Psycho Chicken!

Ha, vanavond lekker plofkip eten! Ik hou van plofkip en natuurlijk, het is vleesch nog visch, maar als alternatief is het erg lekker en nog betaalbaar ook. Plofkip is redelijk goedkoop in de aanschaf, precies wat arme mensen nodig hebben, want een rondje supermarkt is tegenwoordig toch al een voorbode voor de schuldsanering en daarom vul ik mijn maag liever met de goedkope plofkip. Goed, ze hebben maar een kort leven gehad, ze zaten ik een piepklein hokje met een aantal collega's en ze zijn nooit buiten geweest, maar een plofkip is dan ook geen bentleykip. Bentleykippen lopen de hele dag los en ze leven veel langer voordat ze naar de peperdure poelier gaan. Plofkip moet je eigenlijk als kipvervanger zien, net zoiets als die gekweekte vissen, zoals bijvoorbeeld paling. Het begint allemaal op een hetze te lijken, roken is slecht, dus onbetaalbaar, drinken is slecht, dus we maken het onbetaalbaar, plofkip is slecht, dus we gaan de mensen hersenspoelen. Ik zit toch ook niet te zeuren over wortels, die dingen zijn bedoeld als voedsel voor konijnen en varkens, daarom kunnen wortels peperduur worden gemaakt, want er zijn veel geitenwollensokken types, die de wortels in een cake of taart verwerken. Nee, de plofkip moet blijven en ik voel ook wel wat voor plofschnitzel en plofharing!

Starfucker!

Goh, dat is me nou toch ook wat zeg, Patricia Paay  heeft een boek geschreven!  Zoiets is natuurlijk wereldnieuws want werkelijk niemand had verwacht dat ze kon schrijven en als je kunt schrijven, dan moet het lezen ook geen probleem opleveren want je moet na het schrijven tenslotte je fouten eruit kunnen halen. Paay heeft nogal bizarre dingen geschreven, ze denkt namelijk dat ze met zo'n beetje iedere man het bed heeft gedeeld. De mannen die in het boek worden genoemd, haasten zich met het ontkennen van het hele verhaal, ze generen zich om in één adem te worden genoemd met de bejaarde vrouw. Paay is bekend geworden van een liedje over tomatensap uit de jaren zestig, verder is ze enorm in bekendheid gestegen nadat haar jongere zusje een wereldwijde hit had gezongen. Daarna ging ze een flink aantal jaren om met een veel jongere discjockey, hij stond behoorlijk in de belangstelling waardoor er ook over Paay werd geschreven, Paay stond dus al bekend als starfucker, op het matras wipte zij zich omhoog in de pikorde, en daar heeft zij grotendeels haar bekendheid aan te danken. We zijn inmiddels bij het volgende Paay-hoofdstuk aangekomen, het schrijven over al haar bedavontuurtjes. Het zal ongetwijfeld het laatste hoofdstuk zijn, de minnaars staan niet meer in de rij voor de inmiddels 64-jarige vrouw en bovendien lijkt het erop dat het geheugen haar in de steek laat, ze denkt dat ze met alles en iedereen het bed heeft gedeeld, maar alles en iedereen weten van niets. Een beetje zielig geval, die mevrouw Paay, de laatste stuiptrekkingen van een voormalig bekende Nederlander!

As Tears Go By

De jaren gaan ongemerkt snel voorbij, weliswaar een teken dat het lekker gaat, maar af en toe moet ik toch even stil staan bij gebeurtenissen met enorm veel impact. Elf jaar geleden werkte ik bij de radio, ik had daar iedere werkdag een eigen nieuwsprogramma en ik schreef teksten, interviewde voor dat programma en monteerde de interviews tot een beluisterbaar geheel. Op 6 mei zou ik Wim Kok een uur lang in mijn programma krijgen, hij was die dag op verkiezingstournee in mijn woonplaats en hij zat in zijn laatste periode als minister-president. De twee weken voorafgaand aan het interview had ik gewerkt aan een draaiboek voor de uitzending, de onderwerpen waar we over gingen praten moesten vooraf bekend zijn bij de RVD, er waren heel veel uren in het voorbereiden van de uitzending gaan zitten.  Drie kwartier voordat Kok zou komen belde mijn baas, hij werkte op het mediapark in Hilversum en had gezien dat Pim Fortuijn op de parkeerplaats was neergeschoten. Fortuijn had op dat moment enorm veel aanhangers en de kans was groot dat hij de verkiezingen zou winnen. Ik belde daarna onmiddellijk met de voorlichter van Kok, hij wist nog van niets, en hij zou mij laten weten wat er verder ging gebeuren......... Een kwartier later ging opnieuw de telefoon, Kok zat in zijn bolide richting het Binnenhof. Achteraf gezien was dat hard nodig, het land was in rep en roer, er hing een grimmige sfeer en een staatsgreep was op dat moment niet ondenkbeeldig, er moest rust komen en de minister-president was daar hard bij nodig. Elf jaar geleden, wat kan er in zo'n periode veel veranderen zeg: Fortuijn overleefde de aanslag niet, zijn partij werd de grootste, maar is door interne verdeeldheid kapot gegaan, Kok was nog maar kort premier, hij heeft nu een leven in de luwte. En ik? Ach onkruid vergaat niet, mijn ouders zijn intussen overleden, met mijn zusters heb ik geen contact meer, ik bleef nog drie jaar in andere functies bij de media werken, voordat ik een baan in de politiek kreeg, ik kreeg een beroerte waardoor ik niet meer mag werken, mijn huwelijk hield niet stand, maar ik schrijf nog steeds en sta nog volop in het leven. Maar af en toe moet ik toch even terugdenken aan die roerige tijden!