Mandela Day

Ik verplaats mij maar eens in het hersenpan van de gemiddelde gelovige, want zij zijn overtuigd van leven na de dood. Boudewijn Buch en Antonie Kamerling aanschouwen vanaf hun wolk een premiere in het Amsterdamse de la Mar theater. Buch heeft het stuk geschreven, Kamerling speelde ooit een hoofdrol in de verfilming van het boek "de kleine blonde dood". Wat zouden die twee zich hebben geschaamd zeg. Een musical is op een enkele uitzondering na, een belediging aan het adres van de schrijver, want het boek is niet bedoeld als musical. Nog erger was het publiek dat op de premiere afkwam, zoals het pratende hoofd Mike de Boer, koning Albert met zijn overspelige burgemeestertje, Erica Terpstra en andere verwerpelijke types. Ik durf te wedden dat zowel Buch als Kamerling opnieuw dood wilden! Over Nelson Mandela is genoeg gezegd, des te pijnlijker dat allerlei vage racisten met hem aan de haal gaan. Mensen die zich steevast PVV'er noemen, binnen een minuut klagen over alles dat buitenlands is, voor hen is Mandela plotsklaps een held. Ik zag vandaag oorlogsmisdadiger Assad op de tribunes van het stadion in Johannesburg pareren tijdens de herdenking van Mandela, en ik wist, dit is nog fouter dan fout. Dat gevoel kreeg ik kortgeleden in veel bescheidener vorm, ik zag T-shirtjes van the Ramones, één van mijn favoriete bands, bij C&A hangen, om je dood voor te schamen. Lijkenpikkers zijn het allemaal, die winkel denkt veel shirtjes te verkopen in verband met het logo, de band hebben ze ongetwijfeld nog nooit van gehoord, Mandela is heel snel een product aan het worden en die musical? Enorme mazzel dat Geer en Goor niet kwamen opdraven. Het zou de doden heel veel pijn hebben gedaan, al die uitverkoop. Ik stap uit het hoofd van de gelovige, ik vond het daar angstaanjagend leeg!

Free Nelson Mandela

Je zult toch maar niet dood mogen gaan! Je bent gevierd, je wordt vereerd, je wordt als een voorbeeld gezien door miljoenen mensen. Op een gegeven moment komt er een einde aan de strijd, je hart wil nog wel, maar het lichaam begint steeds heftiger tegen te sputteren. Je bent vrij lang getrouwd geweest, maar dat kwam doordat je je vrouw nooit zag, je zat namelijk zevenentwintig jaar lang gevangen op een eiland waar ontsnappen onmogelijk was. Pas vele jaren later hoorde je over vreemdgaan, doodseskaders, Stompie, einde huwelijk. In 1983 werd er een lekker opzwepend plaatje uitgebracht van The Specials, Free Nelson Mandela, ik kende de goede man niet, wel een mooi klinkende naam trouwens! Jarenlang hoorde ik niets, maar in 1990, na een flink aantal -in het geheim gevoerde-overleggen, werd aangekondigd dat Mandela zou worden vrijgelaten.  Ik kan het mij nog heel goed herinneren, op televisie zag ik een aantal gevangenen de vrijheid tegemoet lopen. Ik weet niet waar ik was toen Kennedy werd doodgeschoten, ik ben in 1960 geboren, dus daar ben ik te jong voor, maar de eerste maanlanding en de vrijlating van Mandela staan voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ik heb er geen You Tube voor nodig, als ik er aan denk, zie ik vanzelf de bijbehorende beelden voor me. Heel veel symboliek, de man die jarenlang had gestreden tegen apartheid, kwam uit de gevangenis, werd de eerste zwarte ZuidAfrikaanse president, werd door zijn enorme charisma een gezichtsbepalende persoon in de wereldpolitiek. Nu is hij op, het lichaam wil niet meer. Zo'n groot man blijft voor altijd in je hart, met enorm veel respect gun je hem, dat hij zijn laatste dagen met zijn geliefden kan doorbrengen. Hij blijft in vele harten voortleven, het ernstig vermoeide lichaam mag binnenkort begraven worden, dat heeft het wel verdiend!