What do i Get?

Zo, de stemkaarten zijn binnen, een goede zaak want we mogen meepraten over het bestuur en het beleid in ons dorpje. Mijn gedachten gaan onmiddellijk terug in de tijd, de tijd waarin ik deel uitmaakte van de gemeentepolitiek, ik zat vier jaar in de gemeenteraad. De stemmers geven voor vier jaar het vertrouwen aan een groepje mensen, eens in de vier jaar mag de kiezer zijn stem uitbrengen, in de vier jaar na het uitbrengen van de stem, kan de kiezer alleen maar hopen dat er iets zinnigs mee wordt gedaan. Dat heet parlementaire democratie, eens in de vier jaar wordt er democratisch gedaan. Ik moet ook denken aan de Kadernota en de begroting, dan komen de politici vier keer bij elkaar in één week en op de laatste dag wordt er gestemd op moties van alle partijen. De fractievoorzitter zat boven in de fractiekamer te bedenken of  het "ja" of "nee" werd, zette dat op een papier, maakte fotokopietjes en kwam vervolgens naar beneden om de papieren uit te delen. Dat was makkelijk, we hoefden niet te denken en je moest gewoon op de antwoorden van de voorzitter stemmen, dat betekende voor de volgende vier jaar opnieuw een plekje in de rode pluche stoel. Ik heb de eindstreep niet gehaald, vijf maanden voor het einde was er een akkefietje dat voor mij het het asociale karakter van de socialistiese partij nogmaals onderstreepte, ik verliet de partij en wilde er nooit meer iets mee te maken hebben. Ook nu niet, ik heb de stemkaarten verscheurd en in de vuilnisbak gedaan. Ik hou niet van schijn-democratie!