So Alone

De weergoden hebben de draad weer opgepakt, het is gewoon herfst, honderden gezinnetjes lopen nu met het idee om terug naar huis te gaan want op de camping in Drenthe is het wel erg nat en de greppels rond de tent staan alweer boordevol met water, bovendien beginnen de kinderen te zeuren, logisch want ze zitten opgesloten in een kleine ruimte. Ik kan de deur niet uit want dan loop ik een nat pak op, ik heb daarom maar een grote pot koffie gezet, ik moest toch al die kant op, ik maak zelden koffie, meestal hou ik het bij thee maar ik dacht bij mijzelf, ik doe eens iets geks! Als de pot leeg is zal de Tour de France wel losbarsten, leuke plaatjes, jammer dat er zoveel fietsers door het beeld gaan, goddank is het de laatste dag, ik heb honger naar de bal, die moet maar weer eens gaan rollen. Afgelopen vrijdag zag ik Johan Derksen voor het eerst sinds tijden weer op de buis, ik wist gelijk, dit zit goed, hij liet zijn licht schijnen op de Tour en er bleef weinig van heel, een gelijkgestemde op televisie, ik voel mij gelijk niet meer alleen!