Rock 'n Roll Resurrection

Het begint ineens indrukwekkend over te komen, gemeenteraad, huwelijk met kinderen, ouders overleden, beroerte, gedwongen verhuizing, echtscheiding, huisuitzetting, kraakpand, antikraakpand, dakloos, er weer boven op met een kast van een huis en een liefhebbende vriendin en nu nog trouwen ook. Ik weet nog goed hoe ik hier arriveerde, het was 12 februari 2011, ik nam een koffertje, mijn gitaar en een gecompliceerde enkelbreuk mee, niet te lang over zwetsen, het gips is er al lang af, ik ging weer lopen, ik kreeg diabetes en na drie weken ziekenhuis moest ik voor de vierde keer in mijn leven leren lopen.  Ik loop inmiddels als een opgevoerde pinguïn, maar verder is er uiterlijk niets veranderd. Het enige echte verschil is de bagage de je meeneemt, die was vroeger veel lichter, maar dankzij alle ervaringen door de jaren heen, heb ik veel mensenkennis opgedaan, daardoor is de bagage een stuk zwaarder geworden. Samenwonen doen we een kleine twee maanden, de trouwerij en onze eerste vakantie samen, zijn een kwestie van dagen. Daarna volgt er een gezinsuitbreiding, een hond, daarna rust in de tent en normaal leven. Nou normaal, dat is voor mij onmogelijk, een rocker leeft nou eenmaal anders dan de gemiddelde meneer Rutte, ik blijf zonder meer schrijven en ik zit nog in een band, die heeft momenteel een sluimerend bestaan, maar na de reünie-optredens, is daar weer tijd voor. Eindelijk het leven dat ik heb gewild, laat de kabinetscrisis maar komen! Ik gok op de derde week van oktober, rond die tijd zullen de zittende mannetjes zich beseffen dat ze door werkelijk niemand worden gesteund. Zouden ze gehuld in pek en veren het land worden uitgezet?

Song for Me

Kort daarvoor heb ik een beroerte gehad, ik kon niet lopen, kruipend ging ik naar mijn doelen, de wc, de douche en uiteraard mijn bed, een matrasje in de voorkamer met een dekbed eroverheen. Mijn vrouw en dochters waren voor een lang weekend naar de Veluwe. De hond en ik waren thuisgebleven, er stonden twee blikken in de koelkasten, voor de hond en voor mij. Twee keer per dag kwam er iemand langs om de hond uit te laten. Opeens voelde ik dat er ogen op mij gericht waren, ja hoor, een vriend! De meeste vrienden waren door mijn ex verjaagd, maar dit was een hardnekkige. Ik kroop naar de voordeur en kreeg hem met pijn en moeite open. Iemand die geïnteresseerd was in mijn wel en wee, een godswonder. Ja, dat soort dingen doe je de grootste vijand nog niet aan, na veel koffie en praten verliet hij het huis, nadat hij boodschappen voor mij had gedaan. Ik moest aan dit voorval denken na een bezoek aan de rechtbank, de bezoekregeling moet anders want mijn oudste zou mij niet meer willen zien. De rechter vroeg mij of ik niets voelde voor mediation,  het zou beter zijn om met mijn ex, bepaalde zaken over mijn dochters te overleggen. Ik moest denken aan alle bedden, de bank, stretchers en matrassen in mijn oude huis waar ik had gelegen omdat mijn ex vond dat ik snurkte, ik moest denken aan mijn vrienden, ik moest denken aan tijden dat ik ieder woord op een gouden schaaltje moest leggen om de lieve vrede te bewaren, ik moest denken aan de verbannen hond, ze lag op de kokosmat bij de voordeur, want ze snurkte, ik moest terugdenken aan al die rotjaren en ik moest denken aan de woorden van de vriend bij mijn voorraam, hij sprak die woorden onlangs:" je moet geen overleg hebben met die terrorist, ze doet alleen maar wat ze zelf wil". Nee rechter, ik voel daar niets voor, ik dank de dag waarop de echtscheiding werd uitgesproken en ik heb totaal geen zin om ooit nog een woord met dat mens te overleggen, dankzij haar heb ik mijn oudste dochter al 9,5 maand niet gezien en mijn jongste heb ik 4 maanden niet gezien, ik heb niets te vertellen en ik hoor slechts iets als het mijn ex uitkomt. Zonde van de tijd om met zo iemand iets gezamenlijk te doen. Ik ga liever kijken hoe het gras groeit!