Tattoo!

Het is eigenlijk een speldenprik op de landkaart, een dorpje met een kleine 17 duizend inwoners. Normaal gesproken heeft zo'n gat geen landelijke bekendheid, maar in het zomerseizoen is het ineens vreselijk druk. De stranden liggen dan vol met Duitsers en in het centrumpje van het dorp hoor je niemand Nederlands praten, de bewoners leven bijna allemaal van het toerisme, een goede zomer betekent genoeg geld voor in de winter. Strandvoort, ik ben er mijn aanstaande tegengekomen en in de weekenden, sta ik er met Duitsers in de rij bij de kassa van de buurtsuper. Vanmiddag sta ik ook weer in de rij, maar eerst gaan we naar de plaatselijke tattoo- koning. We laten allebei een trouwring tattooeren, leuker dan zo'n geval bij de juwelier en bovendien floept hij niet van de vinger tijdens het afwassen. Het is mijn derde tattoo, de eerste was tijdens een verblijf in London, ik twijfelde heel erg en liep daarom Portobello Road diverse keren op en neer. In de pub op de hoek nam ik uiteindelijk na het drinken van een aantal bier de beslissing. Door het bier heb ik niets gevoeld van de hele operatie. De tweede was een verjaardagscadeau  in 2003, ik had in die tijd hoge bloeddruk en de tatoeëerder moest mijn huid alsmaar schoon wrijven want het bloed was nogal vloeibaar op dat moment. Nu dus nummer drie en daarna is het mooi geweest, want ik ben tenslotte geen kleurboek. De komkommertijd nadert trouwens zijn einde, en dan ga ik het zeker hebben over de hete herfst, want één ding is zeker, Rutte gaat de kerst niet halen!