Don't Forget To Dance

Ik heb nooit gedacht dat een dag die zo slecht begint, toch nog zo fijn kan eindigen. Het begon met 2 droge boterhammen voor mij en een hand brokjes voor de hond, de voorraden waren volledig op, wanneer ze weer zouden worden aangevuld was niet bekend. Na het ontbijt was het onmiddellijk tevergeefs saldo checken en vervolgens ging ik gelaten op de bank zitten. Na veel gepeins dacht ik aan de woorden van Ron, als je in nood zit, dan…….…. Ron stond binnen een half uur op de stoep, binnen het uur had Brit haar eten en ik had een bord met eten. Dank je Ron, dit vergeet ik niet! De rest van de dag verliep rimpelloos, met een gevulde buik televisie kijken en af en toe een mail beantwoorden. Ik wilde al bijna de lichten uit doen om naar bed te gaan en toen klonk de bel, het konden er slechts een paar zijn, om de deur te openen moest ik naar het portiek en door de glazen deur zag ik haar, het was krullenbol, van al de visite, zag ik haar het liefste komen. De hele periode van dakloosheid, heeft zij mij geholpen, aanvankelijk door te luisteren, later met allerlei huisraad tot de gordijnen aan toe. Het heeft een enorme band opgeleverd, ik noem haar nu mijn vriendin, maar officieel hebben we niets. Ze weet wat ik voor haar voel en dat is voor mij het belangrijkste. Diep na twaalven lag ik in bed, van mij zou elke dag zo mogen gaan!