Hell Begins At Home

Mijn vaste gewoonte is om in de ochtend rond 10 uur in de tuin te gaan zitten, een paar sjekkies, wat zuurstof happen en daarna ben ik klaar voor een nieuwe dag, snel naar boven en na een halve pot koffie begint mijn werkdag. Vandaag ging het iets anders, achter mij was veel lawaai, in de flat aan de overkant was een ontruiming, veelal nieuw meubilair werd door gemeentearbeiders in een container geladen om te worden afgevoerd naar een depot van de gemeente waar de spullen tegen betaling worden opgeslagen. Het was de zoveelste ontruiming in korte tijd, dit keer ging het om een jong gezin met kinderen, een leuk begin van de werkweek en ongetwijfeld zullen ze een fijn weekend hebben gehad! Ik walg ervan, natuurlijk weet ik dat het crisis is, natuurlijk weet ik dat er tientallen ontruimingen in een week plaatsvinden, maar als het vlak voor je ogen gebeurt ben je erbij betrokken, alleen je kunt niets doen, een deurwaarder tegen de vlakte slaan helpt niet want binnen de kortste keren komt er een nieuwe, ze hebben namelijk een heel leger van die gasten, allemaal een kale kop, een donkerblauw maatkostuum van C&A en een mentaliteit die ver onder het vriespunt ligt. Nogmaals, het is crisis, we staan nog maar aan het begin van een heleboel shit die op ons afkomt, ik ben niet iemand die met zijn handen over elkaar naar dit soort taferelen zit te kijken, door alle onrechtvaardigheid wil ik er iets aan doen en ik weet van mijzelf dat ik daar toe in staat ben, af en toe is de verleiding zo groot om weer de politiek in te gaan, dat ik mij moet bedwingen. Ik heb mijn eigen partij opgedoekt en de SP ziet mij nooit weer, toch, als ik gevraagd zou worden, dan kom ik terug want ik weet zeker dat het gezinnetje dan nog steeds aan de overkant zou hebben gewoond!