Brit

Toen mijn vader in 2006 overleed, kwam mijn jongste dochter met een wel heel aparte wens, zij wilde een grote bruine hond. Ze had een enorm goede band met mijn vader, als hij haar zag dan gingen zijn ogen helemaal stralen en dochter wilde altijd onmiddellijk op zijn schoot, nog voordat hij zijn jas had uitgedaan. Ze had mensenkennis, die jongste van mij, van mijn moeder moest ze niets hebben en achteraf kan ik alleen maar zeggen dat ik haar daarom bewonder. Na een tijdje zoeken op internet, vonden we een herplaatsing van een labrador, ze was opgegroeid op het adres van een fokker in België en had in de loop der jaren 4 nestjes gekregen. We haalden haar op een zondag en het leek alsof ze al jaren bij ons was, ze voelde zich een van het gezin. Brit heeft het restantje van mijn huwelijk meegemaakt, tot eind januari 2008 bleven wij wonen in de familiewoning en daarna nog een klein jaar in de arbeiderswijk. Daarna was het over, het huwelijk was volledig ontploft en ik vond in de buurt een leegstaande schuur bij een hospita die vreselijk veel van geld hield. Na korte tijd moest ik voor het een of ander bij mijn ex zijn, en daar kreeg ik te horen dat de hond naar het asiel ging, want zij snurkte. De keuze was makkelijk, ik nam de hond mee naar mijn schuur en daar hebben wij de rest van mijn contract uitgediend, samen gingen wij met de taxi naar het kraakpand en ook daar heeft zij zich heerlijk vermaakt. Toen ik de huidige woning kreeg werden wij weer herenigd, en tot eind april heeft ze hier gewoond. Ze ging uiteraard mee op vakantie naar mijn zus, ze ontmoette daar een vier jaar jongere soortgenoot en het was een genot om die twee te zien, naast elkaar in de mand en buiten de mand volgden ze elkaar overal, het leken wel moeder en dochter! Ze mocht van mij daar blijven, ze is 12 jaar, zit in de herfst van haar leven en heeft het daar bovendien fijn, ik ga in zo’n geval niet aan mijzelf denken. Begin juni ging het mis, ze kon niet meer overeind komen, een ouderdomskwaal, van de veearts kreeg ze een spuit anabole steroïden en een onderhoudsdosis aan pijnstillers, genoeg om te kunnen herstellen. Tot afgelopen weekend, dezelfde kwaal diende zich aan, hard doordringend gekerm en haar collega likte haar voortdurend schoon. Vannacht moest ik er aldoor aan denken, hoe zou het zijn, zou ze de ochtend halen? Ze heeft heel erg veel voor mij betekend, we zijn samen geruime tijd verschoppelingen geweest en ze heeft mij 35 kilo lichter zien worden. De liefde die dat beest gaf toen ik als een plant op de bank lag in een leeg huis, ze kwam alsmaar kijken of het goed ging en daarna volgde dan een lik. Ik ben haar heel erg dankbaar!