The Truth, Nothing But The Truth

Ik kreeg een nogal boze reactie op een van mijn blogs, Ik had geschreven dat ik blij was met het bezoek van een lieve vriendin omdat zij tot dusver zoveel voor mij heeft betekend. Servies, bestek, magnetron, lampen en gordijnen, zonder die lieve vriendin had ik die spullen niet gehad. Ik kreeg dus een boze reactie dat ik niet blij mocht zijn want zij was toch echt de enige waar ik blij van moest worden en niet van iemand anders. Ik ben eens gaan terugdenken, toen ik bij de hospita weg moest kon ik niet naar de vriendin van de boze reactie, ze woont in een zeer groot huis maar ik was daar niet welkom omdat haar hoog sensitieve konijntjes gaan trillen van de komst van mijn hond. Toen ik met hond in het kraakpand zat kregen wij gelijk bezoek van de vriendin met de boze reactie, hoe ik het in mijn hoofd haalde om met mijn hond op een hoog in een kraakpand te zitten, de hond was zoiets niet gewend en ik deed eigenlijk maar vreemde dingen, ik moest daar onmiddellijk mee stoppen. Na het kraakpand belandde ik in een zorghotel en de hond kon via via terecht bij een meisje, uiteraard kon de hond niet naar de vriendin van de boze reactie want die hoog sensitieve konijnen hè? De vriendin van de boze reactie zag ik zeer sporadisch, 2x in een maand tijd, toch schijnt het zeer belastend te zijn geweest want ze is er bijna aan onderdoor gegaan. De vriendin van de boze reactie heb ik altijd enorm geholpen, vooral op financieel gebied stond ik haar bij want destijds kon dat nog, ik maakte ruim 400 euro over zodat zij geen schulden meer had en mijn dure professionele gitaar staat inmiddels al een half jaar bij haar omdat zij les kreeg maar geen gitaar had. De vriendin van de boze reactie is boos omdat ik blij ben met iemand anders, als het aan de vriendin van de boze reactie had gelegen dan lag ik nu nog steeds op een matrasje in de woonkamer, verwarmd door de potkachel en verlicht door een paar oude kerstboomlampjes. Goddank zijn er anderen dan de vriendin met de boze reactie want anders had mijn leven er nu behoorlijk beroerd uitgezien, de waarheid kan soms erg hard en confronterend zijn, ik schuw de waarheid niet.

Falling Down

Door de gevolgen van de beroerte kon ik niet meer voor mezelf opkomen, ik kon niet meer lopen en praten waardoor ik een weerloos slachtoffer werd. Binnen de SP was ik een grootheid, vele malen groter dan de afdeling Haarlem. Ik presenteerde de politieke zendtijd op radio 1 vanuit de mediatoren in het Tweede Kamer gebouw en ik stond op zeer goede voet met de gehele kamerfractie en de partijtop. Haarlem werd binnen de partij beschouwd als een buitenbeentje met een aantal ongevaarlijke idioten, een aderverkalkende en onverstaanbare oude man en een volledig onbelangrijke vrouw die altijd haar zin wil doordrijven. Door de beroerte raakte ik uit beeld in Den Haag en was ik volledig overgeleverd aan die idioten, mensen tellen bij de SP niet meer mee na een ziekte, ze zijn volledig opgegeven. In mijn privé-leven was het niet anders, ik kon niets, dus ik werd op de bank gelegd en het gezin ging weekendjes weg naar een huisje in Beekbergen. Ik moest kruipend naar de keuken om mijn eten te bereiden en dat ging uiteraard niet. Kort voor de beroerte zijn mijn beide ouders overleden en hun erfenis ben ik volledig kwijt geraakt aan het opkalefateren van de huidige woning van mijn ex en dochters. Toen het geld op was werd ik op straat gezet. Marijnissen is uit beeld bij de SP, Kant was een regelrechte ramp en de enige die Marijnissen echt zou kunnen opvolgen zit nu deze blog te schrijven, het kan raar lopen in het leven!

An Ordinary Day

Het zijn van die dagen waarop erg veel gebeurd, zo ben ik zaterdag oom geworden, het jochie is al bijna twee jaar oud maar voor mij is hij nog fonkelnieuw. Donderdag zie ik hem voor de eerste keer en tot die tijd moet ik wat oomgevoelens opwekken. Ik heb twee zusters, de oudste is 48 jaar, zij is vanaf haar geboorte slechthorend en geestelijk gehandicapt. Ik heb na het overlijden van mijn moeder geen contact meer met haar, ze wil haar familie en bekenden van vroeger niet meer zien, op eentje na dan, een ouwe man van 76 jaar die altijd bij haar is vanwege het vele geld dat ze heeft geërfd. Mijn jongste zus is 41 jaar, na de ontruiming van de woning van mijn ouders in 2007 heb ik haar niet meer gezien. Gisteren belde ik maar eens op na al die jaren want het is tenslotte Pasen, tijd voor een nieuw begin. Ze heeft samen met haar vriend een zoontje gekregen en ze wonen als een echt gezinnetje met een hond in het midden van het land. Ik ben heel blij voor haar dat ze een kind heeft want daar heeft ze in het verleden problemen mee gehad, hij is vernoemd naar mijn vader, toch wel bijzonder. In het najaar ben ik de getuige bij hun huwelijk. Over getuige gesproken, de mijne sprak ik vandaag ook en hij is ook nog mijn beste vriend en schrijfpartner. Hij zit momenteel in de studio voor de afronding van een soloalbum, morgenavond spreken we elkaar wat uitgebreider want dan moeten we ook de wederzijdse agenda’s trekken voor een heel groot nieuw project, het nieuwe Crybabys album, wat een drukte allemaal!