The End Of The Silence

Ik moest een paar dagen stil zijn van mijzelf, uit respect voor een overledene, om in de spiegel te kijken en om krachten op te doen, het leventje is momenteel loodzwaar, de inhoud van mijn portemonnee is in vergelijking met vorig jaar gigantisch verminderd en ik moet enorm wennen aan wat anderen normaal noemen terwijl het voor mij toch echt klinkklare onzin is, ik laat het maar zo, ik ga niet eens iemand beledigen, als mensen met halve waarheden willen rondlopen dan wens ik ze veel geluk. Het is gewoon een slappe periode, veel mensen zijn op vakantie en mijn laatste hoogtepuntje was zondag toen mijn jongste haar zwemdiploma haalde, het weer maakt mij er ook niet vrolijker op en op televisie waren ze dolblij met het vertrek van Been bij Feyenoord, tijdens de komkommertijd is zoiets goud waard, normaal gesproken zou het onderwerp 15 seconden hebben geduurd, nu duurde het 10 minuten, zo werkt het bij de media. Ik ga maar eens mijn best doen om weer vrolijk en slagvaardig te worden, mijn recept om dat te bereiken is simpel, muziek, nu is de woonkamer nog gevuld met ouwe punk van Eater uit 1976, zo meteen moet Rod Stewart met zijn vroegere werk het afmaken, zal wel lukken!