I Fought The Law

Het boodschappen doen was de afgelopen weken een langdurige kwestie. Behalve de zeurende daklozenkrant verkoper met zijn drie weken oude nieuws, de twee colportage-yuppen met hun peperdure abonnementen op het noodlijdende  plaatselijk sufferdje en het kraampje met godsdienstwaanzinnigen waren er nu ook allerlei puistige types gehuld in een rood hesje met daarop een tomaat. Zij bleken onder hun stoeptegel vandaan te zijn gekomen in verband met de lokale verkiezingen, dat doen zij namelijk eens in de vier jaar. De puistjesbrigade viel iedere passant lastig want het moet anders en daar denken zij het recept voor te bezitten. Ik heb ze maar in die waan gelaten, de meesten kwamen niet zo snugger over en ik wilde hun idealen niet met de grond gelijkmaken, want ze weten niet beter, ik wel. In de zes jaar dat ik lid was van die club heb ik zoveel stuitende dingen meegemaakt, dat ik als ervaringsdeskundige mag zeggen dat een stem op de SP zinloos is. Een zeer klein groepje binnen de SP heeft het voor het zeggen, de rest is stemvee. Voordat er wordt gestemd krijgt iedereen een briefje met de stemkeuze, wijk je daar van af, dan wordt je buitenspel gezet. De mensen die het voor het zeggen hebben, vertonen opmerkelijk kameleon gedrag, zo zag de linkse wethouder er ineens uit als een CDA-miep, met haar mantelpakjes en permanentjes. De fractievoorzitter maakte het nog bonter, de fervent lezer van das kapital van Marx kwam bij zijn afscheid bijkans klaar toen bleek dat hij ridder in de orde van Baarle-Nassau was geworden, voor de rest zat er een -inmiddels veroordeelde- pedofiel in de fractie evenals een politieagent en twee selfkickers, die zijn zo trots dat ze in de gemeenteraad zitten, dat ze hun vrouw zouden verkopen, om hun plekje in de pluche stoeltjes te mogen behouden. Ze zijn 100% sociaal zeggen ze, dan moeten de andere partijen nog socialer zijn want van hen kwam de interesse tijdens mijn ziekbed na een beroerte, de SP hield zich stil. De SP lijkt op een kind dat zijn zin niet krijgt, om de haverklap vragen stellen maar niets constructiefs ondernemen. De linkse kiezer heeft maar één keuze, lekker van de lente genieten, laat die incestueuze grijze mensen maar van elkaar genieten!

Calm after the Storm

Het is ook altijd gezeik, gezeur of gezanik. Het Koningslied kreeg vanaf het allereerste moment dat het nummer werd gedraaid, een bak aan diaree over zich heen, het nummer werd door de makers zelfs teruggetrokken omdat de populistische media, met een voortrekkersrol van het roddelprogramma RTL Boulevard en het ranzige dagblad van snurkend Nederland, bleven zeuren over het tekstuele gedeelte van het Koningslied. Wat hebben ze een hoeveelheid aan programma's kunnen wijden aan die onzin en ook in komkommertijd had het walgelijke blaadje genoeg om over te schrijven, een uitkomst! En toen was er Calm after the storm van Ilse de Lange en Waylon, het songfestival liedje namens Nederland, het was live op televisie dus de volgende dag had heel Nederland een mening, aangesterkt door........ik ga ze Knabbel en Babbel noemen. Het lied was saai en niet spectaculair, Waylon was een arrogante eikel kortom, het liedje was 3x niets. Tja? Ik kan een hele lange tirade houden over het songfestival en ook het zangduo zou ik niet sparen, maar waarom? Dat songfestival is er al een tijdje en die artiesten draaien ook al een tijdje mee, blijft over het nummer, ging het daar niet over? Het nummer werd neergesabeld na het horen van de akoestische versie. Voor een songfestival nummer is het zeker geen niemendalletje, er zit een solo in en een heel pakkende riff van twee gitaren. Een beetje producer kan van de definitieve versie een nummer maken dat blijft hangen in je hoofd, het recept voor een grote hit, ondanks Knabbel en Babbel, die nemen we na deze lastercampagne niet meer serieus!