Terminal Love

Ik ben geen hartvochtig type, allesbehalve, je zou het wel gaan denken zoals ik die oudste zus van mij in mijn hoofd heb. De waarheid is echter heel anders, mijn vader had kanker rondom zijn heupen, hij kon de trap niet meer op, dus hij sliep beneden op de bank. Op mijn verjaardag kon hij de boel niet meer rekken en hij ging met de ambulance naar het ziekenhuis, een dag later is hij daar overleden. Na een halve maand moest ik met mijn moeder naar de neuroloog, ze kreeg daar te horen dat ze een hersentumor had en ze kon thuis gelijk haar koffertje pakken, daarna is ze nooit meer teruggeweest, ze nam haar intrek op de transferafdeling van het ziekenhuis, daar heeft ze drie maanden gelegen en de laatste maand van haar leven lag ze in een hospice. Het ziekenhuis had op de begane grond een restaurant, tijdens de bezoekuren moest ik haar daar altijd mee naar toe nemen want mijn moeder was al snel verslaafd aan de rundvleeskroketten die ze daar maakten. Ik zat daar en keer met mijn moeder en opeens zag ik het nogal vreemde hoofd van mijn oudste zus wegduiken achter de diepvrieskist met ijsjes, dat was de eerste keer, ze wilde mij niet meer zien. Zelfs op de begrafenis van mijn moeder kwam ze niet opdagen, ze had zogenaamd de uitnodiging niet ontvangen. Ze mocht van haar ranzige vriend, de clown Dirty Ted, niet langer omgaan met haar familie of bekenden want die konden haar op andere gedachten brengen over haar zo geliefde clown. Anyway, mijn oudste zus is dus liefdevol opgenomen door de familie van Dirty Ted, dit jaar viert hij zijn 77ste verjaardag en als hij de zeilen strijkt dan krijgen zijn kinderen een vermogen, het legaat van mijn tante. Zie je nou wel, ik ben geen hartvochtig type!