Doom and Gloom

In het jaar 2011 kreeg ik een vergunning om officieel de gehandicapte uit te hangen. Niet al te zwaar hoor die handicap, door een beroerte had ik wat naweeën zoals een verminderd evenwicht, maar daar heb ik nooit iets mee gedaan. Ik woonde in een flat die gesloopt moest worden en daardoor had ik opeens geen onderkomen meer. Ik vertrok naar een zorghotel en samen met een maatschappelijke club ging ik op zoek naar woonruimte, na twee weken zoeken was het raak. Een vrij grote flat in een nieuwbouwwijk die onderdeel uitmaakt van een instelling voor gehandicapten. Ik heb daarvoor een verklaring moeten overleggen, zeg maar de vergunning, en ik moest op gesprek. De verklaring kreeg ik zonder dat ze mij hadden gezien en bij het gesprek eindigde ik als 1ste van de 32. Ik was ineens een officieel gehandicapte! Mijn wereld veranderde want alles werd betaald uit de awbz, de huur, mijn eten, mijn dagbesteding, zelfs mijn 25 euro zakgeld werd daarmee betaald. Dat was wennen want ik was een normaal salaris gewend en bij de dagbesteding was het hebben van hersens een enorm minpunt. Door de absurde bezuinigingen op de zorg kon er in de loop der jaren steeds minder, de zorg werd tot op het bot uitgekleed en een hele rits aan werknemers verliet gedwongen de werkplek. Er werd zo ernstig bezuinigd dat het winkeltje voor de bewoners er niet aan ontkwam, een winkeltje met spullen die van awbz-geld van de bewoners waren gekocht. Niemand protesteerde want het management-team had de clientenraad kalt gesteld, inspraak onmogelijk naar oost Duits voorbeeld. Ik ben inmiddels gelukkig getrouwd met een lotgenote en het leven lacht ons toe maar wij vertonen dan ook veel 'duikgedrag', wij duiken weg bij het zien van de meeste gehandicapten omdat die in een andere wereld schijnen te leven. En het geld? Gehandicapten hebben amper een sociaal leven, de instelling heeft de gehele awbz leeggetrokken, dus verjaardagen, vrije tijd en vakanties moeten worden betaald van statiegeld en gulle giften. Desalniettemin zit mijn haar goed!