The Street Parade

We zitten met zijn allen in een giga-recessie, het is de grootste recessie die ik ooit heb meegemaakt, groter dus dan de ellende rond 1983, toen we afstevenden op een miljoen werkelozen, maar ternauwernood onder die magische streep konden blijven. Je zou mogen verwachten dat er op dit moment van alles wordt gedaan om het tij te doen keren, maar hoh maar, de gelatenheid druipt aan alle kanten van de samenleving af! Massale protesten op het Malieveld tegen de blunders van opeenvolgende regeringen, particuliere initiatieven om uit de recessie te komen, vergeet het maar, Nederland slaapt, zelfs de rokers die in 2012 zoveel accijnsverhogingen om hun oren kregen, dat ze een euro meer moesten neerleggen voor hetzelfde pakje shag als exact een jaar geleden, houden hun mond. Nederlanders durven niet meer te demonstreren, Nederlanders zijn actiemoe en laten alle ellende als aangeschoten wild over zich heenkomen. Door alle bezuinigingen zijn er een stuk minder ambtenaren overgebleven, maar het gedrag van die ambtenaren hebben we massaal overgenomen, als je meneertje A wilt spreken, dan moet je dat aan meneertje B vragen, doe je dat niet, dan worden ze boos, dan doorbreek je de schakel en dat is een doodzonde, eigen initiatief wordt niet beloond, nee, eigen initiatief wordt afgestraft! Als we uit onze winterslaap komen, zullen we het toch echt moeten hebben van die eigen initiatieven, zullen we toch echt een kilootje extra aan actiebereidheid op het vuur moeten gooien, want ik heb genoeg van die crisis, ik wil weer eens naar London, actie?