Bussiness As Usual

Het is bijna avond en alles is weer normaal. Tegen de mijddag stond de apotheker op de stoep met een pakket pillen, hij had inmiddels zijn jaarlijkse hoogtepunt bereikt, dit keer door een bekende Haarlemmer, of hoe ik ook genoemd wordt, te pesten. Ik heb besloten om er verder niet op in te gaan, ook die stomme agente zal ik sparen, als ik met iedere idioot moet afrekenen, krijg ik het veel te druk. Ik ga mij nu weer met zinnige dingen bezighouden, ik moet nog een tweepersoons bed kopen en volgende week komt de wasmasjien. Het werkoverleg in London stel ik een paar weken uit, eerst het huis op orde, daarna de financiën en vervolgens is het weer tijd voor muziek. Mijn gitaar ligt paraat achter de bank en het volgende nieuwe nummer is een bewerking van Daily Misery, met een volledig nieuwe tekst en het pakkende refrein wordt een keer extra herhaald. Voor het WK voetbal in Afrika is hij klaar en zal het nummer in de winkels liggen, mijn bijdrage aan deze zomer. Ik sluit deze enerverende dag vanavond af met de halve finale voor de beker. Zou die apotheker trots zijn?

Cold Turkey

Ik heb nog een beetje valsgespeeld, de pillen van gisteravond heb ik vanochtend pas genomen. Veel heeft het niet geholpen, vannacht had ik het koud en kon ik niet slapen en vanochtend is de cold turkey al vroeg begonnen. Van 21 pillen naar niets, ik zal vandaag maar een extra jointje nemen want anders kan ik opnieuw niet snurken. Aan het einde van de middag neem ik even contact op met mijn advocaat, dan mag hij een claim gaan voorbereiden op van der Velde, de apotheker. Nooit gedacht dat ik rijk zou worden door die gladjanus. Het is dat ik mijn Blog heb, want anders zou ik ieder kwartier kunnen Twitteren of ik het nog doe, spannend voor de lezers. Ik heb een extra trui klaarliggen en de kachel kan weer terug op de winterstand, een apotheker zal mij nooit klein krijgen! Nu het middag is heb ik het zwaarste achter de rug, zometeen een lekker loopje met de hond en daarna de telefoon aansluiten, aan het einde van de dag ben ik weer telefonisch bereikbaar en dit is de eerste volledig digitale blog. Het afkicken begint zware vormen aan te nemen, ik zie dubbel en mijn ademhaling gaat onregelmatig, allemaal vormen van afkicken van de pillen, nu de telefoon.

Oh No, Not The Pigs!

Ik moest vandaag mijn herhaalrecept ophalen, een medicijnbox met pillen voor twee weken, essentieel om in leven te blijven na mijn beroerte. Tot mijn grote verbazing wilde het gevaarte mij de pillen niet geven want er stond nog een rekening open. Dat klopt, een bedrag van 600 euro, opgebouwd uit 2 delen, een verkeerd uitgeschreven recept waardoor ik telkens de eigen bijdrage voor een bepaalde pil moet betalen en de mediwiet waarover ik in discussie was met mijn verzekeraar toen ik dakloos raakte. Praten met het gevaarte was zinloos want van der Velde, haar baas, had het gezegd, en dan is het zo. Ik heb vervolgens alle computers laten staan en ben met opgeheven hoofd vertrokken naar de politie, want dat is je beste vriend. Toen ik binnenkwam zakte de moed mij gelijk in de schoenen, twee blonde receptionistes. Uiteraard snapte ze mij niet want ik moest toch eerst betalen en nee, aangifte kon ik niet doen. Iedere Nederlander heeft het volste recht om aangifte te doen en als je het niet eens bent met een rekening, doet de rechter daarover een uitspraak, dat snapte zij ook niet, het domme wicht was overduidelijk nog niet in staat om haar eigen veters te strikken, laat staan om een klant op een normale manier te woord te staan. Dat waren de apotheek en de politie in de Marnixstraat in Haarlem, nee, ik heb absoluut voor niemand respect bij de politie, respect moet je sowieso afdwingen, ik heb alleen zeer veel respect voor hun allerhoogste baas, lullig voor hem dat hij te maken heeft met zulk onbekwaam personeel. En verder? Morgenochtend na tien uur krijg ik last van koud zweet. Alle deuren, ramen en computers heb ik heel gelaten, dit keer ben ik het die wacht op de pers, cheers Bartie

Don't Forget To Dance

Ik heb nooit gedacht dat een dag die zo slecht begint, toch nog zo fijn kan eindigen. Het begon met 2 droge boterhammen voor mij en een hand brokjes voor de hond, de voorraden waren volledig op, wanneer ze weer zouden worden aangevuld was niet bekend. Na het ontbijt was het onmiddellijk tevergeefs saldo checken en vervolgens ging ik gelaten op de bank zitten. Na veel gepeins dacht ik aan de woorden van Ron, als je in nood zit, dan…….…. Ron stond binnen een half uur op de stoep, binnen het uur had Brit haar eten en ik had een bord met eten. Dank je Ron, dit vergeet ik niet! De rest van de dag verliep rimpelloos, met een gevulde buik televisie kijken en af en toe een mail beantwoorden. Ik wilde al bijna de lichten uit doen om naar bed te gaan en toen klonk de bel, het konden er slechts een paar zijn, om de deur te openen moest ik naar het portiek en door de glazen deur zag ik haar, het was krullenbol, van al de visite, zag ik haar het liefste komen. De hele periode van dakloosheid, heeft zij mij geholpen, aanvankelijk door te luisteren, later met allerlei huisraad tot de gordijnen aan toe. Het heeft een enorme band opgeleverd, ik noem haar nu mijn vriendin, maar officieel hebben we niets. Ze weet wat ik voor haar voel en dat is voor mij het belangrijkste. Diep na twaalven lag ik in bed, van mij zou elke dag zo mogen gaan!