BartBlog!!!!!!: Hiroshima Mon Amour

BartBlog!!!!!!: Hiroshima Mon Amour

A Sort Of Homecoming

Schalkwijk is een heel grote buitenwijk van Haarlem, ik ben er opgegroeid, vanaf mei 1965 tot ergens in 1981 heb ik er gewoond, mijn ouders zijn er tot hun dood in 2006 blijven wonen, dus ik heb met eigen ogen kunnen zien hoe de wijk veranderde. Net als in veel andere steden klopte het spreidingsbeleid van buitenlanders niet, ze werden allemaal vlak bij elkaar gezet, zo kreeg je acht gezinnetjes in een portiekflat, slechts een van de acht was een Nederlands gezin. Inburgering gaat goed als allochtoon en autochtoon met elkaar omgaan, zet je alle buitenlanders bij elkaar, dan kan je het schudden, ondanks al die dure cursussen. Ik heb altijd gezegd dat ik nooit meer terug wilde naar Schalkwijk, toch ben ik na 5 weken wonen blij dat ik hier weer zit, terug naar de roots, veel oude bekenden, nog meer herinneringen. Als ik weer mobiel ben ga ik absoluut oude kennissen opzoeken. Ik zie mijzelf de komende jaren hier wel blijven zitten, zeker tot de 16e verjaardag van mijn jongste, ze is nu 7 jaar, dus nog 9 jaar te gaan, kinderen moeten op hun ouders kunnen terugvallen, ook als ze niet meer bij elkaar zijn, wat ik daarna ga doen weet ik niet, ik hou niet zo van lange termijn planning, ik leef vandaag en ik zie nog wel wat ik morgen doe, ik kan hooguit gokken dat ik dan in Engeland zit, maar zelfs dan, moeten mijn kinderen ermee instemmen, ik ben af en toe best wel een doetje!

Now I Wanna Sniff Some Glue

Spul om mee te spelen had ik al gekocht, gisteren drinken, chippies, koek en snoep, pa is er helemaal klaar voor, mijn dochters komen zondagmiddag langs. Ik wil ze niet verwennen, ik weet dat het niet goed is, toch ga ik iedere keer overstag, zal wel komen doordat ik trots op ze ben. Het weekend komt er weer aan en vanochtend had ik enorme last van haast, een zonnige tuin en geen wind, tijd om naar zuurstof te happen en sjekkies te roken, nog maar een week of 6 en ik kan op zaterdagmiddag in het centrum weer vrouwen kijken vanaf mijn favoriete bankje, da’s toch wel een hele grote hobby, kleur, haar, gewicht, leeftijd, het maakt mij niet uit, ik ben een liefhebber, sorry voor mijn vergrijp edelachtbare! Het komt denk ik ook wel door de omstandigheden, mensen komen weer uit hun bunker, terrasjes zijn weer bevolkt, het lijkt zelfs of de mensen wat aardiger tegen elkaar zijn, slechts de houtskoollucht van barbecues is een minpuntje van de zomer, zum kotsen! Nog 13 dagen en dan mag ik weer naar het ziekenhuis, mijn gips gaat er dan af en er wordt een schroef uit mijn enkel gehaald, dat laatste klinkt wel heftig, alsof ik met schroefjes en boutjes, hier en daar een spijker, in elkaar zit, ik hoop maar dat ik na de ingreep niet ineens uitelkaar val. Uiteraard hoop ik dat ik nooit meer in het gips kom, mocht het nog een keer gebeuren, dan wil ik superlijm om te boel weer aan elkaar te krijgen, dat is sneller en goedkoper!

Mr Know It All

Ik was er vooraf al bang voor, in verband met de penibele situatie in Japan zijn er deskundigen van stal gehaald, stralingsdeskundigen, oud-journalisten, kernfysici en mensen die ooit Sushi hebben gegeten. Het is een raar fenomeen van deze tijd, 10 jaar geleden werden de deskundigen al op de hak genomen bij Keek Op De Week van Van Kooten en De Bie, dat heeft eigenlijk niets geholpen, het fenomeen is alleen maar groter geworden, iets bijzonders in Amerika, Maarten van Rossum op tv als Amerikadeskundige, is er een voetbalwedstrijd gespeeld, Jan en/of Youri Mulder komen op tv om te vertellen wat je ervan moet vinden. Om gek van te worden, die deskundigen, ze zitten tegenwoordig in elk praatprogramma, Frits Wester, Bart Chabot, Frits Barend, Ronald Waterreus en niet te vergeten onze troetel Surinamer Prem. Er komt uiteraard niets zinnigs uit en het voegt ook niets toe aan het inzicht dat je hebt over het onderwerp, deskundigen zijn gewoon ordinaire zakkenvullers, de kwakzalvers van deze tijd, zou dat eigenlijk veel schuiven, als je door het leven gaat als deskundige, het is in ieder geval een leuke aanvulling op het basisbedrag dat er maandelijks binnenkomt, wellicht is het wel iets voor mij, ik hou van Sushi dus ik ben absoluut Japan deskundige, voor muziek en politiek kunnen ze mij ook van stal halen, weet iemand wellicht het uitzendbureau of het overkoepelend orgaan voor deskundigen, een extra zakcentje is nooit weg!

Sappie

Ik ben blij dat gisteren bepaalde dingen het ineens weer gingen doen, draadloos internet werkte voor het eerst sinds een week, ik schrijf iedere dag, en al die blogs zijn op BartBlog!!! (bartcroos.blogspot.com) belandt, alleen een recent verhaal over Japan ging naar de sociale media, die blog, daar moeten mijn inkomsten in de toekomst vandaan komen, commercieel denken heet zo iets, geloof ik! Ik zat verder de hele dag te wachten op Mike, hij heeft een grote tas met snoertjes van mij, als de boel weer is aangesloten kan ik lawaai maken, helaas, geen Mike, ook hij zit in zwaar vaarwater, wie niet eigenlijk? Mijn escapades buiten huis blijven beperkt tot de tuin, met het OV-groepsvervoer van BIOS durf ik niet meer te reizen zonder integraalhelm, die ene smakker op het plaveisel waardoor ik een hersenschudding opliep, is wat mij betreft wel genoeg, mijn ex wilde komende zondag afspreken in de Hout, daar kan ik alleen maar met BIOS komen, ik ben geen slappeling, maar ik ben blij als ik de 31ste loopgips krijg, ik zit niet te wachten op nog meer averij. Het leven in Japan begint steeds ergere vormen aan te nemen, Frankrijk heeft zich met haar hulp al terug getrokken omdat ze de voorzorgsmaatregelen slecht vinden, ik moet er ook niet aan denken hoor, heb je in de tuin een sjekkie gerookt, moet je eerst je jas laten vernietigen om in je huis te komen in verband met de straling, en die Libiërs maar op ons wachten, misschien kan Jolanda Sap een paar agenten sturen!

Reflections Of My Life

Niemand heeft het kunnen lezen, want al het schrijfwerk vanaf de tweede zondag in december, tot mijn komst in het anti-zorghotel, heb ik gedelete, negatieve dingen, daar heb ik geen tijd meer voor, het vorige jaar was ik druk bezig met zelfbespiegelingen, reflections of my life, dit jaar zal het een en al positivisme zijn. Dus geen gezeik over het feit dat het bezoek van mijn meiden niet doorging en geen gezeik over het gebrek aan een internetverbinding, het komt allemaal nog wel, toch kan ik sommige dingen niet laten, ik blijf het gestuntel van instanties met een gifzwarte pen beschrijven, zoals Simpel, de telefoonmaatschappij die absoluut niet simpel is, eerder verrotte moeilijk, ze denken voor je, blokkeren je simkaart omdat je in hun ogen teveel belt en ze reageren niet op mailtjes, zullen we ze in het vervolg Lastig noemen? Volgende week maak ik mijn overstap naar Ben, ik hoop dat zij simpel doen, de internetaansluiting en de vaste telefoonaansluiting zijn aangevraagd en ik woon als god in Frankrijk. Ik wordt momenteel uit mijn dips getrokken door een hele goeie vriend en komende zomer is er geld om in the green room te slapen, die kamer van John waar net een Ford Fiesta in past, kortom, het leven lacht mij toe, ik ben trouwens benieuwd wanneer ik deze blog op het net kan plaatsen, het leven blijft spannend!

Duck A Fuck!

Het is wel even wennen hoor, voor het eerst in mijn 50 jarig bestaan ben ik voor een tijdje gehandicapt, ik heb nog nooit van die vervelende geintjes gehad, die waren meer voor mijn zusjes, vanuit de tuindeur op het terras vallen en hoppa, gebroken arm en 6 weken gips, Ondanks intensief gesport en mijn aandachttrekkerij als frontman in allerlei bands, ben ik altijd de dans ontsprongen. Ik zit nu in een rolstoel waarvan de kleine wieltjes aldoor blokkeren, zo’n ding uit het wijnjaar nul, en dat zorgt voor extra gevaar, vorige week ging die stoel steigeren, ik kwam op mijn achterhoofd terecht en ik heb echt moeten vechten om niet flauw te vallen. Door een oud echtpaar ben ik van de straat geraapt, ik heb er nog steeds pijn van in mijn knar. Mijn pijnbestrijdingspillen zijn ook niet berekend op de nieuwe pijnen, ik heb continu pijn in mijn linkerbovenbeen en dat wordt onderdrukt door 3x daags een pilletje, het verhaal is nu echter anders geworden, het linkeronderbeen doet ook pijn door de operatie en daar heb ik hard pillen voor nodig, ik zie de dokter vrijdag, in de tussentijd zal ik maar veel zuurstof inhaleren, dat is de makke van het wonen in een buitenwijk, geen coffeeshops, dus geen alternatieven om de pijn op een slimmere manier te bestrijden, verder is het hier vrij rustig aan het Westerlijk front!

Surprise!

Het leven is soms een groot vraagteken, zo was het gisteren de allerlaatste dag van mijn wachtgeld, op 10 maart 2010 heb ik afscheid van de gemeenteraad genomen, ik kreeg daarna nog 1 maand 100% en de resterende maanden kreeg ik 70%, normaal gesproken wordt je in deze periode bestookt met brieven van de gemeente die al snel dreigbrieven worden, nu hoor ik niets, moet ik worden gekeurd of hebben ze andere malle dingen met mij in petto? Schiet mij maar lek. Hetzelfde verhaal met mijn aanvraag voor internet en vaste telefonie, het is ruim een week terug aangevraagd, normaal gesproken krijg je na een paar dagen een doos met allerlei snoertjes en apparaten, niets van dat al, zo is het ook al gegaan met mijn post, waar zijn al die deurwaarders toch gebleven, zijn ze ineens levensmoe of is er een andere reden, zo heb ik nooit een stemkaart mogen ontvangen, niet dat het zou hebben uitgemaakt hoor, toch blijft het vreemd! Wellicht wordt ik gezien als fulltime gehandicapte, ik moet ze echter teleurstellen, 31 maart gaat er een schroef uit mijn been en de kans is vrij groot dat ik het daarna weer gewoon doe en geen gehandicapte meer ben, dat is even schrikken!

You're A Rebel Too

Toen een vriend mij zaterdag naar het winkelcentrum rolde, zei hij op een gegeven moment dat ik rebelse trekken vertoonde, ik ben er thuis eens over gaan nadenken, en eigenlijk had hij groot gelijk. Het begon al in 1975, stijldansen hoorde destijds nog bij je opvoeding, dus ik zat op dansles met een paar vrienden, ik had een paars corduroy pak met wijde pijpen en schoenen met hele hoge plateauzolen, dat had je nou eenmaal in die tijd. Ik had van vakantie in Oostenrijk een grote fles Stroh rum meegenomen, the real thing, 80 % alcohol, een vriend van mij stond aan de ene kant van de weg en ik stond aan de andere kant, beiden met een volle mond Stroh rum en een aansteker in de hand, als er een auto langskwam spogen we de rum tussen onze voortanden zover mogelijk naar buiten en hielden daar een vuurtje bij. Het was wel grappig, we waren menselijke vlammenwerpers geworden, vuurstralen van wel 5 meter gingen richting de passerende auto’s! Het feest heeft niet lang geduurd, de automobilisten reageerden nogal vreemd, sommigen trapten keihard op de rem en anderen probeerden uit te wijken, na korte tijd werden we afgevoerd naar het politiebureau, mijn allereerste aanraking met die gasten, we hebben uiteraard ontzettend gelachen en realiseerden ons totaal niet dat we voor een gevaarlijke situatie hadden gezorgd. Volgens mij was het de eerste uiting van rebels gedrag, daarna werd het Daily Routine, alleen tijdens mijn huwelijk heb ik mij vrij redelijk gedragen, maar het rebelse, ik ben bang dat ik het nooit meer kwijtraak!

One Flew Over The Cuckoo's Nest

Tussen 1979 en 1985 was ik een studentje, ik zat bij de VL-VU in Amsterdam en ik studeerde Nederlands en Engels. ik volgde de cursus Film en Literatuur, het was de bedoeling om de verschillen tussen een boek en de verfilmde versie te achterhalen, hadden ze het plot omgegooid, was de tijdsindeling veranderd etc. Ik had samen met een medestudente gekozen voor One Flew Over The Cuckoo’s Nest, het boek was van Ken Casey en de film was met Jack Nicholson. Jack was in een soort gekkenhuis terechtgekomen en maakte de meest absurde situaties mee met zijn lotgenoten. Vanochtend moest ik ineens aan die tijd denken, Ik maak momenteel veel identieke situaties mee, op maandag, woensdag en vrijdag is er altijd gezamenlijk een half uurtje koffie drinken, en daar ontstaan vreemde situaties, zo is er iemand botergeil geworden na een hersentik, ze zou het liefst met elke kerel rollebollen op de koffietafel,vanwege futiliteiten ontstaan er elke keer heftige woordenwisselingen die soms uitmonden in ruzie. Gisteravond was ik bij iemand uitgenodigd, hij zat in een heftige dip dus ik ben op de uitnodiging ingegaan. Hij was behoorlijk paranoia, een blauwe noodsignaal lamp zag hij aan voor een camera die hem in de gaten hield, hij had behoorlijk in het glaasje gekeken, zo liep hij een boekenkast ondersteboven en veroorzaakte daardoor een teringbende. Vanochtend kreeg hij controle, zijn vuilniszak werd doorgeploegd om te checken hoeveel hij had gedronken, men wist dat ik bij hem was geweest en gemakshalve werd er aangenomen dat ik stevig had meegedaan, ik had echter gedronken van zijn ijsthee, door mijn pijnstillers kan ik momenteel niets drinken, ik ben al snel teut door die pillen, dus dat doe ik maar niet, hij had zichzelf aardig klemgezopen en later op de avond verscheen er een vriendin van hem, daar kwam het blikwerk uit de vuilniszak vandaan. Toch zijn dat situaties om behoorlijk paranoia van te worden, ik denk dat ik deze zomer maar eens een grote boottocht met mijn huisgenoten ga maken, filmpie nadoen, succes verzekerd!

Emotional Rescue

Morgen woon ik hier precies een maand, een lot uit de loterij, eten en drinken wanneer ik maar wil, 98m2 aan ruimte, hulp of ondersteuning altijd aanwezig, kortom perfect! Toch heb ik heel vaak in de put gezeten, de naweeën van dat anti-zorghotel, enkel op 2 plaatsen gebroken, de logeerpartij van mijn meiden die niet door mocht gaan omdat ik puur uit levensbehoud de pijn uit mijn lijf wegdronk, mijn rolstoel had weer eens gesteigerd, en ik was met mijn achterhoofd op het plaveisel terechtgekomen, pijnstillers waren niet voorhanden, de belachelijke afloop van het contact met mijn jongste zus, ze heeft mij voor 700 euro opgelicht en uiteraard moest ik wennen, bijvoorbeeld dat men in de gaten houdt wat ik doe, ik was jarenlang zo vrij als een vogel en ineens was alles anders. Als schril contrast waren er de mooie dingen, alle mooie meubels etc., die ik heb gekregen, de vele aandacht van vrienden die ik hard nodig had en het verdriet van mijn oudste, Nina, die het vreselijk vond, dat de logeerpartij niet doorging, een teken van liefde, dat had voor mij een onschatbare waarde!
Ik wen langzaam aan nieuwe situaties, eind van deze maand krijg ik loopgips en dan ga ik wel aan de nieuwe situatie wennen, momenteel kom ik niet verder dan de tuin om daar verse zuurstof te happen en uiteraard combineer ik dat met een paar rokertjes, volgende maand kom ik verder dan de tuin, dan ben ik minder een gevangene van de omstandigheden, ik kijk er naar uit!

Hiroshima Mon Amour

Wanneer hoorde ik het nieuws, donderdag of vrijdag, maakt niets uit, gewoon een paar dagen terug! Aanvankelijk reageerde ik lacherig op het nieuws, ze hadden tenslotte nooit enige vorm van berouw getoond na hun daden in de Tweede Wereldoorlog, zelfs tijdens het bezoek van hun keizer Hirohito aan Nederland werd er niet even sorry gezegd. Na korte tijd ging ik er een stuk genuanceerder over denken, duizenden doden, allemaal mensen zoals jij en ik, een dreigende nucleaire ramp, eten dat je alleen nog maar kunt vernietigen. Onze laatste cd heeft daar goed verkocht, ik herinner mij nog de recensies via Google met van die rare tekentjes, ik snapte er niets van, maar toch was ik trots, ik heb altijd gezegd dat ik er na de release van de volgende cd en paar optredens wil doen, ik ben geïnteresseerd in andere culturen, andere gebruiken, andere mensen en ander eten. De vraag is of Japan er tegen die tijd nog wel staat, wat gaan die reactoren doen, als ze uit elkaar spatten door oververhitting dan zijn het ineens niet meer duizenden doden maar miljoenen doden, allemaal mensen zoals jij en ik, weet je nog, het gros heeft die stomme oorlog niet meegemaakt, net als hier het geval is, de haat, de vooroordelen, het komt louter door de verhalen op school en tijdens je opvoeding, ik hoop dat het goed afloopt, niet met een sisser alsjeblieft!