Ik heb weleens het gevoel dat ik mijn liefde niet kwijt kan. De werkdag zit erop, het avondeten is alweer
ver achter mij. Journaal, mail, hyves en het rondje met de hond. De tv is allang weer gedoofd vanwege inbreuk in de privé-sfeer en wat rest is stilte. Een lange stilte tot de hond gaat snurken, of ik een been verplaats. Je kiest voor een leven alleen, herstel, je wordt veroordeeld tot een leven alleen, en dan mis je af en toe die arm om je heen. Als je diep in de shit zit, of juist als je heel erg blij of trots bent, en dat wilt delen. Ik heb er niet voor gekozen om te moeten praten tegen een muur dus de wens lijkt mij heel reëel. Alleen leven kent heel veel voordelen, toch zal ik er nooit aan wennen, ik ben meer een groepsmens, niet een kuddedier, dat is wat anders, dat hoop ik nooit te zijn. Toch kan ik die liefde soms niet kwijt en dat is niet erg want daar verderop, daar staat mijn gitaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten