Shit Happens!

Het leven was vroeger anders. Ik wilde bijna schrijven dat het leven vroeger beter was, maar dat zou geschiedvervalsing zijn, het was hooguit makkelijker in bepaalde opzichten. Er was een zekerheid in mijn leven, mijn vader. Zat ik in de shit, of het nou om het politiebureau of de gevangenis ging, mijn vader stond aan mijn zijde. Als ik in de financiële puree zat dan kwamen mijn beide ouders, terwijl mijn moeder de schade trachtte te herstellen, keurde mijn vader de vele soorten biertjes die je in het oosten hebt, en als hij daar genoeg van had, dan was er altijd nog de Beerenburg, heel erg veel soorten, maar liefst die grijze in de stenen kruik. De gevangenis, een ongelukje. Vrijspraak en gaan. Sommige ongelukjes blijven je een leven lang achtervolgen, de gevangenis is er een van. Ik kon met mijn vader niet echt schuddebuiken, mijn vader was meer van de ingehouden pretjes en hij bleef eeuwig de kwajongen. Ik weet nog in het centrum, net kroketten gehaald. Oude man voor ons, handen op de rug, iets gekromd. Mijn vader doet een kroket in de man zijn hand. De man knijpt uit reflex, een ragoutfontein als gevolg, dat was mijn vader. Hij maakte het leven makkelijk, ik kan al jaren niet meer bij hem terecht. Hij komt niet meer helpen in huis, het is dat ik geen huis meer heb. Ook alle hulp in de tuin kan ik niet missen om diezelfde reden. Het is de steun en de saamhorigheid die het gevolg daarvan was, het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Ik ben al jaren hoofdgeadresseerde, als ik de post tegenwoordig niet openmaak dan zal niemand anders dat doen, ik kan me niet meer verschuilen achter zijn rug en soms is dat erg jammer, maar ja, shit happens!