As Tears Go By

De jaren gaan ongemerkt snel voorbij, weliswaar een teken dat het lekker gaat, maar af en toe moet ik toch even stil staan bij gebeurtenissen met enorm veel impact. Elf jaar geleden werkte ik bij de radio, ik had daar iedere werkdag een eigen nieuwsprogramma en ik schreef teksten, interviewde voor dat programma en monteerde de interviews tot een beluisterbaar geheel. Op 6 mei zou ik Wim Kok een uur lang in mijn programma krijgen, hij was die dag op verkiezingstournee in mijn woonplaats en hij zat in zijn laatste periode als minister-president. De twee weken voorafgaand aan het interview had ik gewerkt aan een draaiboek voor de uitzending, de onderwerpen waar we over gingen praten moesten vooraf bekend zijn bij de RVD, er waren heel veel uren in het voorbereiden van de uitzending gaan zitten.  Drie kwartier voordat Kok zou komen belde mijn baas, hij werkte op het mediapark in Hilversum en had gezien dat Pim Fortuijn op de parkeerplaats was neergeschoten. Fortuijn had op dat moment enorm veel aanhangers en de kans was groot dat hij de verkiezingen zou winnen. Ik belde daarna onmiddellijk met de voorlichter van Kok, hij wist nog van niets, en hij zou mij laten weten wat er verder ging gebeuren......... Een kwartier later ging opnieuw de telefoon, Kok zat in zijn bolide richting het Binnenhof. Achteraf gezien was dat hard nodig, het land was in rep en roer, er hing een grimmige sfeer en een staatsgreep was op dat moment niet ondenkbeeldig, er moest rust komen en de minister-president was daar hard bij nodig. Elf jaar geleden, wat kan er in zo'n periode veel veranderen zeg: Fortuijn overleefde de aanslag niet, zijn partij werd de grootste, maar is door interne verdeeldheid kapot gegaan, Kok was nog maar kort premier, hij heeft nu een leven in de luwte. En ik? Ach onkruid vergaat niet, mijn ouders zijn intussen overleden, met mijn zusters heb ik geen contact meer, ik bleef nog drie jaar in andere functies bij de media werken, voordat ik een baan in de politiek kreeg, ik kreeg een beroerte waardoor ik niet meer mag werken, mijn huwelijk hield niet stand, maar ik schrijf nog steeds en sta nog volop in het leven. Maar af en toe moet ik toch even terugdenken aan die roerige tijden!