Everyday is like Sunday

Ik denk dat het tussen mij en zondag nooit meer iets gaat worden, er is geen klik, zouden ze tegenwoordig zeggen... In het verleden is er teveel gebeurd om daar stilletjes aan voorbij te gaan en dat zal zondag weten ook! Ik rolde in 1960 van de band en destijds was uiterlijk vertoon zeer belangrijk, zo reed mijn vader gedurende de werkweek op een brommert, een grijs rookgeval dat je moest aanlopen, een Mobylette. In zijn vrije weekend reed hij in een Mercedes uit het wijnjaar nul, maar het was wél een Mercedes en dat viel op naast al die Jappen. Op zondag gingen we gezellig doen want het was tenslotte zondag. Dus gingen wij iedere zondag naar de ouders van mijn vader in Leersum. Ik moest altijd mijn lakense pak aan, dat bestond uit een terlenka prikbroek, een overhemd met een overdosis stijfsel, een stropdas met een elastiekje en zwembad schoenen. Dat zijn schoenen met opstaande randen zodat het water erin blijft staan. Die broek en overhemd vormen al mijn hele leven een knetterende nachtmerrie want ik kon er niet in bewegen, zodra ik dat deed, ging alles afgrijselijk prikken. In de auto was het nog te doen, maar zodra we er uitgingen, begon de ellende. Op een gegeven moment dacht ik de oplossing te hebben, ik trok mijn pyjama onder de kleren aan. Tot mijn moeder ontdekte dat ik vals speelde, en toen begon de ellende van voor af aan. Daarna kwam de bevrijding in de vorm van sporten op zondag, ik hoefde daarbij mijn terlenka prikbroek niet aan. Ik heb bij nader inzien nooit meer zo'n broek aangehad maar toch heeft dat ding een blijvende indruk achtergelaten voor de rest van mijn leven. Best knap eigenlijk voor zo'n C&A-broek!