Streets of Love

Eindelijk is het dan zover, mensen groeien naar elkaar toe, ze zijn weer geïnteresseerd in elkaar en ze behandelen anderen met respect. Op straat zie je allerlei groepjes mensen die met elkaar een praatje maken en in de supermarkten is het één en al hoffelijkheid, de mensen geven elkaar de ruimte en vaak laat men elkaar voorgaan. In het verkeer gaat het niet veel anders, bumperklevers lijken uitgestorven, snelheidsmaniakken idem en asociale types op scootertjes, daar kan je alleen nog maar over lezen in vergeelde ouwe tijdschriften. In de stadsparken is het één en al liefde wat de klok slaat, verliefde stelletjes van beide geslachten, huidskleur niet van belang, bedrijven de liefde met elkaar in alle mogelijke gradaties, van zuigzoen en klapzoen tot de meest innige omstrengeling, het is allemaal te aanschouwen. Hoe kan dit allemaal zo ineens? We zaten immers in een samenleving die steeds asocialer werd, waar eigenbelang het enige belang leek te zijn, waar de Telegraaf-mentaliteit de norm leek te zijn, waar geld het toverwoord was, waar de televisie in de avonduren dit alles nog maar een extra keer inpeperde. Door al die ellende om ons heen, lijkt het erop dat de mensen naar elkaar toegroeien, moe van alle dreigende oorlogen en politiek gekonkel, zijn de mensen weer aardig voor elkaar, er wordt ingezien dat het zo niet langer kan. Kerken en Moskeeën zijn geen godshuizen meer, het zijn ontmoetingsplaatsen geworden voor de hele buurt, waar mensen met elkaar praten over zaken die hen bezighoudt. Obama, Poetin, Israel, Hamas, Oekraïne, ISIS en Juliana bedankt, zo'n meesterzet had niemand voor mogelijk gehouden!