Roots, Radicals And Reggae

Ik ben voorbereid op een subtropisch Pasen, ik heb een haarband geknipt uit een oude handdoek en ik heb een korte broek en shirtjes gekocht, ze zijn weliswaar te klein, maar dat kwam doordat degene die mij rolde, last van haast had, geeft niks, de korte broek kan ik wel aan en morgen gaat de schaar in een shirtje om de mouwen eraf te halen, bovendien ben ik blij dat ik naar de winkels kon omdat ik er al 3 dagen om verzocht had. Vorig jaar had ik rond deze tijd een pakket bij UPC, telefonie, internet en televisie, het heeft maar 3 weken gewerkt omdat de stadsbank het zonde van het geld vond, daarna ging ik alles weer illegaal doen, en dat is tot het allerlaatste moment goed bevallen, ik heb een grijs kabelkastje opengetrapt om mijzelf weer op de televisie aan te sluiten en internet plukte ik gratis uit de lucht, voor het belwerk heb ik maar een goedkoop prietpraat ding aangeschaft. Ik heb vorig jaar trouwens de fout gemaakt om geheel volgens de geest van Pasen te handelen, ik heb contact gezocht met familie waar ik 5 jaar niets van had gehoord, mijn grootste fout van vorig jaar, het geintje heeft mij in totaal 700 euro gekost omdat ze mij voor dat bedrag hebben opgelicht, jammer dan. Ik heb er veel van geleerd en ik zal nooit meer contact opnemen met familie, dat is vrij makkelijk, er zijn er nog maar 2 over, hun nummers heb ik niet meer en in het hoofd heb ik geen familie meer, dat kost tenminste geen overbodige cadeaus meer!

Life Is For Living

Ik begin het nu toch echt weer te doen, de hechtingen zijn eruit, ik mag mijn spieren weer belasten en de fiets staat in de oplader, laat het mooie weer maar komen! Die directeur van Chemie-Pack zag ik op de televisie en die zal het waarschijnlijk nooit meer doen, het nieuws over de enorme brand bij zijn bedrijf beheerste wekenlang de media, zijn vergunningen waren aan alle kanten geschonden, hij had geen bedrijfsbrandweer en hij heeft duizenden mensen in gevaar gebracht met zijn chemische rommel. Hij toont voor geen cent berouw, heeft totaal geen empathie voor alle slachtoffers en loopt alleen maar te zeuren over zijn bedrijf en een eventueel faillissement, ik kan maar een ding hopen, zo snel mogelijk een faillissement, rijen deurwaarders op de stoep, leven van 40 euro in de week en vervolgens eindelijk eens stilstaan bij al het leed dat hij een grote groep mensen heeft aangedaan. Ik noem nog niet eens alle deskundigen die de revue zijn gepasseerd om de televisiekijker uit te leggen dat chemische troep in je spruitjes gevaarlijk is, dat je ze eigenlijk alleen nog maar als waxinelichtje kunt gebruiken. De nasleep met al die deskundigen was uiteraard vervelend, bovendien hebben die deskundigen nooit iets toegevoegd aan wat wij allemaal al wisten, de veroorzaker verdient straf, met de directeur van Chemie-Pack komt het nooit meer goed, maar ik doe het dus weer!

Livin' In The City

Voor het eerst in een kleine 10 weken heb ik mijn woning verlaten zonder medische redenen, geen operatie, geen foto’s, geen fysiotherapeut en zelfs geen tenenpulkster, ik moest op pad om een uitkering aan te vragen. In een personenauto en slechts bewapend met loopkrukken heb ik de slapende ambtenaren bezocht, ik ben slechts een keer naar een ander loket doorverwezen en het wachten duurde maar een uurtje, een ding is zeker, de ambtenaren doen het nog! Ik hoef nog maar 2 maanden te wachten en daarna heb ik weer geld! Het lopen van die paar meters maakte mij overmoedig, na thuiskomst heb ik een lange periode mijn rolstoel niet aangeraakt en toen ik rond halfacht enigszins groggy naar mijn huisje ging, moest ik noodgedwongen weer in mijn schietstoel, ik was lens. Ik heb er een tijd naar uitgekeken, mijn rol als gehandicapte is tot dus ver matig bevallen, ik wil beweeglijk kunnen zijn, lopen, fietsen en binnenkort ga ik ook maar eens proberen te hollen, wellicht val ik nu niet meer om. Petje af voor alle mensen die hun rolstoel nooit meer kunnen verlaten, het leven van een rolstoeler is loodzwaar, het doet pijn aan je kont en je kunt nergens bij, als je iets laat vallen moet je wachten op visite zodat het weer opgeraapt kan worden, daarom heb ik maar besloten om nooit meer per rolstoel uit te gaan, ik pak gewoon weer mijn trouwe driewieler, die is ook beter in het bochtenwerk!

Dead Man Walking

Het leek wel alsof mijn rechterkruk na iedere stap een natte scheet liet, pffft, hoorde ik aldoor, te vaak dus om iedere keer sorry te zeggen. Opnieuw leren lopen is serieuze shit, ik loop met 2 krukken en de fysiotherapeut loopt mee om mij in geval van nood te kunnen opvangen, 100 meter heb ik gelopen, daarna moest ik met mijn gewrichten draaien en toen zat het er op. Nog een week of 2, dan kan ik weer alles zelf doen, in totaal ben ik dus 11 weken bezig geweest met de naweeën van het anti-zorghotel, fijn dat ze dat niet weten want ik zou anders vast en zeker een aanvullende rekening krijgen. Morgen moet ik naar de politie en naar de publieksdienst, ik moet een uitkering aanvragen maar ik ben een aantal pasjes kwijt dus eerst even aangifte doen. Het begint dus allemaal de goeie kant op te gaan, als er weer geld is en als ik kan lopen dan kan ik alles weer zelf doen, ik heb de laatste tijd veel uit handen moeten geven en dat is niks voor mij, ik ben het liefst zelf verantwoordelijk voor mijn daden.