Eric, Mijn Engeltje

We waren net bij Eric op bezoek geweest op Neonatologie in het Radboudziekenhuis. Eric was de eerste september geboren in het ziekenhuis in Doetinchem, in de loop van de avond is hij met de ambulance naar Nijmegen gebracht om nog wat aan te sterken. Na twee dagen was zijn moeder mij komen vergezellen in het Ronald McDonaldhuis. We liepen de korte route door de achtertuin. Ik keek naar mijn toenmalige verloofde, en dat was maar goed ook want ik kon haar nog maar net opvangen. Anyway, spoedopname, met ambulance naar eerste hulp en….aids! Eric aids, verloofde aids en van mij wilden ze bloed zien. De zwaarste dagen van mijn leven volgden, zou ik het ook hebben? Het zwaard van Damascus hing boven mijn hoofd, het hoefde alleen nog maar te zakken. Geen aids, grote opluchting maar ik moest wel McDonald verlaten en nam mijn intrek in een gebouw dat aanvankelijk voor medicijnenstudenten was bedoeld. Eric overleed op zijn 16e dag. Hij heeft nooit kleertjes gedragen, was altijd met 7 draadjes verbonden geweest aan een machine en was te zwak om zelfstandig te leven. Mijn verloofde wilde het kind niet meer zien dus het werd een begrafenisplechtigheid voor twee heren en mijn ouders. Een piepklein kistje met daarop wat rozen droeg ik naar zijn graf. Emotionele boel voor een rocker, niemand had mij hierop voorbereid! Mijn verloofde, die toen al lang geen verloofde meer was, kwam na drie maanden uit het ziekenhuis, uitgemergeld en verslagen. Onze toekomst lag achter ons, dus wij gingen uit elkaar, zij naar Amsterdam-zuidoost en ik kroop terug naar Haarlem. Zes jaar was ik weggeweest, maar nu was het mooi, de kust, mijn vrienden en de westerse mentaliteit, ik had het allemaal zo gemist! Nog ieder jaar sta ik stil bij Erics geboorte- en sterfdag, en eigenlijk gaat er geen week voorbij dat ik niet aan hem denk, Eric, mijn held, Eric mijn engeltje.