Silver Bells

Verrek, 21 september, dan moet haast wel de herfst zijn, dat verklaart goed waarom het in de ochtend zo koud is, we gaan weer naar de winter! De tuin ligt inmiddels weer vol met gele blaadjes, ondanks de verwoede pogingen van een tuinman om de boel bladvrij te maken, en in de buurtsuper is het een knap karwei om de grote stelling met pepernoten, taai-taai, muizen en kikkers niet omver te rijden. Tikkie vroeg in het jaar trouwens,  al die Sinterklaasrommel, maar ach, die middenstanders moeten ook wat verdienen, en met de recessie zitten ze toch al in de hoek waar de klappen vallen! Ik heb geen last van de vallende blaadjes, een nieuw seizoen met nieuwe dingen, ander weer en uiteraard erwtensoep, die blaadjes kunnen de hik krijgen, die groeien volgend jaar wel weer aan. Ik moet eerlijk bekennen dat het wel eens anders is geweest hoor, sombere gedachtes, teveel drinken en de volgende dag een herhaling van het hele proces, na drie dagen een rotzooitje in het hele huis en met heel veel pijn en moeite de weg omhoog weer bewandeleni, crying out for selfpity, heel verleidelijk, fris opstaan is toch verleidelijker en de herfst is een jaarlijks terugkerend fenomeen, dus ik begin met heel veel zin aan de herfst, met veel koppen erwtensoep en een apotheose in december, met volkszang op kerstnacht, kadootjes onder de boom voor mijn meiden op de eerste kerstdag en  een saamhorige tweede kerstdag met mijn verloofde en het Monopoly-bord onder handbereik op tweede kerstdag,  het is weer voorbij die mooie zomer!