24 Hour People

Het zal je toch maar gebeuren zeg, een zware werkweek, uitgekeken naar het weekend, de dagen afgeteld en op woensdagmiddag om 12 uur de werkweek door midden gezaagd, je bent vrijdagmiddag op de terugweg naar huis en dan kom je niet verder dan het station van Utrecht. Je krijgt de mededeling dat je maar zelf je vervoer moet regelen. Dat moeten die mensen natuurlijk niet doen, ik zou het niet eens kunnen want ik ken geen mensen die in het bezit zijn van een auto en mij nog eens willen ophalen ook, ik zou mijn medereizigers oproepen om geld in te zamelen voor drank, zoveel mogelijk, vervolgens lekker zitten in de stationshal met het werkkoffertje onder de kont, daarna kan iedereen zich bezatten! Als de trein na een paar uur weer wil rijden dan waggelen alle reizigers naar hun perron, als ze eenmaal volledig van de wereld in hun trein zitten, komt de maaltijd van de vorige avond spontaan naar boven borrelen, de wc kan je in zo’n geval niet halen, bovendien zit dat dikke chagrijnige mens al 5 minuten op de pot, met een ferme straal komt het kots eruit, over stoelen, banken, over het driedelige krijtstreeppak van het heertje aan de overkant, uiteraard ligt het gangpad ook vol kots, het is behoorlijk glibberig geworden, een enorme zure stank maakt het niet bepaald aangenaam in de coupe, verscheidene mensen gaan daarom een tweede en een derde keer over hun nek, er is een prachtig palet aan kleuren in de trein, je ziet de doperwtjes, de stamppot en de vleesresten er in terug, dat zal die NS leren, je schaft een duur abonnement aan, verkoopt je trouwe vierwieler, en dit is je dank, laat ze lekker de rambam krijgen!