The Loner

Ik voel mij een beetje zoals Remi zich moet hebben gevoeld, het ventje uit 'alleen op de wereld', van Hector Malot. Hij zag niemand, hij ontmoette niemand en hij had niemand om mee te praten. Na een schipbreuk, zat hij op een onbewoond eiland en hij was nogal eenzaam. Ik ben niet eenzaam en er zijn genoeg mensen om mee te praten, toch voel ik mij als een roepende in de woestijn. Waarom? Ik heb nog geen aangifte gedaan, niet tegen Wilders, niet tegen Spekman en ook niet tegen Samsung. Ik ben daardoor de enige Nederlander, die nog geen aangifte heeft gedaan en dat kan op bepaalde momenten knap eenzaam zijn. Toch gaat het hoofd fier omhoog in de wetenschap dat ik mij niet laat bedonderen door valse mensen, die met verdeel een heers politiek het land denken te besturen en de inwoners denken te misleiden. De ene helft van de bevolking, doet aangifte tegen de andere helft, de andere helft krijgt het advies om aangifte te doen tegen de ene helft, en er komt maar geen eind aan. De bevolking is zo druk bezig met het doen van aangiftes, dat het ze ontgaat dat er allerlei absurde maatregelen worden ingevoerd. Zo moesten we ooit gaan bezuinigen, omdat het begrotingstekort te hoog was, in vergelijking met andere landen. Het tekort is volledig weggepoetst maar we gaan lekker door met bezuinigen, ouderen in een verzorgingstehuis komen op straat te staan, omdat ze niet meer voldoen aan opgeschroefde toelatingseisen, fabrieken moeten door de barre economie de poorten sluiten, terwijl in het buitenland de weg naar boven is ingezet. Wedden dat de miljoenen verlies op de Fyra zullen worden verrekend in de treinkaartjes? Daarom doe ik geen aangifte, ik laat mij niet bedonderen door valse types, of ze nou Mark, Geert, Diederik of Mohammed heten, ik vertrouw ze geen van allen, ik vertrouw op mijn gevoel. Ennuh....geld moet rollen!