Schraalhans is Keukenmeester

Na de beroerte was ik in een recordtijd 35 kilo aangekomen en dat vond ik eigenlijk nog erger dan andere complicaties. Ik gebruik af en toe een stok en daar ben ik inmiddels helemaal aan gewend, het evenwichtsorgaan heeft een klap gekregen maar hoe meer tijd er verstrijkt, hoe rechter ik loop, en die stok is eigenlijk best wel mooi, Willy Deville, een van mijn helden, had precies dezelfde! Zoals gezegd zal die buik nooit wennen en dat hoeft ook niet want hij is zo goed als weg! Ik ging naar fysiotherapie en ik stond op een trilplaat, ik heb zelfs twee keer een dieet gekocht in de supermarkt. Ik viel nergens van af maar nu heb ik de perfecte remedie te pakken. Door de scheiding moest de broekriem heel erg stevig worden aangehaald en regelmatig was er geen geld voor warme maaltijden. Een ontbijt van brood met brood en brood ertussen en in de avond iets simpels zoals witte bonen in tomatensaus. In het begin had ik nog honger maar na verloop van tijd voel je dat niet meer, je gaat je zelfs stukken beter voelen. Het duurde allemaal vrij lang, maar op een gegeven moment zag ik het resultaat, de buik nam zienderogen af! Ik kocht uiteraard pilletjes voor de vitamines en intussen kan ik mijn lievelingsshirt weer aan. Ik ga binnenkort bij de sportschool de huid weer straktrekken en dan ben ik van dat lobbige af. Ik heb ook nog nooit een vette rocker gezien dus voor de muziek ben ik net op tijd weer normaal. Het gebrek aan geld was in dit geval geen ramp en daarom ben ik ook niet boos op mijn werkgever die het geld na het weekend vasthoud voor de rente. Afgekeken van de banken, die zijn er rijk mee geworden. Over drie maanden ben ik weer ziedend als het geld te laat binnenkomt, ik blijf dan zeuren totdat het is overgemaakt. Ze hoeven zich nu dus geen zorgen te maken, ik hou mij koest!

Rupsje Nooit Genoeg

Het is koud buiten. De herfst is nu echt begonnen, het dekbed is ineens weer erg lekker. Als de wekker gaat dan is de verleiding wel heel erg groot om nog even om te draaien. Mijn eerste herfst in het poppenhuisje, het zal tevens mijn laatste zijn. Alles staat op de rit en nu moet ik wachten. De scheiding is bijna rond, alleen de zogenaamde boedelscheiding, de verdeling van de potten en pannen, moet nog worden afgehandeld. De verhuizing is aanstaande, wachten op een oproep en dan ben ik er klaar voor. Die scheiding heeft nog lang geduurd, 15 januari ging ik het huis uit en was de echtscheiding al in behandeling. Ik kwam er toen achter dat de gezamenlijke advocaat niets deed, ze wachtte op papieren van mij maar die had ze al drie maanden in haar bezit. Ik nam toen een eigen advocaat, dezelfde die de nalatenschap van mijn ouders regelde en een oud sportvriendje. Ik heb er vertrouwen in dat hij de boel wel eerlijk afhandelt. Ik heb niet veel dus daar zal geen discussie over zijn. Toen mijn erfenis op was, kwam er nog een gezamenlijke lening voor het opknappen van het huis. Dat mag nooit op mijn naam komen, ik ga geen zonnescherm of buitenkraan van iemand anders afbetalen. Het wordt nog wel geprobeerd, lijkt een beetje op dat verhaal van rupsje nooit genoeg. Bizar dat iemand zo kan denken, het is overduidelijk dat hier niets te halen valt, een gemeubileerde kamer met slechts een paar persoonlijke eigendommen. Iemand die dan nog denkt dat ik ga meebetalen aan iets dat niet van mij is, die leeft niet in de werkelijkheid. Het is overigens nog grappig ook, De bank maakt deel uit van het imperium van DSB. Ik wordt momenteel vier keer per dag gebeld met de vraag of ze hun geld krijgen, uiteraard is het antwoord NEE. Een poging van de bank om nog een paar centjes veilig te stellen. DSB, een groep oplichters die failliet zijn gegaan door het megalomane optreden van haar naamdrager, een man die duizenden gezinnen in de shit heeft geholpen, een man die zijn hobby liet betalen door de spaarders van zijn bank. Als er iets als rechtvaardigheid bestaat, dan krijgt de man een vreselijk lange celstraf.

De Politieke Jaren

Ik ben politicus. Tijdens mijn jaren bij de radio is de interesse voor de politiek aangewakkerd. Het is een interesse die al langer leefde, ik heb vaak opgetreden op bijeenkomsten van de Jonge Socialisten, ik vertoefde louter in linkse kringen en daarom kwam ik in kraakpanden, trad ook voor krakers op en mijn eerste single heb ik ooit opgenomen op een boerderij die door krakers was opgetoverd tot een studio. Bij de radio kwam ik meer in aanraking met de plaatselijke politiek. Al vrij snel zat ik midden in die wereld en ik kwam op een kieslijst. Mijn partij trok enigszins onverwacht veel stemmen en ik kwam in de gemeenteraad. Ik heb er trouwens veel voor gedaan, cursussen gevolgd, ik werd in mijn eentje een hulpdienst, veel lezen en uiteraard zat ik tussen het gewone volk, Jan met de Pet is altijd al mijn werkgever geweest. Ik was trots dat ik werd gekozen voor de gemeenteraad, mijn moeder en mijn toenmalige vrouw zaten bij mijn beëdiging op de tribune en vol energie begon ik aan mijn nieuwe klus. Na korte tijd overleed mijn vader en mijn moeder gaf er een half jaar later de brui aan. Door alle stress kreeg ik er een beroerte overheen waarvan het revalideren mij twee jaar kostte. Mijn partij heeft voor mij een vervanger geregeld tijdens mijn afwezigheid en inmiddels duurt het nog maar een paar maanden en dan zijn er weer verkiezingen. Ik heb tijdens mijn afwezigheid vreselijk veel gemist, desondanks ben ik niet meer verkiesbaar. Ik ben de politiek veel dankbaarheid verschuldigd maar het is tijd om verder te gaan. Ik wil niet meer gebonden zijn aan het wonen in Haarlem, ik moet een cd opnemen, ik wil uitgebreid op tournee, kortom, dat kan niet als je in de politiek zit. Van een afstand zal ik de politiek blijven volgen. Er zijn trouwens veel mensen die niet stemmen omdat het zogenaamd niet uitmaakt. Aperte onzin, dat kan ik als ervaringsdeskundige nu wel zeggen. Toch is de politiek te traag en te statisch, dat zint mij niet. Ik wil altijd alles snel gedaan hebben, ben ongeduldig. Anderen zullen daar wat aan mogen doen, ik moet weg want de muziek roept mij, ik moet een album maken, saluut!