Rust in Vrede

Kort na de crematieplechtig van mijn vader liepen we gezamenlijk de heuvel af richting de aula van de koffie met cake. We zeiden nog ten elkaar, dit is de eerste, er zullen er nog veel volgen. We kennen elkaar al heel lang, langer dan het langst durende huwelijk kan duren. We zaten op de kleuterschool al bij elkaar in de klas en dat was op de lagere school en de middelbare school hetzelfde verhaal. Huiswerk met elkaar samendoen, paprikachips en grote flessen bier, bijles voor wiskunde, naar de bibliotheek en na afloop een biertje, een trektocht naar Venlo met mooie vrouwen, het Amsterdam toernooi, niet vloeken dan mogen we bij de gelovige meneer het voetbal zien, Toen ik in een andere stad woonde voor mijn werk deed mijn moeder geregeld de groeten van zijn moeder, ze waren elkaar dan tegengekomen in het winkelcentrum en dat mondde dan altijd uit in kleppen. Zijn jongste zus zat bij mijn oudste zus in de klas dus er waren veel overeenkomsten. Augustus 2009 en ze is overleden. Mijn vader was de eerste, een half jaar later gevolgd door mijn moeder en nu, een kleine drie jaar later zijn moeder. Hij verloor in de tussentijd zijn vrouw en ik kreeg ellende met mijn gezondheid en mijn huwelijk hief zichzelf op. De dood hoort bij het leven, het gaat er eigenlijk alleen maar om of je tijdens dat leven een beetje gelukkig bent. Zijn moeder was dat zeker wel, ze heeft het voor haar kiezen gehad maar haar kinderen hebben haar ook geluk gebracht. Een leven met pieken en dalen zoals zoveel mensen, ik zal zeker nog regelmatig aan haar denken. Rust in Vrede.