Sad Sad Girl

De laatste jaren voor mijn huwelijk woonde ik in Doetinchem voor mijn werk, het is waarschijnlijk de meest heftige Rock and Roll periode uit mijn leven geweest, mijn band verbleef een half jaar bij mij in huis, ik werd voor het eerst vader en er was Caren. Ze was 4 jaar jonger dan ik en woonde in een huisje achter mijn ouders in Haarlem. Zonder dat iemand het wist, heb ik haar op een donderdag opgehaald, en vervolgens bleef ze een week bij mij. Het werden onvergetelijke dagen, een hittegolf, naakt zwemmen, liefde tot de hanen gingen kraaien en veel muziek, na een week moest zij terug, haar medicijnen waren op, ze was manisch depressief, een familiekwaal. Na korte tijd verhuisde zij naar een flat in de buurt, de zware dingen gingen in mijn golfje en het nieuwe huis was voor lange tijd ons onderkomen. Muziek was een belangrijk iets voor ons beiden, de nieuwe Suede, een glam Britpop band, was het helemaal, Saturday Night, Trash, lijfliederen waar ik nog steeds kippenvel van krijg! Ik heb zelfs een nummer voor haar geschreven, Sad Sad Girl, het staat op Daily Misery, en ik ben er vreselijk trots op. Op een gegeven moment ging het niet meer, het kwam door die rotziekte van haar, ze wilde niemand meer zien, zocht ruzie met iedereen, een mooie periode kwam ten einde. Korte tijd later ging ik terug naar Haarlem en na een paar jaar ben ik daar getrouwd. Op een gegeven moment kwamen mijn ouders op visite, mijn moeder overhandigde bij de voordeur een brief van Caren, ik scheurde hem open, ze wilde mij terug, had spijt van alles en nog veel meer. Het was onmogelijk, mijn vrouw was in verwachting en die wilde ik niet verlaten. Na een jaar pleegde Caren zelfmoord, ze sprong van haar flat. Bij ieder optreden draag ik Sad Sad Girl aan haar op, of het nu in Nijmegen, Dusseldorf of in London is, het is haar nummer. Ik hoop dat ze mij heeft vergeven.