Here we are Nowhere

Het is minimaal drie levens geleden, ik zat in de tweede klas van de lagere school en de kalender was de 1967-editie. Ik wilde het klaslokaal binnengaan maar een zeer opgewonden leerkracht stond bij de deur om iedere passant te vertellen dat er een prins was geboren. Volgens de leerkracht was de geboorte heel erg bijzonder omdat het hier ging om een troonopvolger van de koningin. Natuurlijk moest de zittende koningin nog wel even doodgaan en worden opgevolgd door haar dochter, maar daarna was het toch echt de beurt aan de baby! Het is dat ik een beschuit met muisjes kreeg, want ik vond het niet zo'n sterk verhaal en bovendien had ik het niet zo met Koninginnedag. In de daarop volgende jaren werd er nog een bataljon aan prinsjes geboren en dat maakte het voorval nog onbelangrijker dan het in mijn ogen al was. Twee levens later werd de voormalige baby onze koning. Iedereen was een aantal jaren ouder geworden maar verder was er weinig veranderd. De prinsjes waren in de tussenliggende jaren goed getrainde deelnemers aan spelletjes geworden, WC-pot werpen, zaklopen en spijkerpoepen waren hun specialiteit geworden, ze werden onverslaanbaar! De prinsjes waren ook aan de vrouw geraakt, de ene nog onverstaanbaarder dan de ander want zo hoort het aan het koningshuis. Met Wassenaarse kapsels en de air van een airfryer, distantieerden de meisjes zich van het gepeupel dat het moest doen van de bijstand, de prinsesjes konden tenslotte levenslang en op kosten van de staat met een hete aardappel praten. De koningin werd dus een koning, de prinsjes werden mannetjes met een corpsballen hoofd, hun vrouwen kregen vreemde kapsels in de vorm van een hoedje en hun accent is - tot en met heden- voer voor psychologen, de koninginnedag is nog steeds een dag om in bed te blijven en het is vooral zaak om uit de buurt van de oude koningin te blijven want voor je het weet krijgt ze een woedeaanval. Leve de koningin!