Everybody's Right, Everybody's Wrong!

Het is me ook altijd wat met die Verenigde Staten, het zijn net kleine kinderen, want ze moeten altijd aandacht hebben. Als ze die aandacht niet krijgen, dan zorgen ze er wel voor dat de ogen op hen gericht staan. Nederland maakt zich op voor een grootscheeps gebeuren, de troonswisseling van aanstaande dinsdag, het eerste feest is vrijdag reeds begonnen, alle basisschool kinderen moesten meedoen aan de koningsspelen, een grootschalige sportdag die in het hele land werd gehouden. Kortom, Nederlanders hebben momenteel geen tijd voor al die aandachttrekkerij vanuit Amerika. Dat konden onze hamburgers verslindende bondgenoten niet op zich laten zitten, dus beweren zij dat Syrië gifgas inzet tegen haar eigen bevolking. Met het gebruiken van Sarin en andere dodelijke chemicaliën is Syrië volgens Amerika een stapje te ver gegaan en daarom zou het niet vreemd zijn als Amerika het land gaat bestoken met bommen en granaten. Hoelang de Hamburger Kings erover gaan doen om hun raketten op Syrië te richten, is natuurlijk de vraag, maar het zou mij niet verbazen als wij op 30 april zowel naar de troonswisseling kijken, als naar de bommen en granaten van de Verenigde Staten op Syrië. Wellicht wil John Ewbank een bommenlied maken, dat zou de aandacht voor het abominabele koningslied een beetje laten afnemen en bovendien komt hij dan met twee nummers in de top 40. Dat mag vast wel van Joop van de Ende!

I Wanna Be Me!

Ieder mens is uniek, ieder mens is anders. Dat gegeven is één van de ingrediënten die het leven aantrekkelijk maakt. Om die reden is het vernederend als mensen als eenheidsworst worden behandeld. Neem nou gehandicapten, ze zijn er in een heleboel soorten en maten, van directeur tot junk van fotomodel tot breezer-sletje. Hetzelfde verhaal wat betreft hun opleidingsniveau, van Hoge School of hoger tot spinazie academie of boerenslimheid. Zo' n gevarieerd gezelschap kan nooit hetzelfde worden behandeld. Toch gebeurd dat wel, sterker, gehandicapten worden aan de lopende band over één kam geschoren.  Er is veel vrije tijd want de meeste gehandicapten mogen niet meer werken, met alleen maar vrije tijd gaat men zich vervelen en daarom worden er activiteiten georganiseerd, sportdagen, muziek, handwerken, koken, bedenk het maar en het wordt georganiseerd. Zo krijgen rolstoelers een medaille als ze aan een buitenactiviteit hebben meegedaan, wat moet de gehandicapte in die rolstoel zich daar miserabel om voelen zeg, zijn stoel werd namelijk voortgeduwd door een vrijwilliger, de enige prestatie van de gehandicapte is, dat hij of zij heelhuids is thuisgekomen, om daar een medaille voor te krijgen heeft meer iets te maken met een aanwezigheidspremie. Wat te denken van muziek, de man die voorheen concertpianist was moet een lied spelen met iemand die de piano slechts met één vinger kan beroeren, de concertpianist baalt als een stekker vanwege het abominabele niveau van zijn spelpartner, met gierende banden maakt de concertpianist zich uit de voeten en hij besluit om nooit maar dan ook nooit meer terug te keren. Het éénvinger wonder besluit om door te gaan met mensen van hetzelfde niveau, een standaard piano heeft 88 toetsen, dus hij heeft 87 collega-pianisten nodig die allemaal één toets bespelen, repetities en optredens vinden plaats in een oude hangar vanwege de gigantische ruimte die deze band in beslag neemt. Een nieuwe Jostieband is geboren en van de concertpianist heeft niemand meer iets vernomen, luiken dicht, zandzakken voor de deur, je kent het wel! Ik denk dat ik bijna bij mijn punt ben, je kunt mensen niet identiek behandelen en als mensen iets ondernemen, dan moeten die mensen dezelfde interesses hebben en van hetzelfde niveau zijn. Meneer Rutte, hebt u al een schone luier om?