Terugkeer van de Woondoos

Ik verliet het ouderlijk huis op mijn 21ste. Ik zat midden in mijn studententijd en omdat er in Amsterdam, waar ik studeerde, geen woonruimte voorradig was, betrok ik een etage aan het Spaarne in Haarlem. Apetrots was ik op mijn eerste woonruimte, het was weliswaar op drie hoog, water, de keuken, de wc en de douche waren op 1 hoog, maar ik vond het een heerlijke woning. Ik kon er samen met mijn toenmalige katten voetballen want ik had een voor- en achterkamer, en als je de deuren openzette, kon je over de hele etage voetballen. Na mijn eerste woning heb ik er nog velen gehad. Ik heb ook nog twee keer een huis gekocht, maar meestal huurde ik wat. Toen ik in januari de gezinswoning verliet, kwam ik noodgedwongen op een kamer. Ik moest snel vertrekken in verband met mijn echtscheiding en op internet vond ik een kamer in de buurt. Ideaal, want de kinderen en hun school zaten vlakbij. Vijf kratjes had ik nodig om mijn inboedel te verhuizen, cd’s, Dvd’s, boeken en stereoapparatuur. De kamer was al gemeubileerd, dus ik kon er zo in. Twee weken later kreeg ik er nog een bewoner bij, ze moest naar het asiel of ik kon haar meenemen. De keuze was snel gemaakt, Britta is een hele lieve hond, ze doet alleen bromvliegen kwaad omdat die zo'n irritant geluid maken. Kort na haar komst heeft ze mijn tv stoel ingepikt. Ze beschouwt de stoel als haar mand en ik mag er hooguit met permissie nog eventjes zitten. Ik heb een kamer waar alles inzit, een keukenblok, een stoel, een bed, de tv, en een bureau. De keuken, de douche en de wc zitten op loopafstand, verdop in de gang. Het is inmiddels 23 september, de kleine irritaties zijn begonnen. Ze hebben niets met de kamer te maken, want die is ok. Als ik iets kwijt ben dan heb ik het tegenwoordig weer snel gevonden, geen kritiek op mijn poppenhuisje met geschutskoepel! Toch zijn er die kleine irritaties. Dat ik over de hond moet klimmen om in bed te komen bijvoorbeeld of vanwege de weinige zuurstof omdat ik maar een openslaand raam heb. De enige echte irritatie is toch wel dat je het een vent van 49 jaar niet kunt aandoen om ruim 8 maanden op een kleine ruimte te wonen zonder enig uitzicht op een wat grotere woning. Veel heb ik niet nodig, dat heb ik inmiddels wel bewezen, maar stel dan in ieder geval in het vooruitzicht dat er medio sint-juttemis een woondoos vrijkomt in het zo door woningnood geplaagde Haarlem!