A Friend For Live

Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan tot gisterochtend. Vreemd, want ik heb na de dood van mijn ouders afgrijselijke tijden beleefd, door aan hun wensen te voldoen en een bestemming te vinden voor alle spullen die ze in de loop der jaren bijeen hadden verzameld. Er kwamen allerlei gedachten naar boven toen mij de vraag werd gesteld wat mijn laatste wensen zijn. Er is dan ook zoveel veranderd. Mijn ouders zijn er niet meer evenals mijn zussen, ooms, tantes, neven en nichten. Sommigen zullen het nog wel doen, maar ik merk er niets van, dus voor mij zijn ze dood. Mijn ex is niet voor niets mijn ex, bovendien mag ik vanaf begin januari mijn dochters niet meer zien van haar. Of ik die meiden ooit nog zal zien is een vraag die binnenkort bij de rechtbank een antwoord krijgt. Blijven over mijn aanstaande en haar familie, twee echte vrienden en een groep kennissen. De situatie is behoorlijk gewijzigd! Ik hou mij overeind met de gedachte dat er veel leukere en interessantere mensen zijn dan al die types die ik niet meer zie. Bovendien wil ik nog zoveel dingen doen, zoveel mensen leren kennen, zoveel dingen aan de kaak stellen, zoveel mensen tot op het bot beledigen. En ach, het is maar een wilsbeschikking, ik hoef geen contract te tekenen waarin ik bepaal waar en wanneer ik dood ga. Toch kan zoiets je dag enorm over hoop halen! Maar toch, old rockers never die!