The Good, The Bad And The Ugly

Gisteren schreef ik een nogal heftig verhaal, ik ben dat niet al te vaak meer van plan maar als het jonge leven van een kind in het geding komt, ben ik de eerste die mijn scheur opentrekt, waar ik ook bang voor ben is dat de jongen zijn vader verslaaft is aan hard porno, als ik zijn kamer binnenkwam zag ik lullen van 30 cm en vrouwen met opengespleten brievenbussen, ik ben bang dat zo’n sicko zich op een gegeven moment vergrijpt aan zijn kind, vandaar mijn beweegredenen. Ik zit hier nu een week, ben helemaal tot rust gekomen en weer helemaal gezond, de kilos vliegen eraf, nu 95 kilo en ik ga door tot 85 kilo, ik moeit tenslotte weer in mijn drainpipe jeans passen. Vanmiddag mijn meiden, morgen mijn manager met mijn persoonlijke spullen en Mike met een grote tas vol snoeren. Ik krijg een algehele narcose, een ruggenprik leek mij maar niks. Vreemd eigenlijk, dat alle shit zo snel omgekeerd kan worden in iets positiefs. Suzan van stichting Mee blijft de heldin van mijn leven, ze heeft zoveel voor mij betekend, jammer dat ze getrouwd is, ze lijkt nog op Chrissie Hynde ook, mijn favoriete vrouw! Ik heb inmiddels een nieuw sim-only abonnement aangevraagd, Simpel bleek nogal moeilijk te zijn, ze vonden dat ik teveel had gebeld in een maand, ik zat midden in een verhuizing, moest instanties bellen, mensen die voor mij denken haat ik, ik kan zelf wel denken, hun geld hadden ze allang kunnen innen, maar waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Ik kan iedereen dus ontraden om met Simpel in zee te gaan, op naar Ben!

It's Time The Bastards Fall

Het was Pasen 2010, ik besloot om in de geest van die onzin te handelen, Pasen staat voor een nieuw begin, ik belde een vriend om een afspraak te maken, ik had hem een jaar niet gezien, achteraf ben ik blij dat ik die stap heb ondernomen.Verder traceerde ik mijn jongste zus, ik had haar vier jaar niet gezien, uit schaamte had zij destijds het contact verbroken en ik weet zeker dat zij nooit meer bij mijn dochters hoeft aan te kloppen, teveel op haar kerfstok, teveel rottigheid om te kunnen vergeten. Na 4 dagen betrok zij met haar vriend en een neefje van 2 jaar een hotel in de buurt, geld speelde geen rol, want kort daarvoor had hij totaal onverwacht een erfenis gekregen. Het stel had elkaar leren kennen in een kliniek voor alcohol en drugs, er was nog geen spat veranderd, mijn zus snoof zich van de wereld en mijn zwager deed dat rokend, was de voorraad op, dan werd er opnieuw voor 500 euro besteld. Ik moest en zou een duur huishoudelijk apparaat van 150 euro aanschaffen, terugbetalen had geen haast want geld was er in overvloed. En toen brak er een periode van bekeuringen aan, hij was te stom om verkeersborden te kunnen onderscheiden en iedere week lag er een bon van 550 euro op de deurmat. Ik ben nog drie keer bij ze geweest, de laatste keer nam ik mijn akoesties gitaar, een professionele van 375 euro, mijn digitale camera en een stuk of 20 cd’s mee, dat vertegenwoordigt een bedrag van rond de 700 euro. Na 4 dagen kreeg ik ruzie, mijn zus opende de dag met 5 halve liters bier en mijn zwager met 7 stuks, het kind werd kleingehouden in een box en sprak nog geen woord, ik ging naar huis en liet mijn spullen daar staan. Ik blijk ze pas terug te krijgen als ik de 150 euro heb terugbetaald, ik heb het vermoeden dat mijn gitaar allang is opgerookt en aan mij hebben ze een hele slechte, het gehele verhaal gaat naar de stichting Jeugdzorg en het neefje zie ik wel als hij 16 jaar is, met zulke familie heb je geen vijanden meer nodig, verder wens ik ze al het slechte dat ze maar kan overkomen.

We're A Happy Family

Het leven als tijdelijke wheelchair groupie went snel, ik heb uiteraard hulp nodig bij het douchen, over elk gevoel van gene heb ik mij snel heengezet, ik moet toch schoon worden. Maandag moet ik voor een korte opname naar het ziekenhuis, mijn eerste operatie in 50 jaar, ik heb zelfs nog nooit gips gehad. Gelukkig hoefde ik de afspraak met mijn meiden niet af te zeggen, samen met hun moeder komen ze naar pa zijn nieuwe huis kijken, in het zorghotel wilde ik ze niet zien, ik wil niet worden aangetroffen tussen allerlei soorten weirdos. Ik kijk er trouwens erg naar uit, ik heb mijn meiden behoorlijk gemist, ik denk dat we maar eens een vette bek gaan halen bij de snackbar om de hoek. Verder gaat alles staccato, de burgemeester is vandaag voor een weekje op vakantie gegaan, daarna komt hij hier op visite en dan moeten we een heleboel rechtzetten. Zondag komt mijn manager Bert met al mijn persoonlijke bezittingen, heerlijk, dan kan ik mijn broekspijpen weer laten wapperen. Ik heb mij trouwens gisteravond behoorlijk zitten schamen voor het Nederlands voetbal, dat PSV doet werkelijk pijn aan de ogen, zou die club fans hebben? Ik ken er eentje, die woont in Ermelo, Porkie mijn voormalige zwager, die gast is ontoerekeningsvatbaar en hij slaat zijn kind van 2 jaar, geen normaal mens dus, normale mensen rondom Eindhoven zullen denk ik fan zijn van gloeilampen, lekker aan en uit klikken die handel, veel leuker dan een wedstrijd van PSV, volgende keer meer over de familie Monster, ik heb ze laten vallen, maar heel even, gedurende drie maanden had ik familie, een bizarre tijd was dat!

Time Will Tell

Ik ben mijn strijdplannen iets aan het wijzigen, ik ga eerst proberen om mijn schuldenzaak in den minne te schikken met Bernt, hij is burgemeester in dit uit de kluiten gegroeide dorp, ik heb al een hele mailcorrespondentie met hem gevoerd en na zijn vakantie, over een week, wil ik samen met hem te boel recht zetten. We zijn gelijk begonnen hier in Haarlem en ik heb hem behoorlijk hoog zitten, toen ik in het ziekenhuis lag na mijn beroerte, belde hij mij hoogstpersoonlijk op, ook stuurde hij een handgeschreven kerstkaartje en heeft hij zich hoogstpersoonlijk ingespannen om mij aan een woning te helpen, wist hij veel dat hij een zeldzame rukker daarvoor de opdracht had gegeven, eigenlijk heb ik medelijden met hem, de ambtenaren hebben hier al zeker 30 jaar de macht, de politiek is slechts decor, voor een politicus is Haarlem een gemeente om hardgillend weg te lopen en nooit meer terug te keren. Door de onverwachte kentering trek ik ook mijn steun aan het zorghotel in, het hotel is eenvoudigweg te gevaarlijk voor de gasten en de eigenaar Roads kan maar beter haar bevoegdheden kwijt raken, ze staan zeer slecht bekend, wellicht is het iets voor de gemeente om over te nemen, het zou een goeie investering zijn want tot dusver zijn er erg domme dingen gedaan om mensen op te vangen, zo wordt er subsidie gegeven om mensen voor 900 euro per maand onder te brengen in een crackpand, ik kan nog wel even doorgaan, maar dit is een blog, geen boek. Ik eindig met te zeggen dat ik vandaag blij ben, Arsenal, een Engels team heeft gisteravond een schromelijk overschat Spaans team met een middelmatige spits uitgeschakeld, soms lacht het leven mij toe! Darrel, sologitarist in mijn band is trouwens fan van de Gunners, ik vier met hem mee!

Hang The Guilty

Ik was van 1998 tot 2005 journalist, best wel een goeie, ik hield niet op tot ik de waarheid boven tafel had gekregen en dankzij mijn gespeur heeft een wethouder zijn biezen moeten pakken nadat hij een groot asbestschandaal onder de pet had gehouden.Daarna werd ik politicus en heb ik amper nog iets journalistieks gedaan, behalve voor mij zelf dan. In mijn nadagen als politicus, ik heb het over de laatste drie maanden, raakte ik door geschutter van de gemeente Haarlem dakloos. De burgemeester kon dat niet aanzien, een raadslid hoort niet dakloos te zijn, hij gaf een veldwerker van de sociale dienst de opdracht om mij in recordtijd aan een woning te helpen, het is de man gelukt, maar vraag niet hoe, er zijn afspraken gemaakt die nooit gemaakt hadden mogen worden, afspraken waar de gemeente zich ook nooit aan heeft gehouden, bovendien ben ik destijds ondergebracht bij Villex Vastgoedbeheer, een club die de wet niet serieus neemt en eigen illegale regeltjes bedenkt. Door al dat gedoe ben ik bij de schuldhulpsanering terechtgekomen, een regeling waar ik drie jaar aan vast zit omdat ik in totaal 5000 euro schuld heb. Door mijn journalistieke gegraaf weet in sinds vanochtend wie er verantwoordelijk is voor deze situatie, Han van Kuijkhoven, de veldwerker die namens de burgemeester opereerde, voor zo iemand ga ik niet drie jaar bloeden. Morgen komt hier een televisieploeg van Noord Holland en als dat geen snelle resultaten geeft dan zijn er altijd nog de vrienden bij het NOS journaal en bij het RTL4 nieuws, ik heb mij nooit vrijwillig naar de slachtbank laten leiden en ook dit keer is dat uitgesloten, de gemeente moet mij volledig schadeloos stellen, wel zo fair want ik heb nog nooit schulden gehad, amen!

The Curse Of Bartie Slob

Het in de arm nemen van stichting Mee is achteraf mijn beste beslissing van 2010 geweest, toen ik nog maar twee dagen in het zorghotel zat, ben ik samen met Suzan voor een intakegesprek naar de beheerders van mijn huidige woning gegaan, een week later kreeg ik te horen dat ik na 32 intakegesprekken als eerste was geëindigd, ik moest slechts een indicatie krijgen, die was er na een week, ik had een nieuw eigen huis in een pand waar ik 24 uur per dag hulp kan krijgen, een belletje en na een minuut staan de hulptroepen in de huiskamer, ik krijg er mijn eten en drinken en de keuken is volledig ingericht, ik heb zelfs een wasmasjien en een droger, verder een tweepersoonsslaapkamer en een logeerkamer. Ik zit helaas met een half been in het gips en mijn mobieltje is meegegaan in de wasmasjien maar hij is nog nooit zo schoon geweest, shit happens time after time, dat hoort gewoon bij mij, the curse of Bartie Slob, ik heb hier echter nog geen ontploffingen veroorzaakt en er is ook nog niets uit elkaar gespat, soms weet ik mij wel te gedragen! De tijd voor alle andere dingen in het leven breekt nu aan, ik zal blijven schrijven tot mijn dood, mijn blogs en muziek, ik hoef echter niet meer te schrijven over mijn woonellende en rippende Bulgaren, een periode die is geweest en die ik zo snel mogelijk ga vergeten!

I'm Alive!

Het was een vreemde periode, een zorghotel dat onvergelijkbaar was met de vorige keer, en nu zit ik ineens in een huis van 80 m2, volledig ingericht, alle faciliteiten, edoch, een gebroken enkel, dus gips tot mijn knie. Het hotel leek dit keer op Fawlty Towers in het kwadraat, de reiniging bestond uit het indrukken van een luchtverfrisser en door de plakkerigheid in mijn kamer, bleef ik met een voet hangen, een val, een dikke enkel, die gebroken bleek te zijn, als gevolg. Toch is er bij mij geen enkel gevoel van rancune, integendeel, ik heb besloten om ze te helpen, ik wil helpen om ze weer gezond te maken, vorige jaar hebben ze mij gigantisch geholpen, dat vergeet ik niet snel, ik biedt mij aan als interim-manager, er is slechts een eis van mijn kant, ik moet uit de schulden komen, niet moeilijk met een schuld van 5000 euro, ik lever na zes maanden een gezond hotel af, met medewerkers die weer lol hebben in hun functie, een win-win situatie wordt zoiets tegenwoordig – geloof ik-, genoemd. Het zal wel, vrienden help ik in geval van nood, volgende keer meer over mijn huisje en de operatie die aanstaande is, het leven blijft toch erg vreemd, geef mij maar muziek!