We Love Life

Ik blaf mij een weg door de zomer, ik ben niet de enige, iedereen blaft momenteel, vroeger was het nog hé, hallo en dag maar op het moment blaft iedereen elkaar goeiedag, wel grappig eigenlijk, zolang ze maar niet gaan kotsen. Ik ben mijn weg weer aan het vinden in de wereld, na 3 maanden problemen met gips, rolstoelen en een open wond, op zaterdagmiddag heb ik zelfs weer heerlijk naar het stadsleven zitten staren vanaf een bankje in het centrum, alle soorten vrouwen kwamen aan mij voorbij, goddank doen ze het nog steeds! Ik ben trouwens te dik geworden in mijn rolstoel, je hebt in zo’n ding totaal geen beweging, iedere maaltijd zie je terug in je buikomvang, kortom, trainen om weer af te vallen, iedere dag een flink stuk fietsen en snel naar de sportschool want vet zijn is lelijk en ongezond, ik kwam vandaag mijn nachtmerrie tegen, een vrouw die niet in een kuipstoeltje past, zo enorm vet, dik en afstotelijk dat ik er onpasselijk van werd, als ze nee schudde met haar hoofd, dan ging alles heen en weer, zo enorm kogelrond dat ik heb besloten om vervroegd naar de sportschool te gaan, desnoods ga ik iedere dag want ik moet er toch niet aan denken dat ik er zo zou uitzien, een echte nachtmerrie dus en het was notabene in de middag, ik heb van al die viezigheid een uur moeten bijkomen in mijn televisiestoel!