Help de Hospita is Krankzinnig!

Het jaar is niet eens voorbij of er dient zich een nieuw en onverwacht probleem aan: ik moet met onmiddellijke ingang weg uit mijn poppenhuisje. Eergisteren zei de hospita dat ik de laatste maand huur mocht laten zitten als ik maar een paar daagjes voor de 17 januari zou vertrekken. Gisteren kreeg ik een mail waarin stond dat ik de huur niet kan betalen en dat ik op 3 januari weg moet. Ze kwam ook nog even compleet hysterisch naar mijn kamertje om in een keihard janken uit te barsten. Afgelopen nacht zette ze de cv op koud waardoor het hier nog maar 10 graden is. De afgelopen week zijn er twee kijkers geweest en ik denk dat de hospita meer kan vangen. Een onverwacht probleem want waar moet je naar toe met een hond en 5 kratjes huisraad. Bij de gemeente hoef ik nu niet aan te kloppen want die zijn dicht tot 4 januari. Wat te doen, mijn manager is er niet dus die hoef ik niet te bellen, kraken, ik kan collega Sjakie bellen. Eerst veel zwarte koffie drinken dan komt er een idee!

Hoera 2009 is VoorBij

Ik heb aan heel veel termen zitten denken maar ik denk toch dat het woord noodzakelijk het beste is, 2009 was een noodzakelijk jaar! Ik heb veel dingen geleerd het afgelopen jaar, over mijzelf en over het leven in het algemeen. Dat krijg je, als je bent veroordeeld om een jaar lang in een kleine ruimte te leven. Dan ga je over veel dingen nadenken en uiteindelijk hoop je er beter uit te komen dan toen je er in ging. Ik ging erin toen het huwelijk was afgelopen en ik had nog veel naweeën van mijn beroerte. Ik ga eruit vol met plannen en ideeën voor de toekomst, de buik ben ik kwijtgeraakt dus ik draag weer normale kleding en ik heb mij schuldenvrij door de recessie heen geworsteld, een prestatie op zich. Een jaar zonder hoogtepunten, wel veel goede herinneringen. Het volgende jaar zal veel spectaculairder zijn want dan is er eindelijk een huis om te wonen en in lief te hebben, er zijn natuurlijk de verkiezingen en ik ga weer muziek maken. Ik hoop op een zomer die al in mei begint met veel warm weer en leuke terrasjes. Ik hoop op een mooie kinderkamer zodat de meiden eindelijk eens kunnen slapen bij hun vader, ik hoop op een sensationeel WK met een finale Nederland-Engeland, ik hoop op een heerlijk 2010 met een goede gezondheid en buitengewoon veel liefde, ik hoop dat Balkenende eindelijk valt maar nu eerst oliebollen eten!

Gabrielle

Het was in maart 1993, ik had net met een gelegenheidsband een cd single opgenomen omdat ik het ding wilde verkopen bij optredens. Voor het eerst in 5 jaar weer optredens, dit keer een vrij uitgebreide tour met The Vibrators. Ik ging in die tijd regelmatig om met Knox, de zanger van die band, en we hadden besloten om gezamenlijk op tournee te gaan. Bert, mijn trouwe manager door de jaren heen, zat weer eens met de gebakken peren want hij mocht de optredens regelen. Ik keek zojuist naar de muur achter mijn laptop, ik heb daar een collage gemaakt van optredens door de jaren heen, er hangen wat vrienden en op een foto staan Daddy & Gabrielle. Gabrielle is mijn oudste, genoemd naar een van de tracks op die cd single. Ik ben vreselijk trots op haar maar dat zeg ik nooit. Ik was al 40 jaar toen ik pa werd, daarvoor had ik geen tijd want ik was een fulltime rocker. De foto is genomen in de tuin van mijn ouders want die deden het toen nog. Op de foto een coole rocker met grote oorring en shades, op schoot Gabrielle. Ik schoot zojuist helemaal vol toen ik dat ding zag hangen, stomme kersttijd ook, ik schiet helemaal uit mijn rol. Ik pink een traan weg en besluit het aan niemand door te vertellen. Opgelost!

Ik Ga Weer Scheiden!

Ik ga maar weer eens scheiden! De vorige keer was niet goed bevallen hoor, maar ik ga mijn politieke leven scheiden van mijn andere schrijfsels. Mijn politieke leven gaat verder onder de naam partijroos.blogspot.com, dat is de officiële website van ROOS, de partij die in een klap de politieke arena in Haarlem gaat veranderen. Op BartBlog zo min mogelijk politiek maar gewoon BartBlog!! Dat politieke geleuter maakt mij altijd gek als ik het ongevraagd onder ogen krijg, ik ga nu niet diezelfde fout maken want anders zou ik geen haar beter zijn. Ik was gisteren trouwens op de horing van mijn bezwaarschrift over het woonadvies. Ik geef die mensen mijn huuropzegging per 17 januari en de urgentiebrief van mijn dokter, zegt een jojo, u moet eigenlijk een nieuwe aanvraag indienen. Ik keek hem vol verbazing aan en zei: tegen de tijd dat jullie antwoorden heb ik geen brievenbus meer waar jullie post doorheen moet, ik sta over een maand echt op straat. Ik ben nu dus urgent, ik weet niet wat het verder betekent, maar ik ben urgent. Het zal wel iets met vreselijke haast te maken hebben, vooralsnog heeft er niemand last van haast, ze zitten allemaal aan de stamppot!

Power to the People

Ik wil de burger de kans geven om rechtstreeks te communiceren met bestuurders, vragen van wijkraden, belangenorganisaties, de vakbond etc dien ik na lezing in als schriftelijke vragen. Ik hoop op deze manier de Haarlemmers wat meer democratie te bieden en wat meer verantwoordelijkheid te geven. In tijden van crisis is het belangrijk dat iedereen zijn steentje bijdraagt, met zijn allen de crisis te lijf, alle neuzen dezelfde kant op met maar een doel, een eind aan de recessie maken. Vandaag heb ik de eerste vragen ingediend over alle ellende bij STN Zorg, dat er maar veel mogen volgen!


Vragen over gevolgen van een mogelijk faillissement van STN Zorg.

Geacht college,

De Stichting Thuiszorg Nederland (STN Zorg) verleent in opdracht van verzekeraars zorg en advies in de thuissituatie. Het zorgaanbod bestaat o.a. uit persoonlijke verzorging, verpleging, kinderverpleging en kraamzorg. STN Zorg is een landelijke organisatie. Door het wegvallen van een aantal opdrachtgevers is STN Zorg in financiële problemen geraakt. Inmiddels is surseance van betaling aangevraagd. Deskundigen sluiten niet uit dat komend weekend het doek valt voor STN.

STN Zorg is ook in Haarlem werkzaam. Diverse medewerkers van STN Zorg Haarlem verlenen hulp aan bewoners van Haarlem. Op 14 december jl. zijn de medewerkers in kennis gesteld van de financiële problemen. Inmiddels zijn de vakbonden aan de slag om de medewerkers te begeleiden in een mogelijk moeizaam proces.

Het zijn echter niet alleen de medewerkers van STN Zorg voor wie een moeilijke kerstperiode aanbreekt. Ook de cliënten van STN Zorg kunnen te maken krijgen met de gevolgen van een mogelijk faillissement. Dit raakt de gemeente. De gemeente heeft een taak op het gebied van maatschappelijke ondersteuning. In dat kader heb ik de volgende vragen.

1. Heeft het college kennis van de problemen van de financiële problemen bij STN Zorg?

2. Hoeveel bewoners van Haarlem zijn cliënt bij STN Zorg?

3. Hoe schat uw college de gevolgen in van een mogelijk faillissement van STN Zorg?

4. Wat betekent een faillissement van STN Zorg voor de cliënten van STN Zorg?

5. Heeft de gemeente Haarlem een noodscenario voor het geval dat een zorgverlener zoals STN Zorg ophoudt te bestaan?

6. Gaat de gemeente een actieve rol vervullen bij het onderbrengen van de cliënten bij een andere zorgverlener?

7. Teneinde de zorg na een faillissement van STN Zorg voort te kunnen zetten, zal mogelijk een financiële overbrugging noodzakelijk zijn (tot het ogenblik dat het UWV gaat uitkeren). Is de gemeente bereid om tijdelijk aan de medewerkers van STN Zorg een bijdrage in de kosten van levensonderhoud te verstrekken in de vorm van een lening/voorschot?

8. Gaat de gemeente in het kader van de coördinatie van de LWI een actieve rol vervullen bij het onderbrengen van de hulpverleners van (voormalig) STN Zorg bij een andere zorgverlener?



Graag ontvang ik op zeer korte termijn antwoord op mijn vragen.

Met vriendelijke groet, Slob

PERSBERICHT

Haarlem- Haarlem is een politieke partij rijker. ROOS, een voortzetting van Lijst Roos ( LR), de eenmansfractie van Bart Roos na zijn vertrek uit de SP. ROOS gaat in maart deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Lijsttrekker Roos is al volop met de verkiezingen bezig: ” Ik hou rekening met 7 zetels en deelname aan een nieuw te vormen college, ik ben er helemaal klaar voor”.

Ondanks het feit dat Roos uit de socialistische SP komst is zijn nieuwe partij niet socialistisch te noemen. “Wij zijn een breedte partij, alle gezindten zijn welkom bij ROOS. Als ik de hele handel door de gehaktmolen kieper krijg ik toch een links balletje, want ik ben van origine erg links, Samen maken wij een vuist tegen de crisis, die is zo weggepoetst.”

ROOS is een Feit

Wat een dag, Britta maakte mij wakker met haar neus en daarna raakte alles in een stroomversnelling. Koffie en de strategie bepalen, op de nieuwe chopper naar de notaris met de wind door mijn George Clooney kapsel, naar de Kamer van Koophandel en naar bureau Verkiezingen. Bijkomen bij Doria met warme Choco en Kim, mijn mede partijoprichter en klankbord. Goddank een vrouw want ik moet altijd een vrouw in de buurt hebben. Om mij af te remmen of om mij een trap onder mijn kont te geven. Naar huis met het besef dat ik niets minder ben dan Jan Marijnissen, een collega partijleider. Ik heb goddank geen ellende met mijn rug, zal wel door de weed komen, dat verdooft al die onzin. Daarna een volledige crash, naar bed en met een houten kop wakker. Ik heb dwars door het Seniorenconvent heen gesnurkt, shit happens! Een banketstaaf voor het decembergevoel, een mok zwarte koffie en het besef. Ik ben er weer, wakker na heel wat ellende, klaar om de strijd aan te gaan, ROOS is de naam. De zoon aller moeders is terug met een eigen partij! Tijd voor een joint!

PARAFERNALIA

Zoals het er nu voorstaat doet partij ROOS mee aan de verkiezingen en dat betekent dat je voor veel dingen wordt gevraagd. Uiteraard kan je in allerlei marktkraampjes gaan staan en ijskoud tot de conclusie komen dat het aan de locatie ligt, ik doe daar niet aan mee, we leven in 2009 en dan ga ik niet mensen op straat lastig vallen, als zij iets van mij willen weten, dan lezen ze mijn blog maar. Ik zal een paar uitzonderingen maken want daar is veel pers, de verkiezingsmarkt in de bibliotheek is er zo een, overdekt, pers en gezellig. Andere partijen geven dan stomme dingen weg zoals poepschepjes en rolletjes pepermunt. Het lijkt mij leuk om een afgekeurde lading Durex ballonnen op te kopen, gas erin, kind weg vanwege de enorme lengte van die dingen! Goed voor de publiciteit! Het lijkt mij ook leuk om een tattoo artiest in te huren, de mannen kunnen dan het partijlogo op hun bovenarm laten zetten en de vrouwen kunnen een vriendschapsring laten zetten. De partij krijgt toch al een rockimage vanwege haar naamdrager. Verrek, ik laat mijn fractieassistente t shirtjes verkopen, dat brengt aardig wat in het laatje!

ROOS

Wat is dat nog een enorm gedoe zeg, ik zei het zo tussen neus en lippen, piece of cake, abc’tje, noem het maar op, in de praktijk valt het nog knap tegen om een partij op te richten. Ik kan er veel woorden aan vuil maken, maar om het verhaal kort te houden, maandag zit ik bij de notaris, een paar handtekeningen zetten en de partij is opgericht. Daarna naar de Kamer van Koophandel en als laatste naar bureau Verkiezingen. Als ik tegen die tijd nog steeds wakker ben, dan is Haarlem een politieke partij rijker, Roos! Een bloem, een bloem die staat voor liefde. saamhorigheid, je bekommeren om anderen, niet wegkijken maar helpen. De PvdA heeft dat ding al jaren als symbool, maar ik heb die naam al 49 jaar, dus dat is mooi meegenomen. Ze moeten zich die bloem ook niet gaan toe-eigenen want anders stuur ik Hans, de bloemenboer van om de hoek, op ze af. Die geeft ze dan een rekening met terugwerkende kracht! Ik ben een overtuigd socialist, maar in een recessie moet je alle krachten bundelen, daarom zou het zomaar kunnen dat een liberaal de financiën doet, je kunt veel van die gasten zeggen, de portemonnee is ze toevertrouwd! De krachten moeten worden gebundeld om zoveel mogelijk draagkracht te krijgen onder de Haarlemmers. Als het weer goed gaat met de stad ga ik wel weer ergens de socialist uithangen, nu moeten alle neuzen een kant op staan. Het is jammer dat ik niet meer drink, zo n partijprogramma schrijf je het best als je goed kachel bent, lees die van de andere partijen er maar op na, het promillage komt je tegemoet! Kijken of het lukt bij een bakkie, later!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tongzoenen en Seks

Lijst Roos heeft vannacht heerlijk gedroomd over tongzoenen. Niet eens over seks, maar gewoon over tongzoenen. Seks is een totaal overgewaardeerd fenomeen, zal wel door het CDA komen, maar tongzoenen is veel intiemer. In mijn droom hield ik het niet bij een vrouw, het zal wel door de naderende raadsvergadering komen, dus ik ging het hele rijtje af en vergat daarbij niet de wethouders. Ik werd met stijve kaken wakker, zou zoiets nou een variant zijn op de zogenaamde Odol? Lijst Roos is momenteel vreselijk druk bezig want ik heb besloten om door te gaan omdat er in Haarlem nog zoveel te redden valt. Dat betekent wel dat ik voor 7 december een partij moet oprichten en ik moet zelfs naar de Kamer van Koophandel. Ik kwam daar slechts bij hun jaarlijkse haringparty, lekker goedkoop, een nieuwe haring van de Kamer van Koophandel, maar dit keer is het dus serieuze shit, een nieuwe partij! Lijst Roos luistert naar het volk, dat moet ook wel want Lijst Roos is van het volk. Op die manier kunnen we rechtstreeks met elkaar praten en bestaat niet het gevaar dat ik niks hoor, zoals bij die andere partijen altijd het geval is, koffietijd!

LR

Lijst Roos dus, voor mij had het allemaal niet gehoeven, ik hou niet van zelfverheerlijking. Ik ben nu niet meer lief dus ik moest een andere naam hebben, het zal allemaal wel. Er gebeuren allemaal vreemde dingen, zo ben ik inene fractievoorzitter, en moet ik komen opdraven bij een of andere vergadering. Verder krijg ik een fractiebudget, dat is leuk voor die gast verderop van de daklozenkrant. Er is inmiddels geheel onverwacht een vriendinnetje, gympie heet ze. Ze was werkeloos dus ik heb haar maar tot fractieassistent gebombardeerd. Haar collega’s weten ook niet wat ze moeten doen dus ze bevind zich in goed gezelschap. Belangrijker is dat ze de boodschappen doet want ik moet veel denken en dan komt Britta ook nog eens in de buitenlucht. Ik pak het allemaal heel serieus aan, zo heet mijn poppenhuisje met geschutskoepeltje inmiddels fractiekantoor, mijn hospita is de huismeester, maar dat geeft niet, want ze zit toch in de WAO. Gympie krijgt een T-shirtje met LR, dat is de afkorting, ik hou niet zo van die grote dingen. Met deze ploeg kan ik al die anderen makkelijk aan, na de verkiezingen ga ik heel Haarlem redden, maar dat vertel ik een andere keer. Den Haag moet wachten, het is hier zo n puinhoop dat ik hier eerst nodig ben. Mijn album moet maar wachten tot het reces, op tournee mogen die politici wel mee in de bus, zien ze ook eens hoe jongeren eruit zien! Aan alles heb ik dus gedacht, tijd voor een bakkie!

De Totale..........Redding!

Ik moet jullie nog wat vertellen, ik praat eigenlijk niet meer, maar ik beloof dat ik jullie niet zal vervelen zoals politici dat altijd doen. Ik ben zelf ook nooit zo n politicus geweest hoor, ik deed maar alsof. In mijn tas zaten altijd een goed boek en een mp3speler, op dat ding staan foto s van hele mooie lieve vrouwen dus ik hoef nooit zo naar al die politici te kijken. Als ik het echt niet meer uithield dan rookte in een joint in de tuin, na afloop merkte ik dan nooit zo dat het nergens over ging. Mijn oude partij is nu bang dat ze het niet meer redden in verband met de komende verkiezingen, het electoraat is namelijk boos. Ik ken die gast niet, maar van mij kan ie de hik krijgen. Ik noemde zojuist dan mijn oude partij maar hebben jullie wel eens gekeken naar die christenen? Niet te vertrouwen die gasten, en wat kijken ze allemaal zuur he? Die ene schrijft altijd reacties in de krant maar hij vergeet dat hij nog nooit met een oplossing is komen aandraven. Die andere gast is wel ok want hij is een vriend van Jack maar hij moet nodig eens in de spiegel kijken en dat idee dat hij de nieuwe wethouder gaat worden moet hij maar snel uit zijn hoofd zetten. Hij mag wel mee naar Frankrijk eigenlijk, want ik kan altijd wel leuk met hem praten en ach, die vergoeding van hem, die betaal ik dan wel. Over GroenLinks kan ik alleen zeggen dat ze een leuk recept hebben voor worteltaart. De PvdA heeft een nieuwe lijsttrekker, een lieve meid. Jammer dat de rest bestaat uit politici, maar ach, 6 zetels en dan mogen ze blij zijn. Pechtold doet het leuk in de peilingen, maar dat waait niet over Haarlem, kijk maar naar ze, dan begrijp je het. Ik zat altijd naast Wouter, een goeie gozer. We hebben heel wat afgelachen om al die onzin, maar ja, zijn partij gaat natuurlijk geen hond meer op stemmen. Als ik genoeg tijd heb dan kom ik ook weer eens bij al die gasten buurten, we moeten namelijk nog wat doen. Ik zeg dan wel we, maar ik bedoel eigenlijk dat ik iets ga doen. Die andere gasten zijn het namelijk vergeten, of ze hadden geen zin, want daar hebben ze de laatste 30 jaar wel vaker last van gehad. Anyway, ik kom dus nog een keer langs om HFC Haarlem te redden. De andere gasten moeten dan wel stil zijn, want ik doe zoiets doorgaans in 10 minuten. De supporters moeten wel komen, niet alleen op de tribune, maar ook in het halletje. De wc is vrij groot, daar passen zeker 4 man, en je kunt er lekker roken. De Koningsstraat moet helemaal vol staan, en daar kan iedereen dan mooie liedjes voor mij zingen. Ik hou niet zo van geweld, dus als er maar iets is, dan red ik de club wel in mijn eigen tijd. Bernt en Chris moeten 2 avonden om 10 uur naar bed, want ik heb grote plannen met ze. De rest heb ik niet nodig, die gaan maar figuurzagen. Ik kan de fans verder zeggen, dat ik maar 10 minuten nodig heb, dus ze kunnen ook nog andere plannen maken voor de avond. Voordat ik het vergeet, ik wil geen lintje hoor, ooit wel eens een rocker gezien met zo n stom ding?

Belanrijke Mededeling

Geheel onverwacht zeg ik even niets. Interviewaanvragen door zowel kranten, radio als televisie verwijs ik door naar mijn manager, hij is te bereiken op bert@anaximenes-interim.com of telefoonnummer 06-19626203. Voor mij een radiostilte zolang ik dat zelf bepaal. Vriendinnen weten mij toch wel te bereiken en dat is het belangrijkste. Mediageil als ik ben als artiest laat ik wel Hyves aanstaan want hits tellen en dat geldt uiteraard ook voor mijn blog, bartcroos.blogspot.com.Als artiest kan ik zeggen, ik ben eindelijk bekend dus ik ben de laatste die lacht. Bart, ook wel bekend als Bartie Slob

Balkenende Mag Niet Poetsen!

Frappant is dat toch, ik zat weer eens in de shit en zonder dat ze er ook maar iets van wisten hebben mijn vrienden gebeld. Veel zijn het er niet, drie vrienden, een in London, een in Warmenhuizen en eentje uit Haarlem. Van die types waar je alles mee deelt, slechte dingen, goede dingen, maakt niet uit. Ik heb urenlang met John en Bert zitten praten toen ik in de echtscheidingspuree zat en Ad stond onmiddellijk aan de deur toen ik twee weken terug volledig blut was en geen geld had voor eten en drinken en medicijnen. Vrienden door dik en dun en zo horen vrienden ook te zijn in mijn ogen. Daaronder zit een hele grote groep aan kennissen, mensen die je minder vaak ziet of waar het gewoon iets minder mee klikt. Niets ten nadele van die groep want ik ga er zo een ice-tea mee drinken en als wij ruig gaan doen bestel ik zelfs een tonic! Wanneer je een groep vormt, zoals in de politiek, moet je veel aan teambuilding doen want de neuzen moeten dezelfde richting op staan. Vrienden zijn je collega s niet maar je moet in ieder geval doen alsof dat wel zo is want anders loopt het op een gegeven moment spaak. Louis van Gaal zou een uitstekende wethouder zijn want door zijn uitstraling heeft hij leiderschap. Ik luister met geopende mond naar zo n  man want dat dwingt hij af. Johan Cruijff bezit die eigenschappen nog meer dan van Gaal. Ik roep al jaren dat Cruijff voor mij de enige echte presidentkandidaat is. Wat een wereld van verschil met de Jan Doedel die al vanaf 2002 een leider probeert te zijn. Laat me niet lachen, hij MAG niet eens de schoenen van Johan poetsen!

BOEM

Het rommelde al een tijdje maar er waren geen aanwijzingen dat er iets zou veranderen. Lekker makkelijk misschien want op zulke momenten moet je eigenlijk heel kordaat optreden maar ik ben meer iemand van laat maar lekker rommelen, het waait wel weer over. Totdat het tijd werd voor beledigingen en dan ben je bij mij aan het verkeerde adres want ik heb het woordje respect heel erg hoog in het vaandel staan. Ik zou nu natuurlijk mijn gram kunnen halen en ook lekker gaan beledigen, ik zou het op de persoon kunnen spelen en kunnen beginnen waar zij ophield, ik zou een heleboel kunnen doen maar ik doe lekker niets want sommige dingen zijn zonde van je tijd. Ik wil er gewoon niet langer mee geassocieerd worden want ik ben dan wel van dezelfde stroming maar ik heb het woord Liefde heel hoog in het vaandel staan, net als Solidariteit, Broederschap en Saamhorigheid. Het is wel jammer dat het zo afloopt want we zitten tegen het einde van de rit en ik dacht aanvankelijk dat ik het er zonder kleerscheuren vanaf had gebracht. Anyway, shit happens en in ieder huishouden hebben ze wel iets waar ze niet trots op zijn. Bovendien blijf ik socialist want daar hebben ze niet het alleenrecht op!

De Socialistiese Wethouder

Ik kreeg voordat ik lid werd van mijn partij het gevoel alsof ik aanschoof onder een warme deken. Ik was echt in de veronderstelling dat gelijkgestemden zich om elkaar bekommeren en er voor elkaar zijn in moeilijke tijden. Nadat ik ziek werd bracht iemand een fruitschaal thuis, ik was blij dat ze mij nog niet waren vergeten. Tijdens het herstel moest ik met spoed worden opgenomen in het ziekenhuis, in de eerste week kwam mijn fractievoorzitter vaak op bezoek. Ik vond dat leuk en bovendien was er een doel, ik kon mijn dokter gelijk de formulieren voor mijn vervanging laten tekenen. Ik lag daarna nog een beste tijd in het ziekenhuis want ik heb er in totaal drie weken gelegen, bezoek heb ik niet meer gezien. Ook in Heliomare, waar ik de volgende zeven weken revalideerde, heb ik nooit bezoek gehad. Tijdens de periode die volgde heb ik geheel op eigen kracht de weg terug ingeslagen, richting gezondheid door urenlang fysiotherapie te volgen en richting arbeidsproces door zelf overal mijn nek uit te steken en te informeren hoe zoiets in zijn werk gaat. Ik kwam helemaal terug op eigen kracht en inmiddels zitten we tegen de raadsverkiezingen aan. Ik had donderdag een begrotingsdiner en ik stond vooraf met een fractiegenoot en met mijn wethouder in de rookkamer. De wethouder zei We hebben straks een diner, had je niet wat anders moeten aantrekken, waarop ik zei ik heb twee broeken, deze kreeg ik net op tijd droog, de ander is een trainingsbroek. Ik volgde daarop onmiddellijk met ik dacht dat zoiets niet belangrijk was bij een arbeiderspartij, maar dat werd niet meer gehoord, ander onderwerp. Ik kreeg door mijn arts medicijnen voorgeschreven die niet worden vergoed door de verzekering, ik moet de volle mep zelf betalen. Ik kan bij de gemeente niet aankloppen voor aanvullende bijstand want ik krijg een raadsvergoeding. Ik heb het geprobeerd maar ik werd toen doorverwezen naar mijn partij want daar heb ik ook een afdrachtregeling. Mijn partij zegt dat er geen relatie werkgever, werknemer bestaat dus ik heb nergens recht op. We blijven op die manier pingpongen tot mijn raadsperiode voorbij is maar daarna kan ik goddank weer van alle regelingen gebruikmaken.

Schraalhans is Keukenmeester

Na de beroerte was ik in een recordtijd 35 kilo aangekomen en dat vond ik eigenlijk nog erger dan andere complicaties. Ik gebruik af en toe een stok en daar ben ik inmiddels helemaal aan gewend, het evenwichtsorgaan heeft een klap gekregen maar hoe meer tijd er verstrijkt, hoe rechter ik loop, en die stok is eigenlijk best wel mooi, Willy Deville, een van mijn helden, had precies dezelfde! Zoals gezegd zal die buik nooit wennen en dat hoeft ook niet want hij is zo goed als weg! Ik ging naar fysiotherapie en ik stond op een trilplaat, ik heb zelfs twee keer een dieet gekocht in de supermarkt. Ik viel nergens van af maar nu heb ik de perfecte remedie te pakken. Door de scheiding moest de broekriem heel erg stevig worden aangehaald en regelmatig was er geen geld voor warme maaltijden. Een ontbijt van brood met brood en brood ertussen en in de avond iets simpels zoals witte bonen in tomatensaus. In het begin had ik nog honger maar na verloop van tijd voel je dat niet meer, je gaat je zelfs stukken beter voelen. Het duurde allemaal vrij lang, maar op een gegeven moment zag ik het resultaat, de buik nam zienderogen af! Ik kocht uiteraard pilletjes voor de vitamines en intussen kan ik mijn lievelingsshirt weer aan. Ik ga binnenkort bij de sportschool de huid weer straktrekken en dan ben ik van dat lobbige af. Ik heb ook nog nooit een vette rocker gezien dus voor de muziek ben ik net op tijd weer normaal. Het gebrek aan geld was in dit geval geen ramp en daarom ben ik ook niet boos op mijn werkgever die het geld na het weekend vasthoud voor de rente. Afgekeken van de banken, die zijn er rijk mee geworden. Over drie maanden ben ik weer ziedend als het geld te laat binnenkomt, ik blijf dan zeuren totdat het is overgemaakt. Ze hoeven zich nu dus geen zorgen te maken, ik hou mij koest!

Rupsje Nooit Genoeg

Het is koud buiten. De herfst is nu echt begonnen, het dekbed is ineens weer erg lekker. Als de wekker gaat dan is de verleiding wel heel erg groot om nog even om te draaien. Mijn eerste herfst in het poppenhuisje, het zal tevens mijn laatste zijn. Alles staat op de rit en nu moet ik wachten. De scheiding is bijna rond, alleen de zogenaamde boedelscheiding, de verdeling van de potten en pannen, moet nog worden afgehandeld. De verhuizing is aanstaande, wachten op een oproep en dan ben ik er klaar voor. Die scheiding heeft nog lang geduurd, 15 januari ging ik het huis uit en was de echtscheiding al in behandeling. Ik kwam er toen achter dat de gezamenlijke advocaat niets deed, ze wachtte op papieren van mij maar die had ze al drie maanden in haar bezit. Ik nam toen een eigen advocaat, dezelfde die de nalatenschap van mijn ouders regelde en een oud sportvriendje. Ik heb er vertrouwen in dat hij de boel wel eerlijk afhandelt. Ik heb niet veel dus daar zal geen discussie over zijn. Toen mijn erfenis op was, kwam er nog een gezamenlijke lening voor het opknappen van het huis. Dat mag nooit op mijn naam komen, ik ga geen zonnescherm of buitenkraan van iemand anders afbetalen. Het wordt nog wel geprobeerd, lijkt een beetje op dat verhaal van rupsje nooit genoeg. Bizar dat iemand zo kan denken, het is overduidelijk dat hier niets te halen valt, een gemeubileerde kamer met slechts een paar persoonlijke eigendommen. Iemand die dan nog denkt dat ik ga meebetalen aan iets dat niet van mij is, die leeft niet in de werkelijkheid. Het is overigens nog grappig ook, De bank maakt deel uit van het imperium van DSB. Ik wordt momenteel vier keer per dag gebeld met de vraag of ze hun geld krijgen, uiteraard is het antwoord NEE. Een poging van de bank om nog een paar centjes veilig te stellen. DSB, een groep oplichters die failliet zijn gegaan door het megalomane optreden van haar naamdrager, een man die duizenden gezinnen in de shit heeft geholpen, een man die zijn hobby liet betalen door de spaarders van zijn bank. Als er iets als rechtvaardigheid bestaat, dan krijgt de man een vreselijk lange celstraf.

De Politieke Jaren

Ik ben politicus. Tijdens mijn jaren bij de radio is de interesse voor de politiek aangewakkerd. Het is een interesse die al langer leefde, ik heb vaak opgetreden op bijeenkomsten van de Jonge Socialisten, ik vertoefde louter in linkse kringen en daarom kwam ik in kraakpanden, trad ook voor krakers op en mijn eerste single heb ik ooit opgenomen op een boerderij die door krakers was opgetoverd tot een studio. Bij de radio kwam ik meer in aanraking met de plaatselijke politiek. Al vrij snel zat ik midden in die wereld en ik kwam op een kieslijst. Mijn partij trok enigszins onverwacht veel stemmen en ik kwam in de gemeenteraad. Ik heb er trouwens veel voor gedaan, cursussen gevolgd, ik werd in mijn eentje een hulpdienst, veel lezen en uiteraard zat ik tussen het gewone volk, Jan met de Pet is altijd al mijn werkgever geweest. Ik was trots dat ik werd gekozen voor de gemeenteraad, mijn moeder en mijn toenmalige vrouw zaten bij mijn beëdiging op de tribune en vol energie begon ik aan mijn nieuwe klus. Na korte tijd overleed mijn vader en mijn moeder gaf er een half jaar later de brui aan. Door alle stress kreeg ik er een beroerte overheen waarvan het revalideren mij twee jaar kostte. Mijn partij heeft voor mij een vervanger geregeld tijdens mijn afwezigheid en inmiddels duurt het nog maar een paar maanden en dan zijn er weer verkiezingen. Ik heb tijdens mijn afwezigheid vreselijk veel gemist, desondanks ben ik niet meer verkiesbaar. Ik ben de politiek veel dankbaarheid verschuldigd maar het is tijd om verder te gaan. Ik wil niet meer gebonden zijn aan het wonen in Haarlem, ik moet een cd opnemen, ik wil uitgebreid op tournee, kortom, dat kan niet als je in de politiek zit. Van een afstand zal ik de politiek blijven volgen. Er zijn trouwens veel mensen die niet stemmen omdat het zogenaamd niet uitmaakt. Aperte onzin, dat kan ik als ervaringsdeskundige nu wel zeggen. Toch is de politiek te traag en te statisch, dat zint mij niet. Ik wil altijd alles snel gedaan hebben, ben ongeduldig. Anderen zullen daar wat aan mogen doen, ik moet weg want de muziek roept mij, ik moet een album maken, saluut!

Bartie Slob is Wakker!!!!

Ik heb er een halve dag van moeten bijkomen. Een volle tribune met bezoekers en een tv camera die ik amper kon ontwijken. Stoned als een garnaal bleef ik het publiek aankijken en de camera gaf ik mijn rocksterrenblik. Ik had thuis al mijn kettingen omgedaan maar de make-up was ik vergeten. Toch voelde ik mij in mijn element met al die aandacht, ik voelde mij eindelijk weer thuis. Zo n vergadering gaat doorgaans over tunnels of straatnaamborden maar dit keer ging het ergens over. Een artiest geilt op aandacht, hij speelt met de camera’s en flirt met de meisjes op de tribune, de jongens krijgen een kameraadschappelijke blik, zo eentje van ik ben een van jullie. Daarna is er altijd de ruis, een groot zwart gat want je gaat slapen en pas de volgende dag kom je een beetje bij. Opeens kom ik tot de conclusie dat de artiest wakker is geworden. Vier maanden te vroeg want totdan duurt de politiek. Ik vraag mij af of ik hem al die tijd kan temmen want hij kan erg wild zijn. Je kunt ook eigenlijk niet een Crybaby in de gemeenteraad zetten, daar komt altijd rottigheid van en er is bovendien niet goed over nagedacht. Er is veel te weinig publiek en dan krijg ik altijd honger naar meer. Ze hebben de artiest in mij wakker gemaakt en ik ben daar klaar mee want vooralsnog zit ik in mijn poppenhuisje. Een Crybaby hoort eigenlijk op een hotelkamer en niet in een afgedankte oude schuur. Ik ga maar eens kijken of ze het accepteren als ik hotelkamers ga declareren.

Dressed To Kill

Je zou het nu niet snel verwachten, maar ik pas in een boodschappenkarretje! In Almelo deden John en ik inkopen alsof we een gezin hadden, de hele handel reden we in een karretje naar het marktplein voor een wijnkeuring. Na een aantal uur was ik ladderzat, wellicht doordat ik vooraf gezond had gegeten, en dat is doorgaans killing! John deed de hele handel in het karretje, als volleerd verhuizer gebruikte hij ieder plekje, ik onderop met een gitaar, naast mij mosselen, mosselgroente en wijn, op het plankje onder de kar een kratje bier, voor de dorst en de stabiliteit van het geheel, met een kratje bier heb je een betere wegligging! Dwars door een overvolle Grotestraat op zaterdag bracht hij het geheelte veilig thuis, althans, dat dachten we. We waren de sleutel vergeten, maar de oude vertrouwde regenpijp bracht uitkomst. In Almelo hadden we gelijk fans, de mensen keken ons na alsof we aliens waren. Almelo lijkt wat dat betreft op Volendam, iedereen lijkt op de zanger van BZN. Met een vlassnorretje en van die kleine varkensoogjes. Volendammers kan je gemakkelijk verstaan maar voor Almeloers ligt dat iets anders, volledig onverstaanbaar, niet te doen zonder ondertiteling! Anyway, veel fans, en toen de volgende dag de drummer en de bassiste arriveerden, was het plaatje compleet! Een drummer met het witste haar dat Almeloers ooit hebben gezien, haar alle kanten op en gekleed zoals een echte rocker dat doet, De bassiste deed er niet voor onder, een ultrakorte pvc minirok, met een panty voorzien van gaatjesmotief. Als bovenkleding een topje dat nog maar net haar grote borsten in bedwang kon houden, en ze was voorzien van een baksteenrood kapsel dat iedere kant opstond, de lievelingsschoondochter van iedere huisvader! We werden aanvankelijk aangekeken alsof we aliens waren, dit keer was het iets heftiger, De Almeloers zochten ons moederschip! Mannelijke Almeloers konden niet van onze bassiste afblijven, toen het vervelend begon te worden zijn we een Indiaas restaurant ingedoken om daar rond sluitingstijd weer stoned en aangenaam dronken uit te rollen. Tegen die tijd lagen alle gerespecteerde Almeloers op een oor, en konden we veilig naar huis!

You Can't Hurt A Memory

Dat was vreemd zeg, ik kreeg daarnet een klik in mijn hoofd en opeens kan ik haar alles vergeven. Een overleden zoon, 3 maanden gevangenis en het ergste was nog dat ze mijn hele cd collectie heeft opgerookt. Mijn mini studio, de gitaren en de microfoons, alles was opgegaan aan de crack. Ik kan het ineens vergeven want we hebben een prachtige tijd gehad. Anderhalf jaar lang waren we de Bonnie en Clyde van de Bijlmer en thuis in Doetinchem was ik haar Bartie en zij was mijn verloofde. Zoveel ellende en dan toch ineens zo n omslag. Ik heb niet gedronken, ik ben hooguit knetterstoned maar dat moet ik van de dokter dus daar heb ik een vergunning voor. Zelfs de Heer heb ik niet gezien, hooguit mijn hospita dus schiet mij maar lek. Het waren eigenlijk best leuke jaren en wat hebben we veel Gelderlanders opgelicht. Het zou zomaar kunnen dat ik daarom ben gescheiden, dat ze haar op mij hebben afgestuurd om mij de rekening te presenteren voor al mijn streken Het hield eigenlijk op toen Eric was overleden. Hij was onze zoon en kwam voort uit een onstuimige nacht bij van der Valk in Vianen. De maanden daarna waren wij een rockechtpaar in Doetinchem, we leefden van mijn voorschot bij de platenmaatschappij en als zij geld nodig had voor drugs dan trokken wij vaak naar het Spijkerkwartier in Arnhem. De hoeren kenden mij al snel en op straat noemde iedereen mij Herman omdat ik nogal op Brood leek. Na een tijdje kwam mijn verloofde dan weer terug met een beha vol coke. Genietend van het landschap en van onze streken reden wij dan terug naar Doetinchem om de drugs op te maken. In de avond maakte zij heerlijke Surinaamse maaltijden en voor het slapen gaan hadden we seks totdat wij moe waren. Een leuk stel voor op de foto. Ik heb van haar geen foto meer maar dat is niet erg want zij zit van binnen heel erg diep gegrift, waarschijnlijk met een stift, en die herinnering die raak ik nooit meer kwijt.

Elvira Sweet is Innocent

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik wakker werd aan het uiteinde van een rol tapijt. Mijn verloofde lag aan het andere uiteinde van de rol.We hadden de laatste metro gemist en daarom moesten wij slapen in een garagebox. Ik werd overdag achterna gezeten door een Turkse snorder met pistool. We hadden niet genoeg contant geld voor de rit en dan is de man altijd de schuldige. Mijn verloofde was verdwenen met de tassen vol met eten en ik moest mij van een schietende taxichauffeur ontdoen. Ik rende over de galerijen en in een trappenhuis raakte ik hem kwijt. Ik moest aan dit verhaal denken toen ik iets las over Elvira Sweet. Zij denkt dat zij de koningin is van zuidoost en omdat er verkiezingen aankomen heeft zij geroepen dat er veel wordt geschoten in zuidoost. Het is gevaarlijk en zelfs Cohen moest er aan te pas komen om de boel te sussen. Sweet heeft haar publiciteit gehad en staat ineens bovenaan de kieslijst van de PvdA. De Surinamers lachen zich rot, de echte koningin van zuidoost heet Mammi en woont op Kraayenhof en op 3 maart krijgt Sweet de rekening gepresenteerd voor haar publiciteitsgeile optreden. Een leuk volk die Surinamers, lekker eten en vooral relaxed. De hardlopers zijn altijd de doodlopers, let maar op met de verkiezingen!

Anti-Baby-Condom

Ik moest zomaar ineens denken aan de zomer van 1979. Het waren de nadagen van de punk en desondanks was er nog leuke muziek. Ik leek zelf enigszins op Graham Parker als ik de foto’s terugzie en ik had een prachtige vriendin. Alles was nog onschuldig in die tijd dus we waren eigenlijk meer als een broer en zus. We hadden wijnavonden met Franse kaas en Herman van Veen. In de vakanties misten wij elkaar vreselijk, bij de A&O haalde ik haar favoriete kauwgom, Benbits Blauw. Het ging in een envelop in haar brievenbus. Ik weet zelfs nog een vakantie te herinneren dat zij meeging op een boot. Op de voorplecht van de boot heb ik haar urenlang gemasseerd met zonnebrand, maar misschien was het toch minder lang. In mijn herinnering waren wij eigenlijk aldoor bij elkaar behalve dan als we moesten slapen. We zijn ook nog eens een avond ingehuurd als barkeepers en ik wist toen zelfs nuchter te blijven. Het was een hele leuke tijd maar er is een ding wat ik na al die jaren nog steeds niet snap en dat is waarom wij in vredesnaam geen onstuimige seks hadden waar de rookwolken vanaf kwamen. We waren immers een prachtig stel? Misschien is die foto na al die jaren toch wat onscherp geworden!

Back Street Girls

Ik kon mijn ogen niet geloven, een opnamestudio vol fotomodellen! Van die types die je eigenlijk alleen maar ziet in tijdschriften, ultra sexy gekleed en te mooi om waar te zijn. Ze kwamen van een andere planeet, dat was wel duidelijk, en het gekke was dat ze mijn teksten stonden te zingen. Verbaasd bekeek ik de situatie vanaf mijn bank. Ik lag in de studio en verderop stond de mengtafel. In slaap gevallen na een zware maaltijd. Het eten deed mij altijd de das om, nooit de drank of de drugs, van eten moest ik slapen! We hadden die dag refreintjes ingezongen en ondanks alle uien en knoflook konden we maar niet de hoge la la’s bereiken in Back Street Girl. Terwijl ik lag te snurken was de producer met Honest John Plain naar Bloemendaal gereden om bij Woodstock aan zee wat meiden op te halen voor onze koortjes. Ze waren met fotomodellen teruggekomen, maar er kwam een aardig geluid uit en het oog wil ook wat! De volgende ochtend bleek het allemaal geen nachtmerrie te zijn, ze stonden echt op de band en het klonk nog aardig ook! Bij de eindmix, die pas veel later plaatsvond zijn de koortjes van de modellen grotendeels gesneuveld net als de saxofoonsolo uit Staggerin’ Lenghts van de saxofonist die ik in beschonken toestand ondersteboven liep na een bezoek aan de Happypool, maar dat is een ander verhaal!

God Save The Chrysantenbol

Het straatbeeld wordt momenteel bepaald door de grote bolchrysant. Overal zie je die dingen, in alle kleuren en liefst goedkoper dan bij de winkel verderop. In heb een haat-liefde verhouding met ze, het wil ook maar niet lukken om ze mooi te vinden en daar heb ik toch heel wat jaren de tijd voor gehad. Ze doen mij denken aan hele gezellige tijden. Samenwonen met een hele lieve verloofde, schaatsen met Harrie op de Leidsevaart, de oefenruimte in de Staatsliedenbuurt en niet te vergeten het krakerscafe, onze ontmoetingsplaats. Ik mag het wak in de gootsteen niet vergeten of de optredens in Petten met na afloop de seks op het strand. Tientallen punks en krakers met hele mooie kapsels en dito kleding. Nog nooit was het daar zo gezellig geweest op het Pettense strand. Er waren de urenlange discussies over de onzin in de wereld en meestal kwamen we er wel uit. De periode werd eigenlijk afgesloten rond live aid en mijn afscheidsoptreden in de Haarlemse stamkroeg. Normaal was het daar op vrijdagavond uitgestorven maar dit keer was de tent afgeladen. Onze hele PA hebben we voor die gelegenheid laten neerzetten en er waren roadies en geluidsmensen. Ik werd met mijn verloofde gebracht met de taxi en ik was gehuld in een strakke zwarte pvcbroek en ik had een roze agorratrui, zo n ding met lange haren. Mijn haar was ultrablond en het stond alle kanten op en mijn gezicht zat onder de make-up. Van het optreden kan ik mij vooral de warmte door mijn broek, de uitgelopen make-up en de lange toegift We gotta get out of this place herinneren. We gingen met de taxi naar huis en het was mooi geweest. Einde eerste professionele band en wat volgt hoort meer thuis in een ander verhaal. Het gekke is dat die periode mij doet denken aan die grote bolchrysanten. Ik denk dat ik er toch maar een ga halen.

Forza HFC Haarlem

Het was een extreem lange nacht. De regen op mijn platte dak met geschutskoepeltje zorgde voor zoveel geluid dat ik de slaap niet kon vatten. Als ik niet kan slapen ga ik liggen denken en in dit geval was het tijd voor herinneringen, 49 jaar aan herinneringen. Vanavond komt in de gemeenteraad de slechte situatie bij HFC Haarlem aan bod. De club heeft voor veel herinneringen gezorgd want ik ben er mee opgegroeid. Ik heb op de onoverdekte zittribune gezeten en later werd het de staantribune achter het doel. De tijd van koetjesrepen en later de vele interviews voor Nieuwe Revu en de radio. Toen ik het nieuws las bij Happy Radio mocht ik altijd op de eretribune zitten en de koffie stond klaar in de businessclub. De zender was sponsor, vandaar mijn privileges. Ik moest denken aan leuke Belgen en een wedstrijd in de Kennemer sporthal. Er zijn nog veel meer herinneringen maar zolang duurde de nacht niet. Vanavond is er weer een avondje voetbal maar dit keer in de raadszaal. Hoe het ook zal gaan, mijn stem zal altijd ten faveure van de club zijn. Ik zal altijd in het belang van de club kiezen want dat hebben ze verdiend. Niet door al die mooie herinneringen want die waren gewoon meegenomen. De ronduit smerige geur van pies en opgehoopt kots zorgde op die zondagmiddag in de jaren negentig voor een rotgevoel waar ik nu op kan terugkomen. De gemeente was destijds huisbaas en een van het slechte soort. Vanavond kan de gemeente veel goedmaken want het is payback-time zoals ze dat in Engeland zeggen. Over vijf jaar wil ik met mijn dochter een seizoenskaart voor de eretribune. In de rust nemen we koffie in de kantine en gaan we zitten mopperen op de stomme beslissingen van de arbitrage. Vanavond gaan we in de raadszaal ervoor zorgen dat die mogelijkheid ons niet wordt ontnomen.

You Can Give It

Another lonely night
And I'm wondering what I'll do
How I'm gonna face
The things you put me through

Wondering if you'll call
Tell me I'm your man
It's getting to be hard
Never knowing where I am

But when you start to play the games you play
You begin to cry out, "Please don't leave me, don't ya tease me" (stay)

You can give it, but you sure can't take it
You can't take it, you can't take it
You can give it, but you sure can't take it
You can't take it, you can't take it

Friends all shake their heads
Tell me I'm a fool
To put up with your moods
When you're hot and when you're cool

Wondering if you'll call
Tell me I'm your man
It's getting to be hard
Never knowing where I am

Sons And Daughters

There's a place in the city they call the Archway
Where we rented three rooms for a dollar a day
and I worked semi-skilled at the capstans for years
And my wife was a good woman but the love disappeared

Sons and Daughters, Daughters and Sons
When a marriage goes down they're the loneliest ones
Sons and Daughters, Daughters and Sons
How I hope they can cope with the damage I've done

I found me a band, I went out on tour
So the kids wouldn't know I was with them no more
When they said, "Where's me dad?" She'd say, "He's a star!"
Oh if only stars knew what fools they all are.

Sons and Daughters, Daughters and Sons
When a marriage goes down they're the loneliest ones
Sons and Daughters, Daughters and Sons
How I hope they can cope with the damage I've done

I got a new contract, I got a new life
No more capstans for me and I've got a new wife
Sometimes she gets angry, says she wants a family
Then that nightmare returns like a ghost haunting me

Sons and Daughters, Daughters and Sons
When a marriage breaks up you're the loneliest ones
Sons and Daughters, Daughters and Sons
How I hope you all cope with the damage we done

Afvallen

Als ik een recept onder ogen krijg, dan kan het water mij in de mond lopen. Ik eet uiteraard normaal, ik moet het wel blijven doen, maar veel is het niet. Ik doe dat eigenlijk al maandenlang met slechts kleine en ook zeldzame uitzonderingen. Ik stop daar pas mee als ik weer enigszins in model ben. Door de beroerte en allerlei naweeën ben ik in totaal 35 kilo aangekomen. Het meeste daarvan ben ik inmiddels weer kwijt. Ik voel mij er veel prettiger door en bovendien lijkt het of bepaalde functies weer gaan werken of het in ieder geval weer gaan doen. Bovendien vindt ik het niet mooi, een grote hangbuik of een blubberbuik, het past niet bij mij omdat het er daarvoor ook niet zat. Anyway, een recept dat ik zeker ga proberen, misschien ga ik het zelfs uitproberen op publiek. Dat deed ik vroeger wel vaker, maar het huwelijk heeft het mij ontleerd.. Waar zou toch dat schort met chef du cuisine gebleven zijn?

Hoera Ik Ben Gescheiden!

Hoera, ik ben gescheiden! Vanochtend werd het vrolijke nieuws tot mij gebracht door een uitgelaten ex. Zij had het van haar advocaat vernomen dus het zal wel kloppen. Ik weet officieel nog van niets maar dat mag de pret niet drukken want ik ga de feestvreugde niet vergallen. Duurt nog lang zeg, zo n echtscheiding. Het trouwen was zo gepiept maar de scheiding heeft tot dusver 10 maanden in beslag genomen. Ik wil niet single genoemd worden, dat is een zeldzaam rotwoord. Een single is bovendien een zwart plastic plaatje met een gat in het midden. Ik heb een stuk of wat van die dingen gevuld met mijn muziek. Ik kan dus nooit een single zijn. Ik ben gewoon weer vrijgezel. Ik vraag mij af of ik dat lang zal blijven. Ik vond het best wel fijn om met meerdere mensen te wonen, wat dat betreft ben ik een gezelschapsmens. Voor een ding ga ik wel waken, het mag nooit liefdeloos zijn want dan kan ik wel in mijn eentje blijven wonen. Ik moet nu snel naar buiten want ik ga even kijken of ik met iemand kan trouwen.

Slob in LuilekkerLand

Uit de boksen schalt Neil Diamond, een nieuwe aanwinst. Rick Rubin heeft er in mijn geval niets voor hoeven doen, ik kende hem al en nog sterker, ik had al iets van hem in mijn bezit. Eens in de zoveel tijd trakteer ik mijzelf op een cadeautje, als beloning voor al het ongemak of alle ellende of al het gewerk. Dit keer heb ik een hele lange periode de broekriem moeten aanhalen en ik heb zelfs een aantal dagen zonder mijn rokende medicijn geleefd dus een beloning was op zijn plaats. Het stadscentrum, ik kom er weinig want in mijn wijk is alles voorradig. Als ik in het centrum ben dan ga ik altijd mensen kijken, een hele grote hobby van mij. Vrouwen hebben mijn voorkeur, ik ben ondanks het uitelkaar gespatte huwelijk een groot liefhebber. Dik of dun, groot of klein, haarkleur onbelangrijk, als het maar vrouwen zijn. Het gaat er niet eens om dat ik een mannetje ben, ik heb altijd al graag tussen vrouwen gebivakkeerd. Vroeger op school zat ik vaak in klassen met louter meisjes doordat ik veel talen in mijn pakket had en zo is het denk ik gekomen. Ik moet zeggen dat het veel zonniger is als je een beetje geld in je portemonnee hebt. Zonniger en simpeler want het leven is ineens een stuk gemakkelijker. Na een rondje en ongeveer 500 vrouwen weet ik het zeker, ik ga een strippenkaart kopen! @ poppenhuisje

Slob Just Left The Building

Knetterstoned arriveerde ik op de parkeerplaats van mijn tijdelijke werkgever. Vol verbazing keek ik om mij heen, ik was het volledig ontwend dat mensen al om 8 uur aktief zijn. Ik stond geparkeerd naast een bestelauto, niemand zag mij, dus ik nam een snuif op de goede afloop, en nog een trouwens, op een prettige kennismaking. Vol goede moed liep ik naar het kantoor, de mensen keken mij onderweg eerbiedig aan. Toen ik de deur van het kantoor opende, realiseerde ik mij dat ik nog in artiestenkleding rondliep. Zo had ik bijna het gehele jaar rondgelopen, maar hier, tussen overalls, klanten en kantoorpersoneel, viel dat nogal op. Mijn haar stond altijd alle kanten op en daar was goed over nagedacht, mijn kleding moest in het vervolg maar iets minder uitgelaten anders zouden de klanten gaan denken dat het kantoor een kroeg was. Ik heette de chef welkom op mijn wolk en ik ging aan de slag. Behalve een trommeltje met boterhammen had ik allerlei envelopjes gemaakt voor op de wc. Elk uur eentje, maar in de praktijk bleek dat ambtenaren maar 1x per dag naar de wc gaan. In de middag belde mijn verloofde dat de hutspot klaar was en ik verliet alle verbaasde ogen. Mijn eerste werkdag was een groot succes, ik had zelfs nog envelopjes over!

Food For Thought

Ik luister aandachtig naar haar, ze heeft veel overtuigingskracht omdat haar woorden met veel begeestering worden uitgesproken. Door haar manier van doen wordt ik geënthousiasmeerd, Ze verrast me ook, ze doet suggesties waaraan ik werkelijk nooit heb gedacht. Simpel en bijna kosteloos, terwijl ik altijd heb aangehikt tegen het idee dat zoiets een vermogen zou kosten. Een simpele oplossing die bijna niets kost, van zo n idee krijg ik het warm van binnen, het maakt mij ook heel erg blij. Zeker als ik mij het blije koppie voorstel Ze brengt mij ook op andere gedachten, niet direct, maar na verloop van tijd Toen ik wegging kreeg ik onbewust Food For Thought mee naar huis. Het kwam goed uit want ik had geen geld voor andere eten. Ik voelde altijd een bepaalde verplichting, die er voor zorgde dat ik met handen en voeten vast zat. Behalve het feit dat ik niet vastzit, leerde ik nogveel meer, dat dingen kunnen blijven doorgaan, dat je altijd je eigen vrienden hebt. Het klinkt ook zo logisch, ik ben het normale enigszins ontwend. Food For Thought, het werd aangeleverd, en terwijl ik op mijn kussen lag kreeg ik het antwoord binnen, alsof het muntje toen pas was gevallen. Misschien wil ik het wel, het idee bevalt mij ondanks het feit dat het volledig nieuw is voor mij. Ik voel mij als de kleine jongen die trots is en zijn moeder daarvan getuige wil laten zijn, ik heb alleen niemand om dit te delen, moet er voor mijzelf zien uit te komen. Het antwoord weet ik wel maar mag niet te vlug komen, je bent een diesel of niet.

Het Leven Is Een Afvalrace

Ik ben vijf dagen ziek geweest. Ik ben zelden ziek, maar dit keer kon ik het niet onderdrukken met mijn middeltjes uit het keukenkastje. Op een gegeven moment begon mijn rechterpupil keihard te draaien, althans zo leek het. Voor mij het sein om mij lekker te installeren onder het dekbed met een asbak en wat leesvoer binnen handbereik. Van lezen is het trouwens weinig gekomen, ik viel alsmaar in slaap. Op de meest vervelende momenten kreeg ik slaapneigingen, zo heb ik geen enkele voetbalwedstrijd kunnen volgen, terwijl ik toch drie keer de kans heb gehad. Op momenten dat je helemaal aan jezelf bent overgeleverd krijg je ook de neiging om te sippen, zo van ik lig hier nu al vier dagen ziek in bed maar de telefoon is nog geen enkele keer gegaan of wat vreemd dat mijn dochters geen enkele keer naar mij informeren of dat is een lekkere vriend, als hij in de shit zit dan bel ik iedere dag maar als ik een keer wat heb dan moet ik eerlijk op mijn beurt wachten. Zelfbeklag, deels terecht, deels onterecht. Voor de zoveelste keer dit jaar ben ik mijn zegeningen gaan tellen en weer kwam ik op minder uit. Het leven is een echte afvalrace, fijn dat er zo af en toe ook weer eens wat bij komt!

Summer of '97

Winter 1997, de elfstedentocht is net vergleden en Nederland staat in het teken van Unox en sneeuw, veel sneeuw. Wij hebben ook naar de elfstedentocht gekeken, maar mijn verloofde had meer iets met sneeuw. Coke beheerste haar denken en op een gegeven moment leidde dat tot een explosie. Ik had geprobeerd om te slapen maar zelfs met slaappil hoorde ik MTV. Om 6 uur ging ik naar beneden en voor ik wat kon zeggen kreeg ik de volle inhoud van een mosselpan gevuld met slaolie over mijn lijf. Ik werd aangevallen met een broodmes en wist mij te verweren met de rubberen sierbandjes om mijn rechterpols. In een waas pakte ik een fles om mij verder te verweren maar het was niet meer nodig, haar woede was gezakt. Ik verliet het huis en droop af in de gehuurde auto. Hondervijftig meter verder hield mijn vrijheid op, politiecel. Verloofde deed eerst aangifte, trok die later weer in. Tien dagen voorarrest in een politiecel en drie maanden Huis van Bewaring in Grave. De aanklacht was ingetrokken, maar strafrecht, de officier zette de klacht door en daar zat ik, Rocker Behind Bars. Thuis gingen de zaken goed, mijn hele cd verzameling, 2 kasten, 14 laden vol met cd’s, alle soorten,  van ABBA tot ZAPPA met daartussen de COCKNEY REJECTS en de FORGOTTEN REBELS, alles opgerookt. Mijn verloofde rookte haar coke op een pijpje. Dure hobby en ultraverslavend. Ik kwam vrij in de lente, 28 mei. Niets gedaan en toch maanden opgesloten. 110 dagen, dat was de straf die de rechter gaf voor doorrijden na een aanhouding. Hij moest iets verzinnen, de aanklacht was tenslotte ingetrokken. Mijn verloofde heb ik het destijds vergeven, ze was zwanger en dan doet een mens rare dingen. De gevangenis was saai, voor zware jongen heb ik nooit gedeugd, de cd’s zijn vast nog wel ergens terug te vinden, tweedehands of op koninginnedag en de verloofde is spoorloos, gone with the wind, missing without a trace. De zomer was een stuk zonniger!

Shit Happens!

Het leven was vroeger anders. Ik wilde bijna schrijven dat het leven vroeger beter was, maar dat zou geschiedvervalsing zijn, het was hooguit makkelijker in bepaalde opzichten. Er was een zekerheid in mijn leven, mijn vader. Zat ik in de shit, of het nou om het politiebureau of de gevangenis ging, mijn vader stond aan mijn zijde. Als ik in de financiële puree zat dan kwamen mijn beide ouders, terwijl mijn moeder de schade trachtte te herstellen, keurde mijn vader de vele soorten biertjes die je in het oosten hebt, en als hij daar genoeg van had, dan was er altijd nog de Beerenburg, heel erg veel soorten, maar liefst die grijze in de stenen kruik. De gevangenis, een ongelukje. Vrijspraak en gaan. Sommige ongelukjes blijven je een leven lang achtervolgen, de gevangenis is er een van. Ik kon met mijn vader niet echt schuddebuiken, mijn vader was meer van de ingehouden pretjes en hij bleef eeuwig de kwajongen. Ik weet nog in het centrum, net kroketten gehaald. Oude man voor ons, handen op de rug, iets gekromd. Mijn vader doet een kroket in de man zijn hand. De man knijpt uit reflex, een ragoutfontein als gevolg, dat was mijn vader. Hij maakte het leven makkelijk, ik kan al jaren niet meer bij hem terecht. Hij komt niet meer helpen in huis, het is dat ik geen huis meer heb. Ook alle hulp in de tuin kan ik niet missen om diezelfde reden. Het is de steun en de saamhorigheid die het gevolg daarvan was, het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Ik ben al jaren hoofdgeadresseerde, als ik de post tegenwoordig niet openmaak dan zal niemand anders dat doen, ik kan me niet meer verschuilen achter zijn rug en soms is dat erg jammer, maar ja, shit happens!

Selfpity

Ik heb weleens het gevoel dat ik mijn liefde niet kwijt kan. De werkdag zit erop, het avondeten is alweer
ver achter mij. Journaal, mail, hyves en het rondje met de hond. De tv is allang weer gedoofd vanwege inbreuk in de privé-sfeer en wat rest is stilte. Een lange stilte tot de hond gaat snurken, of ik een been verplaats. Je kiest voor een leven alleen, herstel, je wordt veroordeeld tot een leven alleen, en dan mis je af en toe die arm om je heen. Als je diep in de shit zit, of juist als je heel erg blij of trots bent, en dat wilt delen. Ik heb er niet voor gekozen om te moeten praten tegen een muur dus de wens lijkt mij heel reëel. Alleen leven kent heel veel voordelen, toch zal ik er nooit aan wennen, ik ben meer een groepsmens, niet een kuddedier, dat is wat anders, dat hoop ik nooit te zijn. Toch kan ik die liefde soms niet kwijt en dat is niet erg want daar verderop, daar staat mijn gitaar.

And God Created Bartie Slob

We hadden gedineerd bij John en Rosie, spaghetti bolognese. We besloten het weg te spoelen in de Haverstock Arms, John Hall ging mee met zijn verloofde, Darrel Bath, even stoned als altijd, en net terug van een tour met The Vibrators, John, Rosie en ik. We moesten beneden op Rosie wachten, toen ze na lang wachten beneden kwam in trainingspak, zei John tegen haar: You look like a Slob! Mooie naam voor een band, zei ik, en een naam was geboren, voor mij een artiestennaam en onder de naam The Slobs hebben we onze eerste opnames gemaakt. Met Vom op drums en Mary, zijn vrouw op bas, de Bunker Sessions. Er waren net opnames geweest in de Abbey Road studio’s om de hoek. Onder de naam Dirty Loundry was er een cd opgenomen met Ian Hunter en Glen Matlock van de Sex Pistols op bas  Het werd een gedenkwaardige avond, een avond waar allemaal toekomstplannen werden gemaakt, de meeste plannen zijn zelfs uitgekomen, na de Bunker Sessions verscheen de cd Whats in the Pub in 1996, met mijn nummer Billie. De opnames waren zo goed bevallen dat we het jaar dat volgde grotendeels in de studio zaten om Daily Misery op te nemen Dat deden we onder eigennaam, de Crybabys. Ik heb de Haverstock later nog diverse keren gebruikt voor mijn entrance-act met cabbies, totdat ik bevriend werd met taxichauffeurs, want ik ben een jongen van het volk, en ze ging betalen voor hun diensten. De Crybabys bestaan nog steeds, volgend voorjaar starten in Annecy in Frankrijk opnames voor een nieuw album. Vom is inmiddels een rijke muzikant. Hij is bij Die Toten Hosen opgeklommen van drumtech tot vaste drummer. In Duitsland is die band wereldberoemd, stadionconcerten en grote muziekhallen, veel tv werk en een eigen platenmaatschappij. Voor de opnames plannen we het zo in dat iedereen tijd heeft, de een wat meer dan de ander. Als een drumpartij is opgenomen is de drummer klaar, kan hij naar huis. Voor een zanger is het verhaal anders, tot de laatste opnamedag wordt er geschaafd aan het eindresultaat. En John Hall? Die is nog steeds John Hall, geknipt en gekleed alsof hij rechtstreeks uit de Carnaby Street van de sixties is komen lopen. Een echte mod, met mooie pakken, zijn verloofdes haalt hij waarschijnlijk bij het modellenbureau, maar toch is hij best aardig!

Eric, Mijn Engeltje

We waren net bij Eric op bezoek geweest op Neonatologie in het Radboudziekenhuis. Eric was de eerste september geboren in het ziekenhuis in Doetinchem, in de loop van de avond is hij met de ambulance naar Nijmegen gebracht om nog wat aan te sterken. Na twee dagen was zijn moeder mij komen vergezellen in het Ronald McDonaldhuis. We liepen de korte route door de achtertuin. Ik keek naar mijn toenmalige verloofde, en dat was maar goed ook want ik kon haar nog maar net opvangen. Anyway, spoedopname, met ambulance naar eerste hulp en….aids! Eric aids, verloofde aids en van mij wilden ze bloed zien. De zwaarste dagen van mijn leven volgden, zou ik het ook hebben? Het zwaard van Damascus hing boven mijn hoofd, het hoefde alleen nog maar te zakken. Geen aids, grote opluchting maar ik moest wel McDonald verlaten en nam mijn intrek in een gebouw dat aanvankelijk voor medicijnenstudenten was bedoeld. Eric overleed op zijn 16e dag. Hij heeft nooit kleertjes gedragen, was altijd met 7 draadjes verbonden geweest aan een machine en was te zwak om zelfstandig te leven. Mijn verloofde wilde het kind niet meer zien dus het werd een begrafenisplechtigheid voor twee heren en mijn ouders. Een piepklein kistje met daarop wat rozen droeg ik naar zijn graf. Emotionele boel voor een rocker, niemand had mij hierop voorbereid! Mijn verloofde, die toen al lang geen verloofde meer was, kwam na drie maanden uit het ziekenhuis, uitgemergeld en verslagen. Onze toekomst lag achter ons, dus wij gingen uit elkaar, zij naar Amsterdam-zuidoost en ik kroop terug naar Haarlem. Zes jaar was ik weggeweest, maar nu was het mooi, de kust, mijn vrienden en de westerse mentaliteit, ik had het allemaal zo gemist! Nog ieder jaar sta ik stil bij Erics geboorte- en sterfdag, en eigenlijk gaat er geen week voorbij dat ik niet aan hem denk, Eric, mijn held, Eric mijn engeltje.

Een Perfecte Smokkelschoen

Ik woonde in Doetinchem en ik was daar aan het bijkomen van een half jaar studioarbeid. Iedere dag naar de studio in Haarlem. Absurde werktijden want ik kwam vaak thuis als de vogeltjes het weer gingen doen, we hadden grotendeels op drugs geleefd, coke, heroïne, speed en dan vergeet ik nog alle liters drank om die handel weg te spoelen, kortom, een zwaar leven. Ik werd in die tijd nog niet betaald om rocker te zijn, de rekeningen vlogen mij om de oren. Met mijn toenmalige verloofde had ik onenigheid over geld en ik besloot naar London te gaan. Ik wilde proberen, om de nummers die we hadden opgenomen, onder te brengen bij een bevriende uitgever. Op die manier kon iedereen weer aan geld komen. Drugs waren in die tijd nogal prijzig en zeker de coke kostte veel, dan moet je er ook wat voor doen tenslotte! Toen ik wilde vertrekken stond Jimmie ineens voor de deur, hij was alweer enige tijd onze huisdealer, en ook hij kwam vragen om geld. Ik gaf hem mijn Fender Stratocaster in koffer als onderpand, en vertrok naar Grave. Daar woonde een oud collega die mijn reis naar London kon sponsoren. Van Grave naar Schiphol, met onderweg veel gehaktstaven, coke en bier, het was een gezellige boel in de auto. De aankomst op Schiphol was een domper, het vliegtuig vertrok pas in de vroege ochtend. Om de nacht in de vertrekhal door te komen kocht ik wat xtc, in combinatie met de cognac van de see-buy-fly-winkel, zou dat weleens een onverwacht effect kunnen opleveren. Het resultaat viel tegen, de mensen werden groen, geel en blauw, en van de drank moest ik alsmaar waggelend naar de wc maar de coke wist mijn waggelgedrag aardig te corrigeren. Niet genoemd, die coke, maar op een geheime plek, de punt van mijn schoen, meegenomen dwars door de douane. Mooie schoenen trouwens, Joe Jackson had ze ook maar dan in het wit, een perfecte smokkelschoen. Ik heb ook weleens weed vervoerd in mijn schoenen. Rosie, de toenmalige verloofde van mijn schrijfpartner in crime John, rookte de hele dag door weed. Of ze nou aan het stofzuigen was of op de wc zat, overal was ze weed aan het roken, maar dat terzijde. Door het vroege vertrek arriveerde ik op een nogal vreemd tijdstip in London. De ochtend en middag kwam ik door in de pub en toen het avond begon te worden nam ik de taxi naar Belsize Park. John woont in een dure buurt. De happyfew, zoals de broertjes Oasis, voelt zich er thuis, de coke ligt er op de plankjes boven de wastafels, Abbey Road ligt om de hoek, een prima plek om een nachtje door te brengen. Bovenop de Hill, bij Haverstock Arms, verliet ik de taxi, mijn plastic tas met songteksten liet ik achter, en ik ging bij de pub naarbinnen door de vooringang, na een heerlijk glas gekoelde bitter verliet ik de pub door de zij-ingang, ik besloot om mij enige tijd te verstoppen in de heg totdat de cabbie was vertrokken. Na een minuut of tien gaf hij het op en ging ik naar Howittt road, het einde van de reis was in zicht! We hebben nog tot diep in de nacht zitten schuddebuiken, we zaten op de grond, en onder het genot van twee flessen rode wijn, nootjes, en de meegenomen drugs kwamen we de nacht door. De volgende dag ging ik trouwens weer naar huis want de drugs waren op, en Colin de uitgever was niet thuis. Bovendien moest ik ook nog bedenken hoe ik weer thuis kon komen. Het leven van een rocker kent ook zijn dalen, diepe dalen, eerwaarde. Amen!

Muziek, Liefde en Cannabis

Ik schommel met mijn gedachten regelmatig over wat er nou echt belangrijk is in het leven. Ongetwijfeld is de graad van belangrijkheid voor iedereen weer anders en daarom kan ik het louter hebben over dingen die voor mijzelf heel belangrijk zijn. Tijdens mijn huwelijk was de muziek volledig verdwenen uit mijn leven, zowel letterlijk als figuurlijk. Het is inmiddels acht maanden na de beëindiging van het huwelijk en de muziek is weer helemaal terug. Het voelt vertrouwd en aan de andere kant voelt het alsof ik heel veel heb gemist, ik ben in ieder geval intens gelukkig dat de muziek weer terug is. Liefde is het andere waar ik niet zonder kan. Ik ben puur voor mijzelf aan het uitzoeken wat daaraan nou echt zo belangrijk is voor mij. Praten is daar een aspect van, ik praat veel en graag, gevoelens delen over van alles wat los en vast zit, discussiëren tot ver na middernacht over de dingen die spelen in je hoofd of die je boeien, slap ouwehoeren en daarna met pijn in de buik van al het schuddebuiken naar bed gaan. Ondanks het feit dat ik al tijden als een monnik leef is het toch ook het lichamelijke aspect dat voor mij erg belangrijk is. De arm over je schouder, knus tegen elkaar aan zitten op de bank. Ik heb het niet eens over het woord seks, de belangrijkheid daarvan wordt vaak overdreven want seks hoort er gewoon bij, net als eten en drinken. Muziek, liefde en mijn rokende medicijn, meer is er niet nodig. Uiteraard met iets van een dak boven mijn hoofd en verder een jungle van planten. Het walhalla op aarde, staat zoiets toevallig deze week in de woningkrant?

Terugkeer van de Woondoos

Ik verliet het ouderlijk huis op mijn 21ste. Ik zat midden in mijn studententijd en omdat er in Amsterdam, waar ik studeerde, geen woonruimte voorradig was, betrok ik een etage aan het Spaarne in Haarlem. Apetrots was ik op mijn eerste woonruimte, het was weliswaar op drie hoog, water, de keuken, de wc en de douche waren op 1 hoog, maar ik vond het een heerlijke woning. Ik kon er samen met mijn toenmalige katten voetballen want ik had een voor- en achterkamer, en als je de deuren openzette, kon je over de hele etage voetballen. Na mijn eerste woning heb ik er nog velen gehad. Ik heb ook nog twee keer een huis gekocht, maar meestal huurde ik wat. Toen ik in januari de gezinswoning verliet, kwam ik noodgedwongen op een kamer. Ik moest snel vertrekken in verband met mijn echtscheiding en op internet vond ik een kamer in de buurt. Ideaal, want de kinderen en hun school zaten vlakbij. Vijf kratjes had ik nodig om mijn inboedel te verhuizen, cd’s, Dvd’s, boeken en stereoapparatuur. De kamer was al gemeubileerd, dus ik kon er zo in. Twee weken later kreeg ik er nog een bewoner bij, ze moest naar het asiel of ik kon haar meenemen. De keuze was snel gemaakt, Britta is een hele lieve hond, ze doet alleen bromvliegen kwaad omdat die zo'n irritant geluid maken. Kort na haar komst heeft ze mijn tv stoel ingepikt. Ze beschouwt de stoel als haar mand en ik mag er hooguit met permissie nog eventjes zitten. Ik heb een kamer waar alles inzit, een keukenblok, een stoel, een bed, de tv, en een bureau. De keuken, de douche en de wc zitten op loopafstand, verdop in de gang. Het is inmiddels 23 september, de kleine irritaties zijn begonnen. Ze hebben niets met de kamer te maken, want die is ok. Als ik iets kwijt ben dan heb ik het tegenwoordig weer snel gevonden, geen kritiek op mijn poppenhuisje met geschutskoepel! Toch zijn er die kleine irritaties. Dat ik over de hond moet klimmen om in bed te komen bijvoorbeeld of vanwege de weinige zuurstof omdat ik maar een openslaand raam heb. De enige echte irritatie is toch wel dat je het een vent van 49 jaar niet kunt aandoen om ruim 8 maanden op een kleine ruimte te wonen zonder enig uitzicht op een wat grotere woning. Veel heb ik niet nodig, dat heb ik inmiddels wel bewezen, maar stel dan in ieder geval in het vooruitzicht dat er medio sint-juttemis een woondoos vrijkomt in het zo door woningnood geplaagde Haarlem!

Beste Meneer Roos,

Mijn vader sprak zijn collega’s voornamelijk aan met hun achternaam. Aan de eettafel kreeg je daardoor gespreksonderwerpen als Peeters stonk vandaag heel erg naar ui, of O.A. Jansen was weer eens te laat. O.A. Jansen overigens niet te verwarren met Jansen want dat was de baas, maar dat terzijde. Tegenwoordig heb je dat niet meer, dat veelvuldig gebruik van de achternaam. Het komt wat vriendelijker over als je met de voornaam wordt aangesproken, want het heeft wel iets stijfs, dat alsmaar gebruiken van de achternaam. Soms gaat het gebruikmaken van je voornaam wel erg ver, personen of instanties die je totaal niet kent, spreken je dagelijks aan in hun mailtjes om je lid te maken of gebruiker te worden van de services van het desbetreffende bedrijf. Het kamerverhuurbedrijf dat mij dagelijks Beste Bart noemt in haar mailtjes ken ik niet, en heb ik dus ook nooit benaderd. Deze manier van vriendelijkheid aan mijn adres is stuitend. In het vervolg laat ik mij door dat soort personen of instanties aanspreken met meneer Roos, dan weten ze gelijk weer wat hun plaats is.

Oops, The Car Is Exploded!

We moesten bijtijds op pad om zangkoortjes op te nemen, op weg naar de snelweg deden we nog even een doe-het-zelf-winkel aan, want die verkocht motorolie. De auto had last van allerlei kwaaltjes door de vele kilometers die we dagelijks moesten rijden naar de studio. Iedere dag 350 kilometer, en de auto dronk steeds meer olie. Toen het reservoir was bijgevuld gingen we op pad en na 500 meter zei ik tegen Honest John Plain, die naast mij zat, hij maakt een mooi geluidje, volgens mij is het weer goed. Op dat moment begon de auto keihard te gillen, ik moest remmen want hij wilde wegspuiten. Vlak voordat we de ringweg hadden bereikt kon ik de auto tot stilstand brengen, John en ik keken elkaar aan en wie het eerst let's hide zei weet ik niet meer, maar kort daarna lagen we in een greppel, daar bemerkten wij dat Darrel Bath nog onverstoorbaar op de achterbank zat met zijn Johnny Thunders-biografie, nadat ik hem had bevrijd zag ik dat de gillende auto al voor aardig wat commotie had gezorgd, een roetzwarte rookpluim toornde inmiddels boven de plek des onheils uit, een hoog kantoorpand stond vlak achter ons en ik zag allemaal stropdassen naar mij kijken. Uiteindelijk lagen we dan met zijn drieën in de greppel, echte rockers met zonnebrillen en gitzwart haar, we beschermden ons onder onze zwarte leren jackies, een heel kantoorgebouw dat de boel gadeslaat, got the picture?

De Wilde Haren

Mijn haar is er af, mijn haar dat ik vanaf mijn 21ste jaar heb geverfd, ultra blond, rood, en de laatste 12 jaar donker bruin, tegen het zwart aan. Toen ik ermee begon zat ik in een New Wave band, veel optreden, veel aandacht en voor mij hoorde daar dat blonde haar bij, het sprong eruit, trok de attentie. In de jaren daarna bleef ik mijn haar verven want ik vond het ook leuk om er op een bepaalde manier anders uit te zien. Ik weet nog wel dat ik mijn haar in de late avond had geverfd en de volgende dag met werk moest starten in een fabriek. Er werd veel geschreeuwd en geroepen naar een rooie. Ik had mij nog niet gerealiseerd dat ik dat was! Mijn moeder vond mijn gekleurde haar maar niets, vaak heeft zij geprobeerd om mij op andere gedachten te brengen, nooit heeft zij haar zin gehad, mijn haar was van mij! Vriendinnen en partners lieten mij met rust maar in mijn 10 jaar huwelijk is mij ook regelmatig de vraag gesteld om mij de ontdoen van mijn geverfde bos haren, nooit ben ik er op ingegaan en ik ben zelfs uit het huwelijk gekomen met al mijn haar. Ik ben nu 49 jaar, ik denk dat ik er geestelijk aan toe was om mij te ontdoen van mijn geverfde haar, ik ben er wel een beetje toe aangezet, ik ken zelfs iemand die daar blij van werd, de beslissing is helemaal door mij genomen, de wilde haren kwijt. Niet al mijn passies en mijn levenslust, slechts de wilde haren.

Klaar voor vertrek

Toch maar eens rekenen hoe lang ik al in dat maffe poppenhuisje zit want het begint als erg lang aan te voelen, iedereen zegt mij gedag in de straat en over twee weken doe ik zelfs mee aan het straatfeest, knap ingeburgerd! Bijna 8 maanden struikel ik nu over de hond als ik mijn bed uitga, best wel lang, ik ben er nu ook weer getuige van dat er een ander seizoen aanbreekt, keiharde regenbuien op mijn geschutskoepeltje. Voor het einde van het jaar moet ik hier weg zijn want de hospita gaat dan haar huis verkopen. Het is ook wel tijd om naar wat groters te gaan want ik moet van de rechter slaapplaats kunnen bieden aan mijn dochters. Ik koop af en toe al wat voor het nieuwe huis maar dat zijn kleine dingen zoals spelletjes. Ik zie de koude winter al voor mij en daar hoort een lange eettafel en warme chocolade bij en uiteraard spelletjes, ganzenbord, monopoly, triviant. Goed om de kou buiten de deur te houden Verhuizen is eigenlijk vreselijk maar goddank heb ik slechts 5 kratjes en mijn muziekinstallatie, de rest is allemaal van de hospita. Een huisraad die in een kofferbak past, de hond kan er zelfs nog bijzitten. Ik ben er helemaal klaar voor

Rust in Vrede

Kort na de crematieplechtig van mijn vader liepen we gezamenlijk de heuvel af richting de aula van de koffie met cake. We zeiden nog ten elkaar, dit is de eerste, er zullen er nog veel volgen. We kennen elkaar al heel lang, langer dan het langst durende huwelijk kan duren. We zaten op de kleuterschool al bij elkaar in de klas en dat was op de lagere school en de middelbare school hetzelfde verhaal. Huiswerk met elkaar samendoen, paprikachips en grote flessen bier, bijles voor wiskunde, naar de bibliotheek en na afloop een biertje, een trektocht naar Venlo met mooie vrouwen, het Amsterdam toernooi, niet vloeken dan mogen we bij de gelovige meneer het voetbal zien, Toen ik in een andere stad woonde voor mijn werk deed mijn moeder geregeld de groeten van zijn moeder, ze waren elkaar dan tegengekomen in het winkelcentrum en dat mondde dan altijd uit in kleppen. Zijn jongste zus zat bij mijn oudste zus in de klas dus er waren veel overeenkomsten. Augustus 2009 en ze is overleden. Mijn vader was de eerste, een half jaar later gevolgd door mijn moeder en nu, een kleine drie jaar later zijn moeder. Hij verloor in de tussentijd zijn vrouw en ik kreeg ellende met mijn gezondheid en mijn huwelijk hief zichzelf op. De dood hoort bij het leven, het gaat er eigenlijk alleen maar om of je tijdens dat leven een beetje gelukkig bent. Zijn moeder was dat zeker wel, ze heeft het voor haar kiezen gehad maar haar kinderen hebben haar ook geluk gebracht. Een leven met pieken en dalen zoals zoveel mensen, ik zal zeker nog regelmatig aan haar denken. Rust in Vrede.

De rocker is ontwaakt!

Ik heb een gitaar gekocht. Op zich is dat niet speciaal want dat heb ik wel vaker gedaan maar dit keer is het bijzonder. Ik had al een elektrisch gitaar, een hele goeie die ik alleen maar gebruik voor in de studio of op het podium en dat ding staat niet eens hier want een poppenhuisje is haar te min en daarom overnacht ze in een herenhuis met echte glas in loodramen. Het nieuwe gitaar komt pontificaal in het poppenhuisje te staan en de hoes laat ik eraf, die gaat in de kast. Ik heb er een robuuste standaard bijgedaan zodat ik hem elk moment van de dag kan pakken zodra er een vleugje inspiratie is. Ik heb een doel want ik wil binnen een maand mijn bijdrage aan een nieuwe cd klaarhebben. Mijn corebussiness want voor de politiek en de journalistiek was er de muziek. De politiek duurt nog maar kort want in maart is het over met de pret en dan ga ik mij weer volledig op het artistieke werpen. Uiteraard is dat elke dag schrijven en voor de rest is het muziek. Eerst de cd en daarna is het tijd om weer op te treden met de Crybabys. Er staan mij weer bizarre dingen te wachten want zo gaat dat nou eenmaal in de studio. Dit keer is het toch ook weer anders want in vergelijking met de vorige keren ben ik papa en ik heb ook mijn verantwoordelijkheid in de privé-sfeer maar dat zal ik niet overschatten want het voornaamste is toch dat de rocker is ontwaakt!

BARTCROOS.BLOGSPOT.COM

Ik ben sinds gisteren bartcroos.blogspot.com. De laatste tijd ben ik als een gek gaan schrijven. Eerst met het idee om van mij af te schrijven maar ik vond het zo leuk dat ik nu over van alles schrijf. Ideeën en herinneringen zat en ik zet ze nu op een blog, dat is dan wel weer vreselijk trendy maar ooit zal ik alles wel in een boek laten pletten. Ik heb ook zo n stick gekocht waarmee ik al mijn verhalen opsla en ook dat was onwennig. Normaal rook ik die dingen en de laatste tijd doe ik dat zelfs op recept en daar ben ik heel trots op. Het moment dat ik van de dokter een recept kreeg voor medicinale weed zag ik zelf als het behalen van een diploma voor het heerlijk roken van jointjes. Walgelijk woord trouwens, in Engeland noemen ze die dingen spliffs en ook daar geef ik mijn goedkeuring niet aan daarom hou ik het maar op mijn rokende medicijn. Sinds ik dat recept heb rook ik overal en als iemand mij daar op aanspreekt dan zeg ik dat ik mijn medicijnen van de dokter aan het oproken ben. Over enkele ogenblikken wordt deze blog geïnterrumpeerd door de reclame piep, piep, piep piep, piep, piep, NIEUW, NU NOG NIEUWER, BARTCROOS.BLOGSPOT.COM!!!!!

Een bosje stelen

Mijn vader kwam op vrijdagmiddagen wel eens vreselijk laat terug van zijn werk. Wij zaten dan al lang aan tafel en moesten af en toe onwillekeurig kijken naar het volle bord dat steeds minder dampte. Mijn moeder haar humeur zag je met de minuut slechter worden tot we het brommertje van mijn vader hoorden. Je zag dat mijn moeder al zat te denken aan wat ze haar echtgenoot zou gaan zeggen. Toen mijn vader eenmaal binnen was gaf hij mijn moeder een bos stelen. De bloemblaadjes waren op de een of andere manieren allemaal losgelaten maar dat was hem niet opgevallen. Het waren chrysanten geweest dat kon je nog zien aan de blaadjes. Mijn moeder vond het niet leuk, woedend pakte ze de bos stelen van mijn vader aan en ging er in het wilde weg mee meppen. Mijn vader maakte dat hij weg kwam en mijn moeder ging al meppend met haar stelen achter mijn vader aan. Op een gegeven moment kwam mijn moeder weer terug en haar bos stelen was gebroken. Mijn vader had zich een veilig heenkomen gezocht en was zich waarschijnlijk nogsteeds aan het verstoppen achter de geparkeerde auto’s. Het weekend dat volgde was een stuk minder spectaculair.

niet grappig

Duif was een stuk jonger dan mijn vader. Hij scheelde wel zo’n 15 jaar met hem en hij was ook jonger dan andere collega’s. Dat heb je tegenwoordig veel minder, dat er zo’ n groot verschil zit in de leeftijden van collega’s maar vroeger was dat kennelijk normaal. Duif werd door iedereen grappig gevonden omdat hij jong was. Mijn moeder vond hem ook grappig en mijn oudste zus noemde hem grote broer. Toen ik twintiger was heb ik nog eens op zijn kinderen gepast en wat mij toen opviel was de Nederlandse vertaling van mein kampf in de boekenkast. Tijdens de laatste dagen van mijn ouders toonde Duif zich een echte vriend want hij kwam vaak over de vloer en af en toe ging hij zelfs met ze weg maar zelfs toen vond ik Duif nog niet grappig. We zijn nu drie jaar verder en de tijd heelt alle wonden maar desondanks geloof ik niet dat Duif inmiddels grappig is.

De mevrouw van de gemeente

Vandaag kwam er een dame van de gemeente op bezoek. Ik had een aanvraag ingediend voor een verhuisadvies en een vervoersvoorziening. Ik ben uit mijn driewieler gegroeid en mijn inschrijving als woningzoekende moet worden aangepast. De dame kwam kijken in wat voor staat ik was en de staat waarin ik woon. Met mij gaat het best aardig en mijn poppenhuisje is beslist wat te klein. Het moet allemaal leiden tot andere woonruimte en nog snel ook want ik moet voor het eind van het jaar uit mijn poppenhuisje. De hospita gaat haar huis verkopen en vertrekt daarna richting Zutphen. Lijkt me niet leuk om daar als westerling te komen wonen. Een veel kleinere gemeente in een andere provincie die in haar denken nogal verschilt met wat er gangbaar is in de randstad. Een wildplasser wordt doorgaans in Zutphen zwaarder gestraft dan ik Haarlem omdat de rechtsorde in Zutphen nou eenmaal wat sneller geschokt is, maar dit terzijde. Waarschijnlijk zit ik met de kerst al ergens anders en dat kan nooit erger zijn dan mijn laatste kerstmis. Ik kwam op eerste kerstdag beneden want ik had kort daarvoor een slaapkamer gekregen. Ik nam plaats aan de verlaten eettafel en daar heb ik een half uur gezeten. Na een half uur zei mijn jongste pap, er ligt nog een pakje voor je onder de boom. Toen ik het pakje had uitgepakt ben ik maar weer naar de slaapkamer gegaan want er was toch niemand die met mij wilde praten. De rest van de kerstmis was al niet veel beter en ook de apotheose, de oudejaarsavond was er een voor in de boeken. Kort daarna het poppenhuisje waar ik nu zeven maanden zit en de toekomst is nu weer eens volledig onbekend. Een heel huis, een etage, met een tuin of zonder. Ik wil drie slaapkamers of meer. Een vaste slaapkamer voor mijn meiden want dat komt in een contract te staan en een kamer voor een logee want ik wil graag mensen om mij heen en ik kan niet al te lang alleen zijn, ik wil een huis waar liefde in zit, waar respect is onder elkaar en saamhorigheid zo van wij vormen een front tegen de rest van de wereld, niemand kan ons wat maken want wij steunen elkaar. Zo’n huis sta ik nu dus nu voor ingeschreven en die mevrouw gaat het allemaal voor me regelen.

Oorlogspad

Geachte heer, mevrouw, mijn heffingsplicht is vervallen nadat ik mijn woonruimte heb verlaten. Omdat u bij het vaststellen van de aanslag daar helaas geen rekening mee hebt gehouden is mijn aanslag verminderd met 108,75 euro. Ik hou toch nog een aanslagbedrag over van 83,10 euro. Nou wil ik graag betalen voor dingen die terecht zijn maar ik woon hier in een poppenhuisje van 3x4, mijn hond neemt ook nog een beetje ruimte daarvan in, ik heb geen eigen wc, douche of keuken. Mijn huis is mij ontnomen evenals mijn kinderen. Mijn erfenis is mij afgenomen, mijn ouders doen het niet meer, ik kreeg een hersenbloeding en ik vraag mij dus oprecht af of er nog iets is van levensvreugde waarvoor ik 83,10 euro dien te betalen.

Het lintje

Mijn moeder heeft haar lintje nog op. Ze was er eigenlijk altijd zo trots op dat het lintje nooit afging en dat hebben we maar zo gelaten. Toen ze hem kreeg hebben we allemaal nog zo staan lachen omdat iedereen het zo onterecht vond maar tijdens de receptie stond iedereen weer in het gelid en de kaken bleven op elkaar. Na afloop naar huis hebben we echter weer allemaal vreselijk moeten lachen. Ik droeg vroeger ook wel van die speldjes met namen van punkbands erop en soms dragen mensen wel eens een speldje van het werk. De burgemeester heeft zelfs een ketting maar dat is dan ook een heel bijzondere baan want daar is er maar een van. Toen de kist dichtmoest hebben we nog even snel staan overleggen want na de dood moest het lintje eigenlijk retour in een koffertje naar de koningin. We hebben het maar zo gelaten en ik hoop dat de koningin die dingen niet gaat tellen.

Nog steeds niet verbaasd

Het is zomervakantie, op straat is het uitgestorven en het lijkt of iedereen het wat rustiger aandoet. Bij de dokter krijg je een callcenter aan de lijn en het beëindigen van een rekening bij de bank blijkt voor de medewerker een loodzware opgave Bij de andere bank heeft een medewerker het ook al zo zwaar met mij omdat ik een meegroeirekening voor mijn dochters aanvraag. Nadat ik al een keer naar huis ben gestuurd voor de burgerservicenummers blijkt dat ik de meiden had moeten meenemen en eigenlijk had ik mijn ex ook mee moeten nemen want de meiden staan tenslotte bijgeschreven in haar paspoort. Ik kreeg vroeger van mijn opa een rijkspostspaarbankboekje met daarop 2 gulden vijftig. Hij was heel erg trots want hij had het boekje voor zijn oudste kleinkind geopend en hij had een rijke carrière opgebouwd bij dat bedrijf van het spaarbankboekje. Hij had er lesgegeven over telegraferen en op het werk had hij mijn latere oma ontmoet die telefoniste was. Ze had nog gewerkt met zo n groot schakelbord met allerlei stekkers. Een lang huwelijk hebben ze gehad en twee dochters kwamen uit het huwelijk voort. Ik ben die oudste kleinzoon en ik ben nooit meer verbaasd, ook niet omdat ik geen spaarbankboekje kan openen voor mijn dochters, ik ben niet verbaasd.

Een beroerte is zo gek nog niet!

Hoera, ik heb een hersenbloeding gehad! In de taal van doktoren wordt het een CVA genoemd en als mensen op straat mijn wel en wee bespreken dan is het een beroerte maar een ding staat vast, ik heb hem echt gehad! Het heeft daarna natuurlijk wel wat gekost, een erfenis en een huwelijk, mijn woonruimte en al mijn bezittingen maar het resultaat is er dan ook naar want ik ben er weer helemaal klaar voor! Ik kreeg zomaar een nieuwe fiets en als het goed is dan gaat mijn woongemak ook met rasse schreden omhoog. Ik wordt ook ontzien met werk want iemand met een hersenbloeding kan je niet al te veel belasten. Ik heb het dan natuurlijk nog maar over slechts een klein deel van mijn leven want er is nog meer nog heel veel meer. Ik ben een compleet ander mens geworden, veel gevoeliger en toegankelijker en nog aardig bovendien. Met nog veel meer interesses en dan vooral op andere vlakken. Dingen zien aankomen, contacten met het verleden, urenlange gesprekken met overledenen maar ik kan het maar beter niet benoemen want als je het tegen de verkeerde zegt dan zit je nog voordat je met je wenkbrauwen kunt knipperen veilig opgesloten en dan kan ik niet meer met de hond uit. Er zijn veel gradaties van mensen die zo n aandoening hebben gekregen, ik heb ze allemaal gezien in het hersteloord. Niet meer kunnen lopen, niet meer kunnen praten, ik heb geluk gehad want de belangrijke dingen doen het nog steeds. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen zo n hersenbloeding en eigenlijk moet het voor iedereen toegankelijk worden gemaakt middels een standaard opname in het ziekenfondspakket. Een beroerte, dat is lang zo gek nog niet!

De meubelboulevard

Het was Pasen 2008 en de tijd was rijp voor een volgend dieptepunt dus namen we de pausmobiel naar de meubelboulevard. Ik was nog nooit aanwezig geweest bij zoiets dergelijks dus ook dit kon er nog wel bij. Na het saucijzenbroodje met koffie en de miniatuur kinderboerderij was het aansluiten in een lange rij van vee dat zich van meubel naar meubel verplaatste en vergat te applaudisseren. Er was niet veel ruimte om te bewegen dus hoesten kon ik niet en ik vraag me dan ook af om een lopende band niet veel gemakkelijker is om al dat vee te vervoeren. Er was wel een enorm hoogtepunt die dag, een naamgenoot van mijn ex maar daar kon ze ook niets aan doen en wat had ze een uitstraling zeg en dan die schoonheid! Inmiddels was het tijd om naar huis te gaan want de aardappelen moesten nog worden geschild en bovendien moesten de kinderen op tijd naar bed want morgen weer school en de pausmobiel kon ook nog vertraging oplopen maar wat heeft die meid de tweede paasdag 2008 opgevrolijkt zeg!

Eens was ik lief

Eens was ik nog lief, tranen, ontboezemingen en nog veel meer ontboezemingen. Ik doe er niets mee want het is mij ooit toevertrouwd. Gedrag overgehouden van mijn opvoeding, beetje het gedrag van een gentleman. Sorry zeg. Kinderen, vakanties of nog erger, van die parken met huisjes, een kampwinkel en een kantine. Het kan nog erger, nog veel erger, een ponypark! Weer een kantine en weer diezelfde huisjes en dan een paard ophalen dat een slechte bui heeft. Pas op voor uw schenen! Je laat ook veel achter in al dat geluk, je ouders, je gezondheid die na een beroerte toch een tikkie anders is, je geld dat eigenlijk in een erfenis zat en dan ben je er wel zo n beetje want mijn waardigheid verlies ik nooit. Twee keer bijna dood inclusief de ervaringen die daarbij horen, ziekenhuis en daarna revalidatieoord, tien weken van een mensenleven, zelden of nooit bezoek, mijn familie, no thanx, allemaal dood, haar familie, kweenie, misschien geen tijd of geen belangstelling of misschien vinden ze mij gewoon niet aardig. Kennissen, nee, die zijn toch echt allemaal weggepest op die ene persoon na, die zich geen houding wist te geven en daarom maar weer snel wegging. Thuiskomst, alleen in een leeg huis, de hond is wel blij! Verhuizen, weg uit de familiewoning die al sinds 1926 bezit is van mijn familie maar die ik noodgedwongen door een foutje in een testament moest verlaten, een huurwoning, een krot waar mijn hele erfenis in gaat zitten om het weer bewoonbaar en leefbaar te maken, de buurt, voor iedere deur een aannemersauto en ieder poort of hek is opgebouwd uit rabatdelen. Krijgt u een beeld? Ik ben ineens niet meer lief want ik lijk niet meer op diegene die op de trouwfoto’s staat. Mooie boel! Scheiden dan maar en dat gaat heel erg lang duren! Ik pakte het weinige dat van belang was en ging op kamers bij een hospita, de hond paste er nog net bij. Zes maanden verder, het schiet op, bijna kerstmis. Ik ben steeds een beetje minder lief alleen de kinderen verbinden ons nog. Ik kan nog heel veel meer zeggen maar eens was ik lief.

Dag lieve Caren

Mijn ouders hadden een nieuwe achterbuurvrouw gekregen in het bejaardenhuisje. Niet een oudje zoals al die jaren daarvoor maar een jonge meid, slechts vier jaar jonger dan ik. Ik vond het interessant en ging mijn auto wassen want ik wist dat ze zou langskomen en toen dat ook eindelijk het geval was hebben we een lange tijd gepraat. Veel overeenkomsten, veel van dezelfde muziek en interesses en na verloop van tijd nam ik haar voor een lang weekend mee naar mijn huis in het verre Doetinchem en daar hebben we onvergetelijke dagen gehad met veel drank, seks en cadeautjes want die gaven we elkaar als we in het centrum boodschappen gingen doen. We gingen ook naar zo n natuurmeertje, dat heb je veel in het oosten, gewoon een lap gras of zand en dan een meertje waarin je kunt zwemmen of op een andere manier kunt recreëren. Urenlang zijn we in het water geweest want thuis was het veel te warm en ik zal nooit de lange omhelzingen in het water vergeten. Het weekend ging snel voorbij en dat was maar goed ook want haar medicijnen lagen thuis en die had ze hard nodig want anders ging ze rare dingen doen. Op een gegeven moment mocht ze verhuizen naar een wat gerieflijker woning, een flat met een grote woonkamer en alles een stukje minder afgeleefd dan in het bejaardenhuisje. Bij de verhuizing ging ik haar helpen met de zware dingen zoals de wasmachine. De woning werd een huis en ik was er vaak, na het werk of zomaar en meestal was het leuk. Behalve die keer dan dat haar ziekte aan de oppervlakte kwam en ik haar niet herkende, wat was dat een schrik. Ze wilde mij een tijdje niet meer zien om tot zichzelf te komen en in die tijd luisterde ik nog goed. Na korte tijd zag ik de rouwadvertentie in de krant en ik wist niet hoe ik daarop moest reageren. Ze zit nu in mijn hart en ik praat nog vaak met haar. Wanneer ik verdrietig ben of juist heel erg vrolijk en dan denk ik aan alles wat we samen hebben beleefd. Ik neem haar met me mee zolang ik verder leef. Dag lieve Caren. .

Tante Han in Amsterdam

Amsterdam heeft iets magisch, het provinciestadje waar ik al zo lang woon, is in bijna niets te vergelijken met Amsterdam. Een stad als Londen heeft dat ook, dat magische, een geheel eigen uitstraling die bepaalde gevoelens oproept. Als kind kwam ik er al graag. Mijn tante, de zus van mijn oma van moeders kant woonde op twee hoog aan de Vijzelgracht op nummer 10. Ik heb het huis de laatste jaren regelmatig op televisie gezien want nu staat de hele boel daar op instorten als gevolg van het gegraaf voor de noord zuid lijn. Tante Han had zo n ouderwetse crapeau en die duwde ik altijd naar het voorraam om trams te tellen. In die tijd had je grijze trams maar het was een sport om de blauwe trams te tellen want voor de grijze trams had je blauwe. We gingen ook vaak naar Artis of naar de roltrappen in de Bijenkorf en etalages kijken was toen ook nog leuk maar het leukste was toch de Cineac. Een bioscoop waar je na betaling vrij naar binnen kon gaan want ze hadden een doorlopend programma en als je dan iets zag dat je al eerder had gezien dan ging je weer naar buiten. De dikke en de dunne werden er gedraaid, misschien draaiden ze er ook wel andere dingen maar die ben ik dan vergeten. Een prachtige tijd heb ik daar gehad in Amsterdam en dan met name aan de Vijzelgracht. De doordringende geur van gerst van de Heineken brouwerij die iets verderop stond hoort ook nog bij het plaatje en het spelen op de zolder en de spikkeltjes mayonaise die ik op de garnaaltjes mocht doen want tante Han at geregeld een toastje met garnalen. Tante Han was een leuke vrouw. Na verloop van tijd kreeg ze een andere woning, een flat in Alkmaar. Ook in Alkmaar zal tante Han een leuke vrouw zijn geweest maar ik vond haar toch veel leuker toen ze nog in Amsterdam aan de Vijzelgracht woonde!

Niet bang voor de dood

Ik heb de dood twee keer van heel dichtbij mogen aanschouwen en daarom kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik niet bang ben voor de dood Mijn tijd was nog niet gekomen en daar ben ik heel erg blij mee want er is nog veel te doen en ik moet nog een heleboel ontdekken en er valt ongetwijfeld nog zat te leren. Het belangrijkste heb ik echter niet eens genoemd en dat zal ik hierbij dan maar doen want niemand hoeft bang te zijn voor de dood en ik kan het weten want ik heb de dood van heel dichtbij mogen aanschouwen.

De wereld is doorgedraaid

Ik denk af en toe dat de wereld is doorgedraaid. Je wordt overladen met leef- en gedragsregels en die zijn vaak zo enorm absurd dat je je afvraagt of je het wel goed begrijpt. Daarna blijkt dat je het wel degelijk goed begrijpt en dat er gewoon absurde dingen van je worden gevraagd. Ik zal daar altijd tegen strijden. De rocker in mij zal nooit met zich laten sollen en niets meer voor zoete koek slikken. Het aantal keren dat ik ja zeg zullen worden beperkt tot een absoluut minimum want de tijd van meegaandheid hoort absoluut tot het verleden.

Eindelijk vrij!

Ik ben trots op mijn werk. Het werk dat ik als musicus ooit heb vastgelegd op plaat of cd en dat daardoor een heleboel zal overleven. Die muziek zou zomaar eens ouder kunnen worden dan ik en dat is dan toch een bewijs dat ik iets tastbaars heb nagelaten. Mijn muziek werd binnen mijn huwelijk nooit gedraaid alsof het niet bestond. Pijnlijk vond ik dat altijd, dan waren er kennissen die wat wilden horen en dan werd mijn muziek overstemd door een jaloerse stem. Iemand die nog nooit iets had bereikt en dat wellicht ook nooit zal doen, met twee mooie dochters dat weer wel. Dat stak dus, maar de pijn wordt steeds minder en over een tijdje is het misschien wel helemaal weg en dan ben ik weer helemaal vrij

Harrie Kuch

Ik heb veel ongemakken gekend maar die vreselijke hoestbuien spanden toch de kroon. Om die reden noemden mijn dochters mij Harrie Kuch destijds en ik heb in die hoedanigheid menige officiële gebeurtenis waar altijd van die plechtige stiltes hangen met veel plezier wakkergehoest. Het was ook best vermoeiend want elke spier, elke zenuw werd gebruikt om tot een zo groot mogelijk volume te komen dus mijn hoestbuien zijn inmiddels legendarischte noemen. Ook de kotsbuien mag ik niet onvermeld laten maar daar waren medicijnen voor te vinden dus dat heeft minder lang geduurd en dat geldt ook voor de obstipatie waar ik van af raakte door een fles pruimensap te drinken waar ik werkelijk van ging stromen en het geïnteresseerde bezoek zat er gewoon bij want die konden geen kant meer op, we hebben het wel over woonruimte uit de jaren twintig van de vorige eeuw en wat een stank zeg, het was absoluut niet meer te beheersen en dat ging in de nacht vrolijk verder want ellende kent geen tijd en toen ging ik maar stoppen met roken want dat is beter zeggen ze.

John Lennon

De echte ware liefde heb ik nooit zo gevonden eigenlijk, het was allemaal tijdelijk, van de allereerste verkering die drie jaar duurde tot het huwelijk dat alles bij elkaar ruim tien jaar in beslag nam. Ik leef tegenwoordig niet meer een volledig publiek leven. Bepaalde onderdelen van mijn leven zal ik niet meer over schrijven omdat ik die voor mezelf wil houden. Ik sta nu op zo’n tweespalt in mijn leven, zo van er gaat iets belangrijks veranderen maar hoe dat er precies gaat uitzien dat is nog even niet zo duidelijk. Maar wat voor mij wel heel duidelijk is, dat waar ik ook woon, ik een groot bord boven de deur wil, met daarop de woorden HOUSE OF LOVE, niet een liefdesnestje of nog erger een sekshuis maar een huis waar liefde nog genegenheid betekend en interesse voor elkaar en niet te vergeten respect voor elkaar en zo weet ik er nog wel een paar maar die schieten me nu even niet te binnen. Maar als je het samenvat dan heeft John Lennon toch weer gelijk want LOVE IS THE ANSWER.

Zeker en vast

Meneer, ik ben behoorlijk teleurgesteld in uw manier van doen, ik kom van behoorlijk ver, ik ben 7 weken intern geweest en dat werd voorafgegaan door drie weken ziekenhuis en ook daarna ben ik iedere week gaan trainen dus nogmaals, ik kom van erg ver en dan wil ik niet van u horen dat ik te laat ben met betalen want als ik niet zoveel moeite had gedaan dan was ik er misschien wel helemaal niet meer geweest en dan had ik uw rekeningen nooit meer kunnen betalen. Laten we hierbij afspreken dat u mij dankbaar bent, Toon u een blij mens dat geniet van de dag, lach u te barsten om het wereldnieuws want dat doe ik ook en daarna praten we verder want die rekening moet worden betaald!

Persvrijheid

Ik wist niet het leven zo simpel kon zijn. Je delete twee namen en vervolgens kan je weer alles schrijven wat je wilt. De namen lekten informatie en zetten aan tot onbegrip en vervelend gedrag en dan is het dus simpel 2x delete en je kunt weer alles schrijven. Als alles zo simpel is dan hoop ik nog veel te ontdekken op dat gebied. Ik heb aan mezelf ontdekt dat ik er helemaal gelukkig van wordt als ik een ander blij maak. Een eigenschap die ik nog niet eerder heb ontdekt aan mijzelf en waar ik absoluut niet ontevreden over kan zijn. Het is ook wel eens fijn om bezig te zijn met iets dat louter positief is, geen negatieve bijsmaken en slechte gedachtes en herinneringen. Verfrissend is misschien wel het juiste woord!

Britta

Dag meneer, ja het is prachtig weer je krijgt weer helemaal zin in de nieuwe dag door het mooie grasveld met die spelende kinderen en die heerlijke lucht van dat pas gemaaide gras waardoor je alle ellende in een klap vergeet en ja, prachtig weer! Ik kom van ver dat hebt u goed, eerst was het de voorkamer gevolgd door de achterkamer en toen moesten we verhuizen en ik kreeg een plek in de woonkamer voor mijn matras, kussen en dekbed en na een jaar moest ik daar weg. Ik ging en na twee weken mocht de hond ook komen wonen op mijn kamertje in het poppenhuis. Kijk, daar loopt ze, die bruine met die grijze slapen. Ja, ze is inderdaad al wat ouder, in maart werd ze 10 maar ze doet het nog goed. Samenvattend moet ik u dus groot gelijk geven dat ik van ver kom en ik moet dan ook maar gelijk zeggen dat het bijelkaar heel wat heeft gekost. Het was het allemaal dubbel en dwars waard meneer en als het moest dan zou ik het gewoon weer overdoen!

Niet Verbaasd

De telefoon doet het niet meer, alle rekeningen waren al betaald en toen kwam er nog een overheen. Niet erg, bij het postagentschap betaald en na drie dagen zou de telefoon het weer doen. Een week later, de telefoon doet het nog steeds niet, opnieuw naar het postagentschap. Ja, u hebt betaald maar we kunnen u verder geen informatie verstrekken, als u meer wilt weten dan moet u maar even naar het Centrum, daar zit een winkel van KPN. U ziet, ik ben wat slecht ter been. Alleen zij kunnen u de informatie verstrekken meneer. Goh, dank voor uw uitgebreide informatie. Bij de KPN slechts twee nummertjes voor mij maar toch 27 minuten en 35 seconden geklokt. U moet telefonisch een afspraak maken met de klantenservice, pas dan gaat uw telefoon het weer doen. Mijn telefoon is toch juist afgesloten, hoe kan ik dan bellen? Dan moet u maar bij iemand anders bellen voor het maken van die afspraak. Ik zal ze wel even voor u bellen. Huh? Wij hebben uw betaling zojuist ontvangen, uw telefoon gaat het om 2 uur weer doen. Dank u voor de geweldige service

Het leven moet worden geleefd

Namedropping, ik heb er nooit aan gedaan want ik loop niet te koop met mijn privé leven. Mijn vrienden zijn mij heilig dus alles blijft in mijn hoofd en daar zit het goed. En toen kwam dus die logee met al zijn fantastische verhalen waar ik doorheen heb geprikt maar wat overbleef is toch die tip van hem. Ik moet maar eens meer gebruik gaan maken van al die namen want zij vormen wel de weg naar een nieuwe carrière voor mij. Ik denk dat comeback meer het juiste woord is maar dat gebruik ik eigenlijk nooit dus we houden het maar bij carrière. Het huidige werk neemt nog een kleine acht maanden in beslag en weliswaar kan ik daarna nog gebruik maken van een wachtgeld regeling maar ik wil ook nog wat doen met mijn leven, ik wil andere plaatsen zien, andere culturen leren kennen en vooral wil ik dat mijn oeuvre groter wordt zodat ik ooit iets nalaat waar anderen nog wat aan hebben, financieel maar ook puur voor het genot om te luisteren of te lezen. Ik wil weer het podium op en rondtrekken langs de zalen. In de zomer de festivals met de houtvuren na afloop en daarna in de bus met de vliegtuigstoelen deel ik niet meer een fles gekoelde jenever maar zware shag en verder de verhalen die het leven maken tot een aangenaam iets en de wil om te veranderen en dat ook daadwerkelijk te doen en toen was het circus weer in de stad. Alles neemt weer zijn aanvang en we gaan door met waar we ooit zijn gebleven want we krijgen er maar geen genoeg van. Het is de adrenaline die er uit moet en de diepe wens om weer wat te beleven, bijvoorbeeld dat verhaal van die drie zwartleren jackies met daarin drie rockers met fantastische kapsels die in een greppel de ontploffing van een personenauto aanschouwden of de blik van de dame die in de lift van de parkeergarage ons vol afschuw aankeek omdat we naar ui en knoflook stonken. De stemmen moesten die dag optimaal zijn want de achtergrondzang moest worden opgenomen en daar kwam die rotlucht dus vandaan maar dat kan ik die dame niet meer vertellen want ze is gevlucht, of die parkeergarage in Amsterdam waar we wel erg lang deden over het vinden van de uitgang omdat de bochten oneindig waren en daarom ben ik er weer klaar voor want het leven moet worden geleefd, amen!