Mandela Day

Ik verplaats mij maar eens in het hersenpan van de gemiddelde gelovige, want zij zijn overtuigd van leven na de dood. Boudewijn Buch en Antonie Kamerling aanschouwen vanaf hun wolk een premiere in het Amsterdamse de la Mar theater. Buch heeft het stuk geschreven, Kamerling speelde ooit een hoofdrol in de verfilming van het boek "de kleine blonde dood". Wat zouden die twee zich hebben geschaamd zeg. Een musical is op een enkele uitzondering na, een belediging aan het adres van de schrijver, want het boek is niet bedoeld als musical. Nog erger was het publiek dat op de premiere afkwam, zoals het pratende hoofd Mike de Boer, koning Albert met zijn overspelige burgemeestertje, Erica Terpstra en andere verwerpelijke types. Ik durf te wedden dat zowel Buch als Kamerling opnieuw dood wilden! Over Nelson Mandela is genoeg gezegd, des te pijnlijker dat allerlei vage racisten met hem aan de haal gaan. Mensen die zich steevast PVV'er noemen, binnen een minuut klagen over alles dat buitenlands is, voor hen is Mandela plotsklaps een held. Ik zag vandaag oorlogsmisdadiger Assad op de tribunes van het stadion in Johannesburg pareren tijdens de herdenking van Mandela, en ik wist, dit is nog fouter dan fout. Dat gevoel kreeg ik kortgeleden in veel bescheidener vorm, ik zag T-shirtjes van the Ramones, één van mijn favoriete bands, bij C&A hangen, om je dood voor te schamen. Lijkenpikkers zijn het allemaal, die winkel denkt veel shirtjes te verkopen in verband met het logo, de band hebben ze ongetwijfeld nog nooit van gehoord, Mandela is heel snel een product aan het worden en die musical? Enorme mazzel dat Geer en Goor niet kwamen opdraven. Het zou de doden heel veel pijn hebben gedaan, al die uitverkoop. Ik stap uit het hoofd van de gelovige, ik vond het daar angstaanjagend leeg!