An Ordinary Day

Het zijn van die dagen waarop erg veel gebeurd, zo ben ik zaterdag oom geworden, het jochie is al bijna twee jaar oud maar voor mij is hij nog fonkelnieuw. Donderdag zie ik hem voor de eerste keer en tot die tijd moet ik wat oomgevoelens opwekken. Ik heb twee zusters, de oudste is 48 jaar, zij is vanaf haar geboorte slechthorend en geestelijk gehandicapt. Ik heb na het overlijden van mijn moeder geen contact meer met haar, ze wil haar familie en bekenden van vroeger niet meer zien, op eentje na dan, een ouwe man van 76 jaar die altijd bij haar is vanwege het vele geld dat ze heeft geërfd. Mijn jongste zus is 41 jaar, na de ontruiming van de woning van mijn ouders in 2007 heb ik haar niet meer gezien. Gisteren belde ik maar eens op na al die jaren want het is tenslotte Pasen, tijd voor een nieuw begin. Ze heeft samen met haar vriend een zoontje gekregen en ze wonen als een echt gezinnetje met een hond in het midden van het land. Ik ben heel blij voor haar dat ze een kind heeft want daar heeft ze in het verleden problemen mee gehad, hij is vernoemd naar mijn vader, toch wel bijzonder. In het najaar ben ik de getuige bij hun huwelijk. Over getuige gesproken, de mijne sprak ik vandaag ook en hij is ook nog mijn beste vriend en schrijfpartner. Hij zit momenteel in de studio voor de afronding van een soloalbum, morgenavond spreken we elkaar wat uitgebreider want dan moeten we ook de wederzijdse agenda’s trekken voor een heel groot nieuw project, het nieuwe Crybabys album, wat een drukte allemaal!