Ik zal ze wel even voor u bellen. Huh? Wij hebben uw betaling zojuist ontvangen, uw telefoon gaat het om 2 uur weer doen. Dank u voor de geweldige service

Het leven moet worden geleefd

Namedropping, ik heb er nooit aan gedaan want ik loop niet te koop met mijn privé leven. Mijn vrienden zijn mij heilig dus alles blijft in mijn hoofd en daar zit het goed. En toen kwam dus die logee met al zijn fantastische verhalen waar ik doorheen heb geprikt maar wat overbleef is toch die tip van hem. Ik moet maar eens meer gebruik gaan maken van al die namen want zij vormen wel de weg naar een nieuwe carrière voor mij. Ik denk dat comeback meer het juiste woord is maar dat gebruik ik eigenlijk nooit dus we houden het maar bij carrière. Het huidige werk neemt nog een kleine acht maanden in beslag en weliswaar kan ik daarna nog gebruik maken van een wachtgeld regeling maar ik wil ook nog wat doen met mijn leven, ik wil andere plaatsen zien, andere culturen leren kennen en vooral wil ik dat mijn oeuvre groter wordt zodat ik ooit iets nalaat waar anderen nog wat aan hebben, financieel maar ook puur voor het genot om te luisteren of te lezen. Ik wil weer het podium op en rondtrekken langs de zalen. In de zomer de festivals met de houtvuren na afloop en daarna in de bus met de vliegtuigstoelen deel ik niet meer een fles gekoelde jenever maar zware shag en verder de verhalen die het leven maken tot een aangenaam iets en de wil om te veranderen en dat ook daadwerkelijk te doen en toen was het circus weer in de stad. Alles neemt weer zijn aanvang en we gaan door met waar we ooit zijn gebleven want we krijgen er maar geen genoeg van. Het is de adrenaline die er uit moet en de diepe wens om weer wat te beleven, bijvoorbeeld dat verhaal van die drie zwartleren jackies met daarin drie rockers met fantastische kapsels die in een greppel de ontploffing van een personenauto aanschouwden of de blik van de dame die in de lift van de parkeergarage ons vol afschuw aankeek omdat we naar ui en knoflook stonken. De stemmen moesten die dag optimaal zijn want de achtergrondzang moest worden opgenomen en daar kwam die rotlucht dus vandaan maar dat kan ik die dame niet meer vertellen want ze is gevlucht, of die parkeergarage in Amsterdam waar we wel erg lang deden over het vinden van de uitgang omdat de bochten oneindig waren en daarom ben ik er weer klaar voor want het leven moet worden geleefd, amen!

Papa

Op de voorlaatste dag van zijn leven was ik de hele dag bij mijn vader. Mijn moeder ging een dagje weg en ik nam intrek in het ouderlijk huis. Na de lunch gingen we met de auto naar IJmuiden waar hij altijd graag kwam en na de haring gingen we naar zijn favoriete zangduo want daar had ik het adres nog van. Ik heb hem daar voor het eerst zien huilen mijn vader nadat hij ze had bedankt voor de mooie muziek en toen snel naar huis want hij was helemaal op. Hij pakte mij vast bij het autoverlaten en zei dit vond ik prachtig maar het was wel erg zwaar en daarna terug naar de bank waar hij al maanden lag. De dag erna was ik jarig. In de ochtend naar vader want hij moest naar het ziekenhuis en ik ging met hem mee. In de namiddag ging ik weer naar hem toe maar dit keer met gezin en een pan eten om alles nog eens lekker te vieren en toen was hij er eigenlijk al niet meer. Een waas over de ogen en de weg al helemaal kwijt. Een dag later was hij officieel overleden. Het werd toen erg druk voor mij want ik ben de oudste en de geestelijk gehandicapte zus en de aan alcohol verslaafde zus daar heb ik niets van te verwachten dus regelen en afspraken maken en bellen en verre familie te woord staan en een crematie en nog heel veel meer en ik vergat in die drukte helemaal om te huilen, te grienen want wat heb ik van hem geleerd en wat heb ik van hem gehouden. Dag Pap.

Geldingsdrang

Ik weet eigenlijk niet van wie ik dat nou heb, die intense innerlijke roep om mezelf te laten horen. Mijn vader was aanvankelijk zeeman en daarna was hij nog geruime tijd actief als ambtenaar maar ik heb hem nooit kunnen betrappen op iets dat ook maar enigszins leek op die artistieke drang van mij.Mijn moeder was kleuterjuf en na de geboorte van mijn oudste zus werd ze huisvrouw en dat is ze tot haar dood gebleven. Ook de rest van mijn vaders kant deed niet zo van zich spreken behalve dan de binnenvaartschipper die in een dronken bui zijn schip vergokte maar dan hebben we het wel gehad. Aan de kant van mijn moeder zitten nog een paar schilders. Karel Appel en Karel Chevalier zijn daarvan de bekendste maar ik heb die Appel er nooit mee lastiggevallen. In het ouderlijk huis hing zijn korenveld aan de muur en lang daarvoor had hij op een Amsterdamse zolderkamer mijn moeder en tante geportretteerd maar waar die dingen gebleven zijn? Het is eigenlijk niet belangrijk. Waar het in alle gevallen toch om gaat is het eindresultaat. Ik ga dus maar eens voortmaken want ik moet bekend worden, bekender dan ik nu al ben en als ik dan uiteindelijk groot en beroemd ben dan zal ik heimwee hebben naar de mens die ik nu ben.

Waarvan akte!

Ik kan maar niet stoppen, als ik ergens naar toe ga om tot rust te komen dan is mijn hoofd ineens weer vol met nieuwe dingen en als ik dan weer naar mijn vaste plek toe ga dan begint alles van voren af aan, ken je dat? Mijn beste vriend aan de telefoon en daar was ik wel even aan toe, je mag me altijd bellen als je in de shit zit ook als het goed gaat trouwens. My best man, ik zal hem snel weer zien, de wereld is hierbij gewaarschuwd! Zijn huwelijkscadeau heeft alles overleefd en staat hier te pronken op een kast van Zweedse makelij, het moet niet gekker worden! Het is jammer dat zo iemand dan weer overzees woont maar echte vriendschap is geloof ik erg duur. Waarvan akte!

Peeters doet het niet meer!

Peeters doet het niet meer. Jarenlang heb ik iedere dag de verhalen over Peeters gehoord en dat gebeurt tegenwoordig niet meer dus het zou zo maar kunnen dat hij het al wat langer niet meer doet. Peeters was getrouwd maar hij deed het nooit meer met zijn vrouw. Hij was heel lang getrouwd met haar maar ze hadden geen kinderen samen. Zij had wel kinderen uit een eerder huwelijk en ze woonde in een stoel. Zo’n ouderwetse crapaud die niet door de deur past. Ze zat daar altijd in te mopperen op haar kinderen en op Peeters. Het weer was trouwens ook altijd waardeloos en de prijzen waren uiteraard te duur. Zij is Na Fortuin overleden, dat weet ik nog goed want vreemdgenoeg moest ze op hem niet mopperen. Zij heeft Peeters dus nooit echt kunnen dood mopperen dus hij bleef alleen over in zijn flatje. Hij had zijn lichaam nooit hoeven inzetten want hij ambtenaar geweest en eigenlijk was hij kerngezond want hij at altijd rouwe uien en ook een rouwe knoflook op zijn tijd. Hij werkte vroeger samen met mijn vader op het pompstation. In het gebouw stond een stond een kamertje met daarin allemaal metertjes knoppen en lichtjes, een soort van machinekamer en daar zaten mijn vader en Peeters altijd hele harde scheten te laten. Ze hadden allebei een eigen bureau en in de laatjes zaten de thermosfles en de broodtrommel. Voor de rest waren de laatjes leeg maar zowel Peeters als mijn vader hielden niet van lezen.. Er stond een oude Graets buizenradio met van dat linnendoek over de speaker. Als Peeters geen scheten zat te laten dan zat hij te mopperen op zijn vrouw want die deed altijd pindakaas op zijn brood en hij mocht ook niet meer bij haar in bed slapen. Nadat zijn vrouw was overleden at Peeters nog steeds pindakaas op zijn brood en hij mocht toen ook weer in het grote bed slapen maar het was een lieve zorgzame man die Peeters.

Een leuke tijd

Toen ik nog beroerd was lag ik altijd in de voorkamer. Op twee matrassen om het doorliggen te voorkomen en als ik wilde roken dan kroop ik naar de deur. Toen ik wat meer had getraind kon ik mij van meubelstuk naar meubelstuk voortbewegen tot ik mijn doel had bereikt. Ik lag daar eigenlijk heel erg vaak te liggen. Ik herinner mij een weekend waarop het gezin naar een vakantiehuisje was gegaan. Ik lag te liggen en de hond was ergens in mijn nabijheid. Die kennis van ex liet de hond dan een paar keer per dag uit en voor mij heeft ze nog een blik voedsel opengemaakt want ik was goed verzorgd achtergelaten. Ik lag daar dus echt tot het oneindige want het hield maar niet op. Nu ik er zo op terugkijk was het best een leuke tijd alleen gebeurde er niet zo veel maar dat is niet erg want dat halen we toch gewoon weer in!

Weekend London

Toen het eindelijk wat slechter met mij ging mocht ik gebruikmaken van de achterkamer, mijn grootouders noemden dat vertrek hun serre maar het was gewoon een aanbouw uit de jaren dertig. Ik had een echt bed en daar kon ik nog eens lekker op revalideren zeg! Op warme dagen had ik de klapdeuren openstaan en dan kreeg ik geregeld bezoek van de padden uit buurman zijn verwaarloosde vijvertje. Ik werd op een keer midden in de nacht wakker omdat ik voelde dat ik werd aangekeken. Op mijn kussen zat een pad en ik hoop dat hij met de schrik is vrijgekomen. Op een dag moest ik weg, de kinderen van kennis kwamen logeren want hun ouders waren de hort op en ik wilde toch altijd zo graag naar Londen dus. En ik ging naar Londen. Met de taxi naar het vliegveld en twee loopstokken in de kofferbak want officieel was die beroerte nog niet aan het licht gekomen dus ik had nog geen medicijnen en iedere ochtend moest ik mijn maag legen waar ik dan weer wel medicijnen voor had om de pijnen nog enigszins te kunnen bestrijden en daar zat ik dan op een kamer op drie hoog. Zonder lift om mijn etage te bereiken en een badkamer op een andere etage zodat ik de wastafel maar als urinoir gebruikte en de stoepgoot van het hotel zal ik nooit meer vergeten want daar heb ik toch regelmatig mijn maaginhoud kunnen laten en dan de terugweg met al die vriendelijke beambten op het vliegveld die enorm bereidwillig waren en hielpen om mijn leed nog wat te verzachten en toen was ik weer thuis rond middernacht en mijn gezin was erg blij, althans dat denk ik want ze sliepen al en toen ging ik maar slapen.

De comeback van Bartie Slob

Weg was dat continue optimisme, weg was die zin om er iets van te gaan maken, weg was die levensvreugde, weg was die wens om anderen gelukkiger te maken, weg was dat gevoel van liefde, wat overbleef waren sombere gedachten. Over alleen sterven tussen allemaal onbekenden, over altijd blijven zitten in deze penibele omstandigheden, over altijd weer ruzie, over geld of nog beter, het gebrek daaraan, over mensen die je niet begrijpen, over helemaal alleen zijn op deze wereld en toen zag ik de hond die me zo nodig heeft, ik moest ook denken aan muziek, over dingen op muzikaal gebied die ik maar snel weer eens moet gaan doen. Ineens was de lust om dingen aan te gaan pakken weer volledig aanwezig. Ladies and gentlemen, Bartie Slob entered the building, zandzakken voor de deur!

Mijn papa is een ster

Op mijn negentiende was ik wel zo n beetje klaar voor de wereld maar ik moet achteraf de vraag stellen of de wereld wel klaar was voor mij. Natuurlijk, er was de sport, de vriendin en de studie maar ook de muziek en het aantal optredens werd meer en meer. Er kwamen singles, een paar daarvan heb ik niet eens meer in mijn bezit en er was een tv optreden op de zaterdagavond wat in die tijd nog heel bijzonder was en ja, we reden in een bus en die contacten van ons zijn later allemaal goed terechtgekomen, die ene heeft het zelfs nog geschopt tot acteur in een serie die nog steeds wordt herhaald en toen was het over en voorbij. Ik was een veelbelovend talent dat de belofte niet waarmaakte. Door drank kon ik het idee dat ik iemand was nog een tijdje vasthouden maar na verloop van tijd viel dat ook niet meer vol te houden en moest ik de realiteit maar eens onder ogen zien. Er kwam werk en er kwam een eigen woning en dan vergeet ik nog die vriendin die eigenlijk van al die gebeurtenissen getuige was. Er kwamen de verhuizingen en ineens was er weer die muziek, ik heb het nooit zo aan anderen verteld want ik hou niet zo van dat te koop lopen met allerlei bekende namen maar inderdaad Abbey Road en inderdaad met bekende namen. Het klopt dat die ene op drums nog bekender is geworden ja, hij is inmiddels een paar keer miljonair en hij staat daar in alle bladen maar hij is nog dezelfde lieve jongen gebleven. Hij is inmiddels getrouwd en zijn zoontje is alles voor hem, het jochie zit al net als zijn pa de hele dag te trommelen. Hij speelde trouwens in 2003 nog mee met mijn eerste akoestische optreden hier in Haarlem. Ik was niet meer de jongste, 35 jaar, maar ik had toch nog iets af te maken in die muziekwereld en na een bijdrage aan een verzamel cd was het tijd geworden om een heel album op te nemen, het heeft wel wat gekost, een half jaar in een studio, 2 auto’s, een aantal vriendschappen, veel geld en eigenlijk ook een baan maar dat was niet erg omdat de liefde toch al onder het vriespunt zat en ja, ook veel coke om ons door de lange nachten heen te slepen en het creatieve proces maar niet te laten ontdooien. Dan heb je ook echt wat, een album om trots op te zijn, mijn eerste echte internationale platencontract met een gegarandeerde wereldwijde distributie, een nummer dat speciaal voor ons werd geschreven door een bekende artiest met 7 nummer 1 hits in Engeland op zijn naam.. Maar ja, ik was getrouwd en er waren twee kinderen inmiddels en die hadden toch hun dagelijkse verzorging nodig dus loonarbeid voor de luiers, het olvarit en de huur en wat er overbleef…… dat is waar ook, er bleef niets over Ik ben wel wat geschonden uit de strijd gekomen want de stabiliteit is nog steeds niet 100% en ik weeg nog te veel maar de contacten zijn al weer gelegd want er is toch weer muziek in mijn hoofd en dat moet er uit. De kinderen zijn er goddank nog steeds, ze zijn nu alleen wat meer van een afstand, in een ander huis met een ander regime maar het blijven mijn lieve meiden. En als papa dan weer eens op tournee is of hij zit gewoon in een ander land, dan hebben de meiden wat te vertellen op het schoolplein want het staat nu ook op de mail en zelfs op internet dus het is waar dat papa een ster is want papa liegt nooit!

Moeder

Moeder, bent u daar? Alles wat ik had is mij ontnomen, ik heb alleen nog maar mijn gezondheid en voor de rest niets meer want van alles dat u zich nog kunt herinneren is niets meer over, hoort u mij? De kinderen doen het nog goed ja en zij leeft ook nog ja. Nee, die kent mij niet meer en die ander kent mij ook niet meer. Er is eigenlijk niemand meer over, dat hebt u inderdaad goed begrepen. Of ik me zo verdomd alleen voel zegt u, ik spreek dus niet met mijn moeder? Nee meneer, u spreekt met een theaterbureau, ik dacht even dat u auditie deed voor een van onze nieuwe theaterproducties maar bij nader inziet lijkt het mij dat u iemand anders wilt spreken? Dat hebt u helemaal juist mevrouw maar ik heb haar nieuwe nummer klaarblijkelijk nog steeds niet kunnen achterhalen, goedemiddag!

Verhaal zonder eind

Het eerste optreden dat ik bezocht bleek later bepalend voor een groot deel van mijn verdere leven. Mijn beste vriend met wie ik een enorme band heb en die op mijn trouwerij de best man was, zag ik toen voor het eerst maar we spraken elkaar niet want dat zou pas veel later gebeuren. Ik was 17 jaar en we zaten echt in de hoogtijdagen van de punk, de band werd ook punk genoemd dus ik was enigszins gekleed zoals dat moest en dan dat optreden zeg. De wereld zag er ineens anders uit na die avond. Ik ging zelf ook muziek maken en amper twee jaar verder was ik zelf bekend. De roem duurde uiteindelijk zo n vijf jaar en toen was het over en voorbij. Tien jaar later begon het echter toch weer te jeuken en ik kon de roep van het podium niet langer weerstaan. Een cd, optredens, een live video, een radio interview en natuurlijk heel veel drank want dat hoorde er gewoon bij en toen was het weer over. Nog geen jaar verder kwam ik ineens in een stroomversnelling terecht. Een nieuwe Nederlandse platenmaatschappij wilde op haar eerste verzamel-cd ter promotie van het label en de lancering daarvan een nummer van mij gebruiken. De week daarop ging ik met een oude vriendin op vakantie naar Londen. Haar baas had tickets gekregen voor twee retourtjes toen hij een pak kocht. De tickets waren voor de oude vriendin en in mij vond ze een tweede persoon. Wij dus naar Londen en echt heel cultureel gedaan. Dickens en nog veel zwaarder en ineens zag ik in het uitgaansblad een optreden aangekondigd staan. In een winebar trad de gitarist op van de band die ik in 1977 in mijn woonplaats had gezien. Het optreden was leuk en na afloop hebben we uren gepraat onder het genot van rode wijn want we zaten tenslotte in een winebar. En we maakten afspraken. Adressen werden uitgewisseld en we gingen met partners en verdere aanhang naar de kroeg en er was een mega-klik en 3 maanden later stonden we prominent op die verzamel-cd. De cd verkocht goed en wij kregen trek naar meer dus nog geen half jaar later zaten we weer in de studio maar nu voor een complete cd en inmiddels is die al lang uitverkocht. Daarna was het stil, natuurlijk kwam hij nog wel als best man opdraven en de cd kwam pas veel later op de markt dan gepland dus toen zagen we elkaar vaak maar toen kwam het geruis. Een mens schijnt dat nodig te hebben, een baan een huwelijk en een huis en weer daarna de kinderen en de huisdieren. Op een gegeven moment was dat allemaal weer voorbij. Ik zat gister in de voortuin een rokertje te nemen en toen ging de telefoon. De man die op het podium stond met een gitaar om zijn hals bij mijn allereerste optreden. De afspraken zijn gemaakt en ik voel me eigenlijk weer helemaal fijn en compleet. Zo moest het dus zijn.